III SA/Łd 274/25

Dnia 17 lipca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, , Protokolant asystent sędziego Krystyna Adamczewska-Reguła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2025 roku sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 26 lutego 2025 roku nr 56/2025 w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027. oddala skargę. Decyzją z 26 lutego 2025 r., nr 56/2025, Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi (dalej: "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatu Poddębickiego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z siedzibą w Bałdrzychowie (dalej: "Kierownik Biura Powiatowego") z 4 listopada 2024 r, nr 0089-2024, w sprawie przyznania płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. 9 maja 2023 r. P. K. (dalej: "skarżący", "strona", "strona skarżąca") złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2023, w którym zadeklarował działki rolne o łącznej powierzchni 7,21 ha. 29 marca 2024 r. Kierownik Biura Powiatowego wydał decyzję nr 0089-2024-004686 w sprawie przyznania płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027, od której strona 4 kwietnia 2024 r. złożyła odwołanie. 15 kwietnia 2024 r., związku z wniesionym odwołaniem, organ I instancji zawnioskował do Wydziału ds. GIS Biura Kontroli na Miejscu Łódzkiego Oddziału Regionalnego o analizę w systemie LPIS zasadności modyfikacji danych referencyjnych dla działki ewidencyjnej nr [...]. W dniu 19 czerwca 2024 r. przeprowadzono oględziny działki referencyjnej, których celem była weryfikacja jej rolniczego użytkowania na dzień przeprowadzenia kontroli i porównanie z deklaracją producenta rolnego na rok wnioskowania o przyznanie pomocy finansowej. Z przeprowadzonych oględzin sporządzono protokół, na podstawie którego ustalono, że powierzchnia zmierzona w ramach działki referencyjnej wynosi 5,06 ha. Podczas weryfikacji powierzchni MKO nie stosuje się tolerancji pomiaru. Obszar kwalifikowalny do płatności odpowiada powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej, obliczony na podstawie dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki ewidencyjne ujęte we wniosku. W wyniku kontroli administracyjnej organ I instancji stwierdził, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku. Podczas ustalania powierzchni stwierdzonej dokonano analizy położenia zadeklarowanych działek rolnych względem położenia tych działek na powierzchniach niekwalifikujących się do płatności tzn. leżących poza wektorowym obszarem MKO (maksymalnym obszarem kwalifikowanym). Na ww. działkach rolnych, położonych na działce ewidencyjnej o nr [...] stwierdzono wzdłuż granicy liczne wieloletnie zadrzewienia i zakrzaczenia. Powierzchnia deklarowana do płatności jest większa niż powierzchnia maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO) wyznaczonego dla działki ewidencyjnej. Łącznie dla działek rolnych B i H stwierdzono zawyżenie o 0,20 ha. Działka B z uprawą TUZ została zadeklarowana na powierzchni 2,11 ha, na działce ewidencyjnej o numerze [...] a stwierdzono powierzchnię 1,97 ha zatem powierzchnia deklarowana do płatności jest większa niż powierzchnia maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO) wyznaczonego dla działki ewidencyjnej i powierzchnia stwierdzona działki wynosi 1,97 ha. Powyższe oznacza zawyżenie zgłoszonej powierzchni dla działki B do płatności o 0,14 ha. Działka E z uprawą żyto ozime została zadeklarowana na powierzchni 1,26 ha, na działce ewidencyjnej o numerze [...]a stwierdzono powierzchnię 1,23 ha, zatem powierzchnia deklarowana do płatności jest większa niż powierzchnia maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO) wyznaczonego dla działki ewidencyjnej i powierzchnia stwierdzona działki wynosi 1,23 ha. Powyższe oznacza zawyżenie zgłoszonej powierzchni dla działki E do płatności o 0,03 ha. Działka H z uprawą TUZ została zadeklarowana na powierzchni 1,90 ha, na działce ewidencyjnej o numerze [...] a stwierdzono powierzchnię 1,80 ha. W wyniku ponownej weryfikacji. MKO, w południowej części działki rolnej H wyznaczono tereny kwalifikujące się do płatności, których jednak wnioskodawca nie zadeklarował do płatności. W związku z powyższym geometria stwierdzona działki rolnej H, nie obejmuje obszaru potencjalnie kwalifikującego się do płatności, ponieważ wnioskodawca nie uwzględnił powierzchni we wniosku w powierzchni deklarowanej. Powierzchnia deklarowana do płatności jest większa niż powierzchnia maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO) wyznaczonego dla działki ewidencyjnej i powierzchnia stwierdzona działki wynosi 1,80 ha. Powyższe oznacza zawyżenie zgłoszonej powierzchni dla działki H do płatności o 0,10 ha. Łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z płatności wyniosła 0,27 ha. 31 lipca 2024 r. Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR wydał decyzję o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Kierownika Biura Powiatu Poddębickiego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z siedzibą w Bałdrzychowie. Decyzją z 4 listopada 2024 r. organu I instancji przyznał stronie: - podstawowe wsparcie dochodów w wysokości 3 215,04 zł – wynikającej z pomniejszenia płatności ze względu na zawyżenie powierzchni deklarowanej działek rolnych B, E, H o 0,27 ha, tj. 3,89 %, co skutkowało pomniejszeniem płatności o dwukrotność stwierdzonej różnicy, tj. o kwotę w wysokości 271,27 zł, - płatność redystrybucyjną w wysokości 1 158,14 zł – wynikającej z pomniejszenia płatności ze względu na zawyżenie powierzchni deklarowanej działek rolnych B, E, H o 0,27 ha, tj. 3,89%, co skutkowało pomniejszeniem płatności o dwukrotność stwierdzonej różnicy, tj. o kwotę w wysokości 97,72 zł, - płatność do bydła w wysokości 1 717,30 zł, - płatności z tytułu Ekstensywnego użytkowania TUZ z obsadą zwierząt w wysokości 2 197,45 zł wynikającej z pomniejszenia płatności ze względu na zawyżenie powierzchni deklarowanej działek rolnych B, H o 0,24 ha, tj. 5,14%, co skutkowało pomniejszeniem płatności o dwukrotność stwierdzonej różnicy, tj. o kwotę w wysokości 251,74 zł, - wymieszanie obornika z glebą na gruntach ornych w ciągu 12 godzin w wysokości 331,45 zł, - uzupełniającą płatność podstawową w wysokości 166,08 zł. 14 listopada 2024 r. strona złożyła odwołanie od ww. decyzji, w którym podniosła, że nie zgadza się z pomiarami, wskazując, że: "Płatność dotyczy 2023 r., a kontrola była w maju 2024 r., podczas gdy nie wszystko było wykoszone, gdyż termin jest do końca lipca. Podczas kolejnych pomiarów chcę być poinformowany i obecny." W uzasadnieniu decyzji z 26 lutego 2025 r. Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi powołał treść przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę wydanego rozstrzygnięcia, tj. art. 2 pkt 19, art. 17, art. 25, art. 26, art. 27, art. 29, art. 32, art. 33, art. 38, art. 100 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1741, dalej: "u.P.S."), § 16-19, § 35, § 36, § 45 ust. 1 pkt 1, ust. 4, § 47 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty podstawowego wsparcia dochodów, płatności redystrybucyjnej, płatności dla młodych rolników, płatności związanych z produkcją do powierzchni upraw i płatności związanych z produkcją do zwierząt, płatności dla małych gospodarstw i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2024 r. poz. 482 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie o płatnościach bezpośrednich), § 4, § 9, § 12, § 33 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty płatności w ramach schematów na rzecz klimatu i środowiska w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2023 r. poz. 493 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie w sprawie ekoschematów"), § 1 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie w sprawie szczegółowych warunków uznawania gruntów za kwalifikujące się hektary (Dz. U..z 2023 r. poz. 477), art. 3 ust. 1, art. 59 ust. 5, art. 68, art. 72 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (Dz. Urz. UE. L. 435 z 06.12.2021, str. 187, dalej: rozporządzenie nr 2021/2116), art. 2 rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) 2022/1172 z dnia 4 maja 2022 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli we wspólnej polityce rolnej oraz stosowania i obliczania wysokości kar administracyjnych w związku z warunkowością (Dz. Urz. UE L 183 z 08.07.2022 r., str. 12, dalej: "rozporządzenie nr 2022/1172). Organ odwoławczy przypomniał, że składając wniosek rolnik wskazuje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności na dany rok. Powierzchnia ta jest następnie weryfikowana przez organ I instancji w toku postępowania administracyjnego i dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności, przy czym, co istotne w kontekście rozpatrywanej sprawy, płatność nie może zostać przyznana do powierzchni większej aniżeli maksymalny kwalifikowany obszar, w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit a rozporządzenia nr 2022/1172, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Organ wskazał, że w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy przeprowadzone zostały oględziny działki ewidencyjnej nr [...]w zakresie weryfikacji powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO). Oględziny zostały przeprowadzone wskutek złożonego przez stronę odwołania od decyzji z 29 marca 2024 r., o oględzinach P. K. dzień wcześniej został telefonicznie powiadomiony, wyraził na nie zgodę i uczestniczył, co potwierdził własnoręcznym podpisem w protokole – z treści protokołu z oględzin wynika, że powierzchnia zmierzona upraw na działce ewidencyjnej nr [...]wynosi 5,06 ha. Pomiaru dokonano w dwóch częściach: 1 powierzchnia zmierzona to 1,85 ha (działka rolna H), część 2 powierzchnia zmierzona to 3,21 ha (działki rolne B, E). W toku kontroli administracyjnej wniosku organ I instancji oparł się na wynikach oględzin działki ewidencyjnej i zestawił je z deklaracją rolnika we wniosku oraz z oznaczeniem przebiegu granic działek rolnych położonych w jej granicach. Z treści skarżonej decyzji wynika, że podczas kontroli administracyjnej niniejszej sprawy, po weryfikacji powierzchni MKO (maksymalnego kwalifikowanego obszaru) stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku na rok 2023. Przy ustaleniu powierzchni stwierdzonej dokonano analizy położenia działek rolnych zadeklarowanych przez stronę we wniosku, względem położenia tych działek na powierzchniach niekwalifikujących się do płatności, tzn. leżących poza wektorowym obszarem MKO. Obszar kwalifikowalny do płatności odpowiada powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej. Obliczony jest na podstawie dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki ewidencyjne ujęte we wniosku. Organ II instancji wskazał, że na ww. działkach rolnych położonych na działce ewidencyjnej nr [...] stwierdzono wzdłuż granicy liczne zadrzewienia i zakrzaczenia, co obrazują załączniki do protokołu z oględzin, tj. fotografie działki oraz szkice przygotowane w oparciu o zdjęcie lotnicze działki z oznaczeniem przebiegu granic działki oznaczonych przez rolnika na załączniku do wniosku z oznaczonymi miejscami i kierunkiem wykonania fotografii. Organ podkreślił przy tym, że wysokość płatności ustalana jest na podstawie powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO) wyznaczonego przez ARiMR dla każdej deklarowanej działki ewidencyjnej. Z całkowitej powierzchni działki odjęte zostały powierzchnia obiektów nie kwalifikujących się zgodnie z przepisami. Powierzchnie kwalifikujące się do dopłat – MKO zostały wyznaczone i potwierdzone przez inspektorów terenowych ARiMR przeprowadzających pomiary bezpośrednio na działce 19 czerwca 2024 r. w obecności strony skarżącej, którzy zmierzyli obszary kwalifikujące się do przyznania płatności tworzące MKO (tereny niewłączone do pomiaru są to obszary uznane za niekwalifikujące się do płatności. Organ odwoławczy stwierdził, że zarzut dotyczący przeprowadzenia kontroli w 2024 r. jest o tyle niezasadny, że wykluczone zostały obszary deklarowane do płatności znajdujące się głównie wzdłuż granicy działki, stanowiące wieloletnie zadrzewienia, które wykluczone zostałyby również w przypadku przeprowadzenia oględzin w 2023 r., skorygowano położenie obszarów wyłączonych z płatności (wieloletnie zadrzewienia) znajdujących się na działce względem wyznaczonych przez stronę na załączniku graficznym. Następnie organ I instancji przeprowadził kontrolę administracyjną, w której uwzględnił wniosek strony wraz z załącznikami oraz MKO ustalone w toku oględzin działki. Ustalił, że powierzchnia stwierdzona działki rolnej: - B wynosi 1,97 ha (zawyżenie powierzchni deklarowanej w stosunku do stwierdzonej o 0,14 ha), - E wynosi 1,23 ha (zawyżenie powierzchni deklarowanej w stosunku do stwierdzonej o 0,03 ha), - H wynosi 1,80 ha (zawyżenie powierzchni deklarowanej w stosunku do stwierdzonej o 0,10 ha). Organ oparł się na MKO ustalonym w oparciu o oględziny działki. W toku oględzin pomierzono działkę [...]w dwóch częściach. Część I powierzchnia zmierzona 1,85 ha, część 2 powierzchnia zmierzona 3,21 ha. W wyniku ponownej weryfikacji MKO organ I instancji stwierdził, że w południowej części działki rolnej H wyznaczono tereny kwalifikujące się do płatności, których wnioskodawca nie zadeklarował do płatności. W związku z powyższym geometria stwierdzona działki rolnej H nie obejmuje obszaru potencjalnie kwalifikującego się do płatności, ponieważ wnioskodawca go nie zadeklarował organ zaś nie może wykraczać poza treść żądania określonego we wniosku. Organ II instancji uznał, że strona w załącznikach graficznych do wniosku zadeklarowała powierzchnie wykraczające poza maksymalny obszar kwalifikujący się do płatności (MKO). Dokonując wyliczeń w zakresie wysokości należnych stronie płatności, odnośnie płatności dotyczącego podstawowego wsparcia dochodów organ wskazał, że powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosiła 6,94 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną i stwierdzoną wynosi 0,27 ha (7,21 ha – 0,27 ha = 6,94 ha), co wynika z zawyżenia powierzchni deklarowanej działek rolnych B, E, H. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wynosi 3,89% [(7,21 ha – 6,94 ha) / 6,94 ha] x 100 = 3,89%. Tym samym organ mając na uwadze treść § 45 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie płatności bezpośrednich, wskazał, że powierzchnia zatwierdzona do tej płatności wynosi 6,40 ha [6,94 ha – (2 x 0,27 ha) = 6,94 ha – 0,54 ha = 6,40 ha. Stawka dla podstawowego wsparcia dochodów do 1 ha w 2023 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 października 2023 r. w sprawie stawki podstawowego wsparcia dochodów do celów równoważności za 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 2214) i wynosi 502,35 zł, zatem należna kwota płatności wynosi 3215,04 zł (6,40 ha x 502,35 zł = 3215,04 zł). Odnośnie płatności redystrybucyjnej organ II instancji wskazał, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2023 do podstawowego wsparcia dochodów wynosiła 7,21 ha. Powierzchnia deklarowana działek rolnych kwalifikowana do podstawowego wsparcia dochodów wynosiła 7,21 ha. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosiła 6,94 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną i stwierdzoną wynosi 0,27 ha (7,21 ha – 0,27 ha = 6,94 ha), co wynika z zawyżenia powierzchni deklarowanej działek rolnych B, E, H. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wynosi 3,89 % [(7,21 ha – 6,94 ha) / 6,94 ha] x 100 = 3,89 %. Tym samym organ II instancji mając na uwadze treść § 45 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie płatności bezpośrednich wskazał, że powierzchnia zatwierdzona do tej płatności wynosi 6,40 ha [6,94 ha – (2 x 0,27 ha) = 6,94 ha – 0,54 ha = 6,40 ha. Stawka płatności redystrybucyjnej do 1 ha w 2023 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 października 2023 r. w sprawie stawki podstawowego wsparcia dochodów do celów zrównoważoności za 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 2214) i wynosi 180,96 zł. Należna kwota płatności wynosi 1158,14 zł (6,40 ha x 180,96 zł = 1158,14 zł). Odnośnie płatności w zakresie Praktyki – Ekstensywne użytkowanie trwałych użytków zielonych z obsadą zwierząt organ II instancji wskazał, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2023 do płatności do praktyki – ekstensywne użytkowanie trwałych użytków zielonych z obsadą zwierząt wynosiła 4,91 ha (działki rolne: B 2,11 ha, F 0,90 ha, H 1,90 ha). Powierzchnia deklarowana działek rolnych kwalifikowana wynosiła 4,91 ha. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosiła 4,67 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną i stwierdzoną wynosi 0,24 ha, co wynika z zawyżenia powierzchni deklarowanej działek rolnych B - powierzchnia stwierdzona 1,97 ha, H – powierzchnia stwierdzona 1,80 ha (4,91 ha - 0,24 ha = 4,67 ha). Mając na uwadze wielkość powierzchni stwierdzonej dla praktyki, uzyskano 23,35 pkt (4,67 ha x 5 pkt = 23,35 pkt). Wartość ta, została uwzględniona przy weryfikacji warunku minimalnej liczby punktów uprawniających do przyznania płatności do rolnictwa węglowego i zarządzania składnikami odżywczymi zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ekoschematów. W ramach o postępowania stwierdzono, że w okresie od 1 kwietnia do 30 września r., w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności, strona posiadała zwierzęta wymienione w załączniku nr 4 do rozporządzenia, co potwierdzają informacje zawarte w komputerowej bazie danych prowadzonej na podstawie ustawy z dnia 4 listopada 2022 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt (Dz. U. z 2022 r. poz. 2727 z późn. zm.). Wyliczona liczba zwierząt w przeliczeniu na DJP w gospodarstwie na hektar trwałych użytków zielonych wyniosła 0,32, co oznacza, że spełniony został warunek, o którym mowa w § 5 rozporządzenia do ekoschematów oraz w Załączniku 2 do wskazanego rozporządzenia. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wynosi 5,14%. Organ II instancji mając na uwadze treść § 45 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie płatności bezpośrednich stwierdził, że powierzchnia zatwierdzona do tej płatności wynosi 4,19 ha, co daje 20,95 pkt (4,19 ha x 5 pkt = 20,95 pkt). Wartość ta, została uwzględniona przy weryfikacji warunku minimalnej liczby punktów uprawniających do przyznania płatności do rolnictwa węglowego i zarządzania składnikami odżywczymi zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ekoschematów. Stawka płatności dla praktyki – ekstensywne użytkowanie trwałych użytków zielonych z obsadą zwierząt na rok 2023 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 27 lutego 2024 r. w sprawie stawek płatności w ramach schematów na rzecz klimatu i środowiska za 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 265) i wynosi 104,89 zł. Należna kwota płatności wynosi zatem 2197,45 zł (20,95 x 104,89 zł = 2197,45 zł). W zakresie praktyki Wymieszanie obornika na gruntach ornych w terminie 12 godzin od jego aplikacji organ II instancji stwierdził, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2023 do płatności do praktyki - wymieszanie obornika na gruntach ornych w terminie 12 godzin od jego aplikacji wynosiła 1,61 ha. Powierzchnia deklarowana działek rolnych kwalifikowana do płatności do praktyki – Wymieszanie obornika na gruntach ornych w terminie 12 godzin od jego aplikacji wynosiła 1,61 ha. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosiła 1,58 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną i stwierdzoną wynosi 0,03 ha (1,61 ha – 1,58 ha = 0,03 ha), co wynika z zawyżenia powierzchni deklarowanej działki rolnej E. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wynosi 1,90 % [(1,61 ha – 1,5 8 ha) / 1,5 8 ha] x 100 = 1,90 %. Mając na uwadze wielkość powierzchni stwierdzonej dla praktyki, uzyskano 3,16 pkt (1,58 ha x 2 pkt = 3,16 pkt). Wartość ta, została uwzględniona przy weryfikacji warunku minimalnej liczby punktów uprawniających do przyznania płatności do rolnictwa węglowego i zarządzania składnikami odżywczymi zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ekoschematów. Stawka płatności dla praktyki – wymieszanie obornika na gruntach ornych w terminie 12 godzin od jego aplikacji na rok 2023 r. została określona w § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 27 lutego 2024 r. w sprawie stawek płatności w ramach schematów na rzecz klimatu i środowiska za 2023 r. (Dz. U. z 2023 poz. 265). Stawka płatności do rolnictwa węglowego i zarządzania składnikami odżywczymi wynosi 104,89 zł za 1 punkt przyznany za realizację danej praktyki służącej zwiększeniu sekwestracji węgla w glebie i poprawie zarządzania składnikami odżywczymi na obszarze zatwierdzonym do tej płatności. Kwota przyznanej płatności do praktyki – wymieszanie obornika na gruntach ornych w terminie 12 godzin od jego aplikacji po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wynosi 331,45 zł (3,16 pkt x 104,89 zł = 331,45 zł). Odnośnie płatności związanej z produkcją do zwierząt gatunku bydło domowe (Bos taurus) organ II instancji wskazał, że we wniosku o przyznanie płatności do bydła zostało zadeklarowanych 5 szt. bydła. Deklarowana kwalifikowana liczba bydła wynosi 5 szt. W toku prowadzonego postępowania, na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej w zakresie kwalifikowalności zwierząt do płatności ustalono, że do płatności kwalifikuje się 5 szt. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 3 ustawy u.P.S., płatności w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn liczby zwierząt zatwierdzonych do danej płatności i stawki tej płatności za 1 sztukę. Do płatności do bydła zatwierdzono 5 sztuk bydła. Stawka płatności za 1 szt. zwierzęcia z gatunku bydło domowe (Bos taurus) w 2023 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 października 2023 r. w sprawie stawek płatności w ramach wsparcia dochodów związanego z produkcją za 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 2219) i wynosi 343,46 zł. Należna kwota płatności do bydła wynosi zatem1 717,30 zł (343,46 zł x 5 szt. = 1 717,30 zł). Odnośnie płatności dotyczącej uzupełniającej płatności podstawowej organ II instancji wskazał, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana przez stronę we wniosku o przyznanie płatności na rok 2023 do uzupełniającej płatności podstawowej wynosiła 2,16 ha. Powierzchnia deklarowana działek rolnych kwalifikowana do uzupełniającej płatności podstawowej wynosiła 2,16 ha. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosiła 2,13 ha. Różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wynosi 0,03 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wynosi 1,41% [(2,16 ha – 2,13 ha) / 2,13 ha] x 100 = 1,41%. Organ II instancji mając na uwadze treść § 45 ust. 4 rozporządzenia w sprawie płatności bezpośrednich wskazał, że powierzchnia zatwierdzona do tej płatności wynosi 2,13 ha. Stawka płatności do powierzchni uprawy kwalifikującej się do uzupełniającej płatności podstawowej do 1 ha w 2023 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 października 2023 r. w sprawie stawek przejściowego wparcia krajowego za 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 2217) i wynosi 77,97 zł. Należna kwota płatności wynosi zatem 166,08 zł (2,13 ha x 77,97 zł = 166,08 zł). Odnosząc się następnie do przepisów rozporządzenia w sprawie płatności bezpośrednich, tj. § 47, § 35, § 36, organ wskazał, że w analizowanym przypadku strona przed powiadomieniem jej o oględzinach nie informowała organu I instancji o nieprawidłowościach we wniosku, nie złożyła też zmiany do wniosku, w której wskazałaby powierzchnie działek rolnych B, E, H zgodne ze stanem faktycznym. Stwierdzone nieprawidłowości nie są błędami oczywistymi, brak jest zatem podstaw do odstąpienia od stosowania kary. Stwierdził, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 59 ust. 5 rozporządzenia 2021/2116, gdyż w aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających wystąpienie w gospodarstwie strony przypadków siły wyższej wymienionych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2021/2116. Organ stwierdził, że strona nie uprawdopodobniła wystąpienia żadnej okoliczności, którą można uznać za działanie siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. Organ II instancji nie znalazł także przesłanek do zastosowania art. 59 ust. 5 lit. b i c) rozporządzenia 2021/2116. Strona składając wniosek o przyznanie płatności, miała wiedzę jaki obszar spornych działek rolnych faktycznie użytkowany jest rolniczo i miała wiedzę, że deklaruje do płatności obszary zadrzewione, nie kwalifikujące się do płatności. Co więcej składając wniosek o przyznanie płatności na rok 2023 strona złożyła oświadczenie woli i wiedzy, za które ponosi odpowiedzialność. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, strona ponosi wyłączną winę, że nie spełniła warunków do przyznania płatności w stopniu pozwalającym na wypłatę płatności w pełnej wysokości. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zaskarżył powyższą decyzję organu, podnosząc, że jego skarga dotyczy dziatki [...]o powierzchni 5,5052 ha. Skarżący wskazał, że powierzchnia jest niezmienna od 20 lat, po odliczeniu nieużytków, drzew i zarośli wynosi 5,27 ha, a geodetom przeprowadzającym kontrolę wyszło 5,06 ha. Różnica w pomiarach a stanem rzeczywistym jest w sposób oczywisty zaniżona. ARIMR zarzuca skarżącemu, że dokonał oszustwa na ich koszt co jest oczywistą nieprawdą. Strona skarżąca wskazała, że wypłaty zostały mu zaniżone za rok 2023 i 2024, co z punktu formalnego i prawnego jest niedopuszczalne. Kontrola została przeprowadzona przez geodetów na początku sezonu koszenia 19 czerwca 2024 r., gdzie obejmuje rok 2023 i 2024 r. W ocenie strony niezrozumiałe jest obniżenie mu wypłaty za rok 2023 przy przeprowadzonej kontroli w 2024. Odnośnie przeprowadzonej kontroli skarżący wyjaśnił, że pracownicy telefonicznie poinformowali go na dzień wcześniej o przyjeździe na godzinę 9.00. Geodeci przyjechali o godzinie 8.30 informując telefonicznie, że już są na miejscu i będą przeprowadzać kontrolę sami i skarżący nie jest potrzebny, wjechali na działkę nie czekając na skarżącego, który nie był obecny przy pomiarach. Ok. godziny 13.00-13.30 przyjechali na podwórko, gdzie podpisał podsunięte przez nich dokumenty, które miały potwierdzić przeprowadzenie przez nich prac. W ocenie strony nieprawdą jest, że kontrola była przeprowadzona w jej obecności. Skarżący podniósł także, że ARIMR podaje na swojej stronie internetowej, że koszenie powinno odbyć się do dnia 31 lipca danego roku, zatem miał jeszcze 6 tygodni do dokończenia zaczętych prac. Brak jest zdjęć jak wyglądała działka 31 lipca 2024 r. po końcu terminu koszenia. Chodzi tu o kwatery działki H, gdzie jedna nie była skoszona i nie zwymiarowana, brak nawet tej nieprawidłowej dokumentacji m.in. zdjęć, ponadto geodeci podczas pomiarów nie uwzględnili powierzchni działek pod przewróconymi drzewami itp. Skarżący wskazał, że czuje się pokrzywdzony przez ARIMR, wnosząc o przeprowadzenie pomiarów w jego obecności w terminie po 31.07. W ocenie strony skarżącej nie można jej zarzucić, że nie wykonała prac danych przy kontroli wykonanej w trakcie ich trwania. Strona podniosła także wątpliwości czy przyrząd pomiarowy jest dokładny do 0,0 % brak błędu tolerancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t,j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z zm. dalej: "p.p.s.a."), a także w przypadku naruszenia prawa będącego podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Jednocześnie sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną w myśl bowiem art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (dotyczącym skargi na indywidualną interpretację podatkową, a zatem niemającym zastosowania). Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola, według powyżej wskazanych kryteriów, nie wykazała, aby organ dopuścił się naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy organy zasadnie obniżyły skarżącemu P. K. kwoty płatności z tytułu podstawowego wsparcia dochodów, redystrybucyjną oraz z tytułu ekstensywnego użytkowania na 2023 r. W ocenie Sądu rację w zaistniałym sporze należy przyznać organom. U podstaw wydanego przez organ rozstrzygnięcia legło stwierdzenie, iż skarżący zadeklarował we wniosku większą powierzchnię działek w sytuacji gdy w rzeczywistości powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza, w konsekwencji czego wykluczono wskazane fragmenty działek z płatności oraz ustalono, że różnica między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych, a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wyniosła 3,89 % co uzasadniało zastosowanie § 45 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia i zobowiązywało organ do obniżenia płatności. Kwestionując powyższe rozstrzygniecie organu strona skarżąca podniosła, że organ na skutek nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego oraz braku podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, błędnie uznał (chociaż co do działki [...] G. o powierzchni 5,5052 ha ww. niezmiennie od 20 lat podaje – po odliczeniu nieużytków drzew i zarośli – 5,27 ha), że działka ma powierzchnię kwalifikującą się do płatności 5,06 ha bowiem kontrola przeprowadzona została na początku sezonu koszenia innego roku niż został złożony wniosek a ponadto nie był on przy pomiarach obecny. Zgodnie z art. 17 u.P.S. wniosek o przyznanie pomocy, zmianę tego wniosku lub jego wycofanie składa się za pomocą systemu teleinformatycznego Agencji w sposób określony w przepisach o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Warunek prowadzenia działalności rolniczej dla przyznania płatności zawiera art. 21 u.P.S., który w ust. 1 stanowi, że przy przyznawaniu pomocy uznaje się, że rolnik prowadzi działalność rolniczą, jeżeli prowadzi działalność polegającą na: 1) wytwarzaniu produktów rolnych przez hodowlę lub chów zwierząt do celów gospodarskich lub uprawę lub hodowlę roślin, gdzie produkty rolne oznaczają produkty wymienione w załączniku I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), z wyjątkiem produktów rybołówstwa, a także uprawie bawełny i zagajników o krótkiej rotacji lub 2) utrzymywaniu użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza użycie zwykłych metod rolniczych i zwykłego sprzętu rolniczego. Z art. 60 ust. 1 u.P.S. wynika, że wniosek o przyznanie pomocy, o której mowa w art. 20 pkt 1-4, składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Wniosek ten można złożyć po upływie tego terminu, ale nie później niż w dniu, w którym upływa 25 dni od dnia upływu tego terminu, z tym, że w takim przypadku na podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy nakłada się karę w wysokości 1% danej pomocy za każdy dzień opóźnienia, nie licząc dni ustawowo wolnych od pracy oraz sobót. W § 45 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie płatności bezpośrednich wskazano, że w przypadku gdy różnica między powierzchnią gruntów, do których rolnik ubiega się o przyznanie danej płatności obszarowej, a obszarem zatwierdzonym do tej płatności wynosi: 1) nie mniej niż 3% i nie więcej niż 20% powierzchni obszaru zatwierdzonego do tej płatności i jest większa niż 0,1 ha, za powierzchnię obszaru zatwierdzonego do tej płatności służącą do ustalenia wysokości tej płatności uznaje się powierzchnię obszaru zatwierdzonego do tej płatności pomniejszoną o dwukrotność tej różnicy (ta sytuacja miała miejsce w odniesieniu do skarżącego); 2) więcej niż 20% i nie więcej niż 50% powierzchni obszaru zatwierdzonego do tej płatności, odmawia się przyznania płatności; 3) więcej niż 50% powierzchni obszaru zatwierdzonego do tej płatności, odmawia się przyznania płatności. W świetle przywołanych wyżej przepisów oraz materiału zgromadzonego w aktach sprawy Sąd w pełni podziela ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ II instancji, uznaje je za prawidłowe i stanowiące uzasadnioną podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Wbrew bowiem zarzutom skargi organ zgromadził w sprawie pełny materiał dowodowy, dający podstawę do orzekania w sprawie. Ocena tego materiału została należycie przeprowadzona, zaś wnioski wyciągnięte przez organ nie zawierają sprzeczności, są logiczne i prawidłowe, a tym samym brak jest jakichkolwiek podstaw do ich kwestionowania, szczególnie w kierunku postulowanym przez skarżącego. Z prawidłowo poczynionych przez organ ustaleń faktycznych wynika, że działki ewidencyjne deklarowane przez stronę miały powierzchnię mniejszą o 3,89 % zatem zasadnie obniżono jej wnioskowane i kwestionowane płatności. Rozporządzenie z dnia 10 marca 2023 r. stanowi w § 1 pkt 1, że za grunty stanowiące kwalifikujący się hektar, o którym mowa w art. 4 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2115 z dnia 2 grudnia 2021 r. ustanawiającego przepisy dotyczące wsparcia planów strategicznych sporządzanych przez państwa członkowskie w ramach wspólnej polityki rolnej (planów strategicznych WPR) i finansowanych z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz uchylającego rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 i (UE) nr 1307/2013 (Dz. Urz. UE L 435 z 06.12.2021, str. 1, z późn. zm.) uznaje się: użytki rolne danego gospodarstwa, które w trakcie roku kalendarzowego, na który wnioskuje się o płatności bezpośrednie, są wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej, o której mowa w art. 21 ust. 1 u.P.S. W myśl § 1 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia, za grunty stanowiące kwalifikujący się hektar, o którym mowa w art. 4 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2115 z dnia 2 grudnia 2021 r. uznaje się elementy krajobrazu, o których mowa w art. 4 ust. 4 lit. b akapit drugi rozporządzenia 2021/2115, obejmujące: a) nieutwardzone drogi dojazdowe, pasy zadrzewieni, żywopłoty lub ściany tarasów – o ile całkowita szerokość tych elementów nie przekracza 2 m, b) zadrzewienia śródpolne o powierzchni nie większej niż 100 m2, c) rozproszone drzewa znajdujące się na użytkach rolnych, o ile liczba drzew na hektar, innych niż drzewa owocowe, nie przekracza 100 sztuk. Przy czym, zgodnie z § 1 ust. 3 wskazanego rozporządzenia z 10 marca 2023 r. grunty, na których znajdują się elementy krajobrazu, o których mowa w ust. 1 pkt 4 lit. b i c, zalicza się do kwalifikującego się hektara pod warunkiem, że można na nich prowadzić działalność rolniczą. W ocenie Sądu wymaga podkreślenia, że zasady dotyczące postępowania w sprawach o przyznanie płatności (pomocy) reguluje przepis art. 66 u.P.S., który stanowi w ust. 1, że w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Zgodnie z art. 66 ust. 2 u.PS. strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Co istotne, w myśl art. 66 ust. 3 u.P.S. zdjęcie wykonane i przesłane przez stronę postępowania, o którym mowa w ust. 1, z wykorzystaniem aplikacji udostępnionej przez Agencję, w tym zdjęcie geotagowane będące zdjęciem zawierającym informacje o długości i szerokości geograficznej miejsca wykonania tego zdjęcia, ustalonych na podstawie dostępnych systemów pozycjonowania satelitarnego, stanowi dowód tego, co zostało zobrazowane na tym zdjęciu oraz zapisane w pliku zawierającym to zdjęcie. Zdjęcie przesłane z wykorzystaniem tej aplikacji ma charakter dokumentu, o którym mowa w art. 76 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na gruncie powołanych przepisów należy stwierdzić, że w postępowaniu o przyznanie płatności to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania posiadanych uprawnień w danym roku do określonych płatności. Organ w tym zakresie zobowiązany zaś jest rozpatrzyć cały zgromadzony materiał dowodowy wskazany we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania i ocenić go w kontekście przepisów u.P.s., przepisów wykonawczych i przepisów prawa wspólnotowego, które określają przesłanki przyznania poszczególnych płatności. Zdaniem Sądu, argumentacja strony skarżącej stanowi wyłącznie polemikę z poprawnymi, uzasadnionymi w okolicznościach niniejszej sprawy ustaleniami organu, które uprawniały i zarazem zobowiązywały do zastosowania przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom P.K. organy prawidłowo wskazały, że podstawą uznania, że skarżący zawyżył powierzchnię działki nie jest to, że była ona nieskoszona. Na działce, co pokazują załączniki do protokołu z oględzin, tj. fotografie działki oraz szkice opracowane w oparciu o zdjęcie lotnicze działki z oznaczeniem przebiegu granic działki oznaczonych przez skarżącego na załączniku do wniosku z oznaczonymi miejscami i kierunkiem wykonania fotografii – uwidocznione nie tylko w wersji papierowej ale przede wszystkim na załączonej płycie CD nr 114/OR05/25, znajdują się wzdłuż granicy działki wieloletnie zadrzewienia i zakrzewienia, które wykluczone zostałyby również w przypadku dokonania oględzin w 2023 r. czy przeprowadzenia przez P.K. przed oględzinami koszenia. Zarzucanie przez skarżącego kontrolującym czy ARiMR złej woli przy wykonywanych pomiarach jest chybione również z tego powodu, że w południowej części działki rolnej H kontrolujący wyznaczyli tereny kwalifikujące się do płatności, których skarżący jednak nie zadeklarował w swoim wniosku do płatności (organ zaś nie może wykraczać poza treść żądania określonego we wniosku). Sąd nie dopatrzył się też innego rodzaju uchybień, które uzasadniałyby uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W szczególności za prawidłową Sąd uznał ustaloną przez organ powierzchnię wykluczenia z płatności z uwagi na stwierdzenie nieprawidłowości dotyczących kwalifikowania powierzchni. Słusznie wykluczając wskazane działki z płatności, organy prawidłowo ustaliły, że różnica między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych, a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wyniosła 3,89 %. Powyższe uzasadniało zastosowanie § 45 ust. Rozporządzenia w sprawie płatności bezpośrednich. Co należy podkreślić, skarżący mimo że kwestionuje wyniki pomiaru dokonanego w czerwcu 2024 r. – a jak wynika ze skargi ma wiedzę na temat prowadzenia działalności rolniczej – nie przedstawił jakichkolwiek dowodów wskazujących na rzeczywiste błędy w pomiarze dokonane przez pracowników ARiMR (choć jak już wskazano zgodnie z art. 66 ust. 3 u.P.S. zdjęcie wykonane i przesłane przez stronę postępowania, o którym mowa w ust. 1, z wykorzystaniem aplikacji udostępnionej przez Agencję ma charakter dokumentu, o którym mowa w art. 76 § 1 k.p.a.). Podkreślić należy, że weryfikacja przez organ wniosku złożonego na podstawie ustawy o Planie Strategicznym dokonywana jest zgodnie z regułami prawnymi, przede wszystkim w trakcie omówionych w art. 100 u.P.S. kontroli administracyjnych i kontroli przeprowadzanych na miejscu. Kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności. Kontrola na miejscu ma doprowadzić do jednoznacznego zweryfikowania i ustalenia, czy deklarowane we wniosku o dopłaty powierzchnie działek rolnych i rodzaj tych upraw odpowiadają stanowi faktycznemu w danym okresie. Kontrola na miejscu polega przede wszystkim na sprawdzeniu zgodności danych podanych we wniosku o przyznanie płatności ze stanem faktycznym w gospodarstwie i przestrzegania zasad dobrej kultury rolnej. Skutkiem przeprowadzonej przez organ kontroli w gospodarstwie rolnym P. K. (najpierw kontroli na miejscu, na następnie kontroli administracyjnej), było ustalenie różnicy pomiędzy powierzchnią części działek zadeklarowaną przez rolnika we wniosku, a powierzchnią wynikającą z ustaleń kontroli na miejscu oraz danych opartych na systemie informacji geograficznej. Ustalenia te zostały zawarte w dołączonej do akt dokumentacji pokontrolnej, w tym raporcie z przeprowadzonej kontroli, według którego skarżący był uczestnikiem tej czynności i co potwierdził własnoręcznym podpisem. Raport z kontroli przeprowadzonej 19 czerwca 2024 r. jest dokumentem urzędowym a zatem nie sposób tego dowodu kwestionować na podstawie subiektywnych ocen czy sugestii, co do ew. tolerancji błędu zastosowanych urządzeń pomiarowych. Sąd w pełni podziela utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd dotyczący mocy dowodowej protokołu kontroli z czynności kontrolnych i możliwości weryfikacji danych dotyczących powierzchni działek, zadeklarowanych przez producenta rolnego we wniosku o przyznanie płatności z danymi ustalonymi w toku kontroli na miejscu, która obejmuje ustalenie rzeczywistego obszaru zgłoszonych upraw (por. wyroki NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r., akt II GSK 492/07; z dnia 20 grudnia 2007 r., II GSK 259/07 – dostępne w CBOISA). Co więcej, organy słusznie uznały także, iż w sprawie nie znajduje zastosowania art. 59 ust. 5 oraz art. 59 ust. 5 lit b i c rozporządzenia nr 2021/2116. Dlatego też na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona. eg