III SA/Łd 276/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, , Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi Zakładu Doskonalenia Zawodowego w Ł.- Centrum Kształcenia Zawodowego w P. – Oddział Terenowy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz Zakładu Doskonalenia Zawodowego w Ł.- Centrum Kształcenia Zawodowego w P. – Oddziału Terenowego kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. III SA/Łd 276/09 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...] (znak [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] (znak [...]) odmawiającą przyznania dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika D. B. Jak wynika z ustaleń organów, wnioskiem z dnia 25 września 2008 r. Zakład Doskonalenia Zawodowego w Ł. Centrum Kształcenia Zawodowego w P. – Oddział Terenowy (dalej ZDZ w Ł.) zwrócił się o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia ucznia D. B. za okres kształcenia wynoszący 36 miesięcy. Decyzją z dnia [...] (znak [...]), wydaną na podstawie art. 70b ust. 6 w zw. z art. 70b ust. 1, ust. 2 i ust. 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), art. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty (Dz. U. Nr 145, poz. 1532), art. 104 k.p.a. oraz § 2, § 3, § 6 i § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. Nr 60, poz. 278 ze zm.), § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 113, poz. 988 ze zm.), przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 8 maja 2004 r. w sprawie klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego (Dz. U. Nr 114, poz. 1195 ze zm.), Wójt Gminy M. odmówił przyznania Zakładowi Doskonalenia Zawodowego w Ł. Centrum Kształcenia Zawodowego w P. – Oddział Terenowy dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika D. B., urodzonego 21 lipca 1989 r. W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy M. wskazał, że aby uzyskać dofinansowanie kosztów kształcenia pracodawca musi spełnić warunki, o których mowa w art. 70b ust. 1 - 3, ust. 5 i ust. 7 ustawy o systemie oświaty. Zdaniem organu, zdanie egzaminu czeladniczego przez młodocianego pracownika przed komisją egzaminacyjną izby rzemieślniczej – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie – nie może być uznane za egzaminy kończące naukę zawodu młodocianych pracowników u strony, bowiem strona nie ma statusu rzemieślnika. Z tych też względów, wobec stwierdzenia, że strona nie posiada statusu rzemieślnika, świadectwo czeladnicze młodocianego D. B. nie może być uznane za dokument ukończenia zawodu. Organ uznał więc, że strona nie spełniła określonych w art. 70b ustawy o systemie oświaty warunków aby otrzymać koszty dofinansowania kształcenia młodocianych pracowników i odmówił przyznania dofinansowania kosztów nauki młodocianego pracownika. Od powyższej decyzji odwołał się Zakład Doskonalenia Zawodowego w Ł. Centrum Kształcenia Zawodowego w P. – Oddział Terenowy. Odwołujący się wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i przyznanie dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika. W uzasadnieniu odwołania strona nie zgodziła się przede wszystkim z zarzutem przeprowadzenia egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe młodocianych przed określoną komisją egzaminacyjną. Odwołujący się przedstawił cykl przygotowania zawodowego na podstawie zawartej umowy o pracę, wskazując, że z powyższego wynika, że spełnił on przesłankę art. 70b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty. CKZ w P. faktycznie poniósł koszty 3-letniego procesu przygotowania zawodowego młodocianych, a równocześnie młodociani ukończyli proces kształcenia zdaniem egzaminów, co zostało potwierdzone świadectwami czeladniczymi. Decyzją z dnia [...] (znak [...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium bardzo obszernie przytoczyło obowiązujący stan prawny. Organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie młodociany nie zdał egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe bezpośrednio po uzyskaniu świadectwa ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej, zgodnie z przepisami dotyczącymi warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych. Zdał natomiast egzamin czeladniczy przed Komisją Egzaminacyjną Izby Rzemieślniczej w Łodzi, uzyskując tytuł czeladnika w zawodzie stolarz. Obowiązujące przepisy w zakresie nauki zawodu młodocianego stanowią o zdawaniu przez młodocianego egzaminu kwalifikacyjnego na tytuł czeladnika przeprowadzanego przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych, zgodnie z przepisami dotyczącymi egzaminów kwalifikacyjnych na tytuły czeladnika i mistrza w zawodzie, jednakże dotyczy to wyłącznie sytuacji, gdy młodociany zatrudniony jest u pracodawcy będącego rzemieślnikiem (§ 11 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. do osób, których przygotowanie zawodowe odbywa się przez naukę zawodu odnosi się tylko pkt 1 § 6 tego rozporządzenia, stanowiąc, że chodzi o ukończenie nauki zawodu u rzemieślnika. W myśl przepisów tego rozporządzenia ukończenie nauki zawodu u innych podmiotów nie pozwala na dopuszczenie przez izbę rzemieślniczą danej osoby do egzaminu czeladniczego. Przypadki, o których mowa w § 6 ust. 2 - 6 nie odnoszą się do sytuacji związanych z "ukończeniem nauki zawodu". Stanowią natomiast o dopuszczeniu przez izbę rzemieślniczą do egzaminu czeladniczego osób, które posiadają stosowne świadectwa ukończenia szkół, bądź stosowny tytuł zawodowy. Organ II instancji stwierdził, że w omawianym przypadku wnioskujący o dofinansowanie nie przedstawił stosownego dyplomu (wydanego przez komisję okręgową) potwierdzającego spełnienie warunku określonego w ust. 1 pkt 2 art. 70b tej ustawy. Dyplomu tego, w odniesieniu do ww. młodocianego - nie może zastąpić świadectwo czeladnicze wydane w trybie innych przepisów i przez inny organ. W tej sytuacji dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego nie przysługuje. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, przyznanie należnego dofinansowania w kwocie 7.856,31 zł wraz z odsetkami ustawowymi do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi CKZ w P. wskazało przede wszystkim, że w jego ocenie spełnione zostały warunki do dofinansowania, o którym mowa w art. 70b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty. Zdaniem skarżącego, w przypadku kształcenia młodocianych nie ma bowiem znaczenia jakim egzaminem kończy się nauka zawodu młodocianego, a zatem w istocie, przy ocenie spełnienia w danej sprawie warunków z art. 70b ust. 1 pkt 2 ww. ustawy nie mają znaczenia przepisy § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, określające egzaminy kończące naukę zawodu w wymienionych w tym przepisie sytuacjach odnoszących się do podmiotów zatrudniających młodocianych i placówek, w których młodociani dokształcają się. W ocenie CKZ w P., w przedmiotowej sprawie młodociany miał prawo zdawać egzamin czeladniczy na podstawie przepisu § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 października 2005 r. w sprawie egzaminów na tytuły czeladnika i mistrza w zawodzie, przeprowadzanych przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych i skorzystał z tego prawa, a uzyskane świadectwo czeladnicze jest wystarczające do przyjęcia, że spełnione są warunki, o których mowa w art. 70b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W dniu 5 listopada 2009 r. do Sądu wpłynęło pismo SKO w P. informujące o uwzględnieniu skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Do pisma załączono decyzję SKO w P. z dnia [...] uchylającą zaskarżoną decyzję SKO z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) [dalej ustawa p.p.s.a.], Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe. W doktrynie oraz judykaturze panuje zgodny pogląd, iż do tej kategorii przyczyn umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego należy zaliczyć przypadek uwzględnienia skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli, określony w art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2008, str. 403 oraz m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2007 r., sygn. akt II FSK 1259/06, niepubli.). Stosownie do treści wskazanego przepisu, organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. skorzystało z tej możliwości i decyzją z dnia z dnia [...] (znak [...]), działając w trybie art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a. uwzględniło skargę w całości uchylając zaskarżoną decyzję z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...]. Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzją zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, a w konsekwencji postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i z tego powodu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a., należało orzec o jego umorzeniu. Wobec umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a., o zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 200 ustawy p.p.s.a. Na orzeczoną kwotę zwrotu kosztów postępowania składa się w niniejszej sprawie uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł, ustalony na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). R.A.