III SA/Łd 276/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 5 października 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B R na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów dotyczących danych zawartych w modernizowanej ewidencji gruntów i budynków postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić na rzecz skarżącego B R z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 200,00 (dwieście) złotych, zaksięgowaną w dniu 21 września 2015r. pod poz. 4023. B R wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...]r. w przedmiocie odrzucenia zarzutów dotyczących danych zawartych w modernizowanej ewidencji gruntów i budynków. Zarządzeniem z dnia 23 marca 2015r. Przewodniczący Wydziału III wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł. W odpowiedzi na to wezwanie, w dniu 3 kwietnia 2015r. skarżący wniósł o przyznanie prawa w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2015r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Od postanowienia tego skarżący wniósł sprzeciw, wobec czego wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został rozpoznany przez sąd. Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Na postanowienie to skarżący nie wniósł zażalenia, w związku z czym stało się ono prawomocne. Odpis prawomocnego zarządzenie z dnia 23 marca 2015r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi doręczono skarżącemu w dniu 9 września 2015r. Jednocześnie skarżący został poinformowany o tym, że ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych nie wstrzymuje biegu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W dniu 21 września 2015r. skarżący uiścił kwotę 200 zł tytułem wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., od skargi pobiera się wpis. Według art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, zaś skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. wynika zatem, że uiszczenie wpisu sądowego od skargi w terminie zakreślonym w zarządzeniu o wezwaniu do jego uiszczenia stanowi warunek jej dopuszczalności. W niniejszej sprawie skarżący był zobowiązany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł. Po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy, w dniu 9 września 2015r. doręczono skarżącemu prawomocny odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi upłynął zatem w dniu 16 września 2015r. (w środę). Skarżący uiścił wprawdzie kwotę 200 zł na wskazany w zarządzeniu z dnia 23 marca 2015r. rachunek bankowy sądu, lecz miało to miejsce dopiero w dniu 21 września 2015r., a więc 5 dnia po upływie powyższego terminu. Skutkiem uchybienia temu terminowi jest – stosownie do powołanych przepisów art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. – odrzucenie skargi oraz bezskuteczność czynności strony w postępowaniu sądowym obejmującej wniesienie skargi na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej. Odrzucenie skargi przez sąd jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec odrzucenia skargi, należało skarżącemu zwrócić uiszczony cały wpis sądowy. Stosownie bowiem do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 220 § 1 i 3 i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. k.p.