III SA/Łd 272/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w przedmiocie pobytu w Izbie Wytrzeźwień postanawia: odrzucić skargę. k.p. P.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. W skardze tej zarzucił, iż pismo to jest całkowicie niezrozumiałe, nie ma podstaw prawnych, ponieważ nie przebywał w żadnej Izbie Wytrzeźwień od 1980 r. Pismo jest więc niezgodne z rzeczywistością. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., wnosząc o jej odrzucenie, wskazał, że w dniu 19 sierpnia 2013 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł, jako wierzyciel, wystawił tytuł wykonawczy, obejmujący zaległość skarżącego z tytułu pobytu w policyjnej izbie zatrzymań celem wytrzeźwienia w dniu [...] r. W celu realizacji tytułu wykonawczego organ egzekucyjny, tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. w dniu 4 października 2010 r., skierował do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym. Zawiadomienie to wraz z odpisem tytułu wykonawczego organ egzekucyjny doręczył skarżącemu w dniu 10 października 2014 r. W dniu 24 października 2014 r. skarżący wniósł za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. opisaną na wstępie skargę. Z uwagi na wątpliwości co do charakteru żądania, pismem z dnia 7 listopada 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wezwał skarżącego do sprecyzowania czy stanowi ono skargę na czynności egzekucyjne, czy też wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, czy też wniosek o zastosowanie innej instytucji prawnej przewidzianej w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W odpowiedzi na to wezwanie w piśmie z dnia 4 grudnia 2013 r. skarżący podtrzymał swoje żądanie skierowania skargi do sądu. Pismo z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. jako skargę na czynności egzekucyjne, przekazał do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł, który uznając, że zakres żądań nie pozwala na jednoznaczne ustalenie charakteru pisma, wezwał skarżącego do wyjaśnienia czy stanowi ono skargę na czynność egzekucyjną Naczelnika Urzędu Skarbowego, polegającą na dokonaniu zawiadomieniem z dnia 4 października 2013 r. zajęcia prawa majątkowego, czy też inny środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu bądź też skargę do sądu administracyjnego. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej poinformował skarżącego, że w przypadku nieustosunkowania się do treści tego wezwania, pismo z dnia [...] r., uzupełnione pismem z dnia [...] r., zostanie przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi jako skarga. Skarżący nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu administracyjnego (pkt 1), niezachowanie terminu do wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie jej braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Z uwagi na to, że ze skargi P. B. nie wynikało w sposób jednoznaczny, co stanowi jej przedmiot, czy sprawa ta należy do właściwości sądu administracyjnego, jakiego rodzaju akt czy też czynność i którego organu administracji publicznej skarży, czy został zachowany termin do jej wniesienia, czy zostały spełnione inne warunki dopuszczalności skargi, nie było możliwym nadanie skardze tej dalszego biegu. W związku z tym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 18 marca 2014 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez sprecyzowanie, czy pismo jest skargą na decyzję lub inny akt organu administracji publicznej, wskazanie jego numeru, daty, przedmiotu, organu, który wydał zaskarżony akt, czy też jest to skarga na czynność organu administracji publicznej, jeżeli tak to jakiego i w jakim przedmiocie. Stosowne wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 marca 2014 r. Siedmiodniowy termin do usunięcia braku formalnego skargi rozpoczął zatem swój bieg w dniu 25 marca 2014 r., a zakończył w dniu 31 marca 2013 r. (w poniedziałek). Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie odpowiedział na powyższe wezwanie, uniemożliwiając tym samym nadanie skardze dalszego biegu. Okoliczność ta, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., obliguje sąd do odrzucenia skargi. Odrzucenie skargi przez sąd jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Mając powyższe na uwadze, sąd orzekł jak w postanowieniu. k.p.