III SA/Łd 277/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2012 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...]. Postanowieniem z dnia [...]r. Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 K.p.a. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania A. M. statusu osoby bezrobotnej. Decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta Ł. uchylił ostateczną decyzję własną z dnia [...]r. w sprawie przyznania A. M. statusu osoby bezrobotnej od dnia zarejestrowania, tj. od dnia 26 kwietnia 2011r. oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnego po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania, tj. od dnia 4 maja 2011r. w wysokości 100 % zasiłku podstawowego na okres 6 miesięcy i orzekł o odmowie uznania A. M. za osobę bezrobotną od dnia zarejestrowania, tj. od dnia 26 kwietnia 2011r. i o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 4 maja 2011r. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, że od dnia 26 kwietnia 2011r. został A. M. przyznany status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku od dnia 4 maja 2011r. na okres 6 miesięcy. Na podstawie pisma ZUS z dnia [...]r. oraz świadectwa pracy ustalono, że w okresie od dnia 1 stycznia 2009r. do dnia 31 maja 2011r. A. M. była zatrudniona w firmie "A." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. W odwołaniu od tej decyzji A.M. wniosła o jej uchylenie i orzeczenie, że od dnia [...]r. przysługiwał jej status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnego. W uzasadnieniu skarżącą stwierdziła, iż nie kwestionuje stanu faktycznego ustalonego w decyzji organu pierwszej instancji. Wyjaśniła jednakże, iż od kwietnia 2011r. była informowana przez pracodawcę o zamiarze rozwiązania z nią stosunku pracy. Z obawy, że pozostanie bez środków do życia, zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy. Była przekonana, że umowa o pracę zostanie z nią rozwiązana w kwietniu. Umowa o pracę została rozwiązana dopiero w dniu 31 maja 2011r. Wobec czego zasiłek dla bezrobotnych za maj 2011r. został jej bezpodstawnie wypłacony. Jednakże w późniejszym okresie czasu, w którym wypłacano jej zasiłek, pozostawała bez zatrudnienia i bez środków utrzymania. Równocześnie poszukiwała nowej pracy. W związku z powyższym obciążenie jej obowiązkiem zwrotu pobieranego zasiłku za cały okres, na jaki został jej przyznany, jest sprzeczne z poczuciem sprawiedliwości i godzi w słuszny interes obywatela. Skarżąca powołała się nadto na swoją trudną sytuacje materialną. Decyzją z dnia [...]r. Wojewoda Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji oraz poprzedzające je postanowienie. W uzasadnieniu organ drugiej instancji stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że A.M. w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy nr [...] w Ł., tj. w dniu 26 kwietnia 2011r. nie spełniała podstawowych przesłanek art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. – Dz.U. z 2008r., nr 69, poz. 415 ze zm.). Informację o wykonywaniu przez A. M. pracy w ramach umowy o pracę od dnia 1 stycznia 2009r. do dnia 31 maja 2011r. Powiatowy Urząd Pracy nr [...]w Ł. powziął dopiero w dniu 6 grudnia 2011r. Zatem wznowienie postępowania było zasadne. Skarżąca została pouczona wszelkich prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, jak również o warunkach jakie powinien spełniać bezrobotny, aby pozostać w ewidencji Powiatowym Urzędzie Pracy i korzystać ze świadczeń przewidzianych dla osób bezrobotnych. Skarżąca zobowiązała się również do poinformowania Powiatowego Urzędu Pracy nr [...] w Ł. w ciągu 7 dni o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub pozarolniczej działalności oraz zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego lub utratę prawa do zasiłku. Ponadto w dniu rejestracji A. M. oświadczyła, że na dzień rejestracji nie ma podpisanej żadnej umowy o pracę, zlecenie, o dzieło ani umowy o zakazie konkurencji, jest osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej. Organ drugiej instancji podkreślił, że w wypadku podjęcia zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej, chociażby na jeden dzień, utrata statusu bezrobotnego jest bezwzględna. Bez znaczenia jest czas trwania stosunku pracy, wysokość uzyskiwanego wynagrodzenia za świadczoną pracę oraz okres faktycznie wykonywanej pracy. Przepisy określające zasady nabywania i posiadania statusu bezrobotnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i w związku z tym brak jest możliwości odstąpienia od ich stosowania. W skardze na powyższą decyzję A.M. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 33 ust. 1 w związku z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy w związku z § 3 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy w związku z art. 6 K.p.a. poprzez dokonanie rejestracji skarżącej jako bezrobotnej i poszukującej pracy oraz przyznanie jej prawa do zasiłku po 7 dniach od zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy mimo, że skarżąca nie przedstawiła dokumentów koniecznych do ustalenia jej statusu i uprawnień, a zwłaszcza świadectwa pracy niezbędnego do udokumentowania okresu zatrudnienia, co winno skutkować odmową rejestracji; 2. art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia przez organ pierwszej instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a zwłaszcza dokonania ustaleń w zakresie uprawnień skarżącej do pobierania zasiłku dla bezrobotnych w sytuacji, gdy skarżąca nie przedstawiła świadectwa pracy dokumentującego wymagany okres zatrudnienia ani innych dokumentów potwierdzających wymagany okres zatrudnienia, co skutkowało najpierw zarejestrowaniem skarżącej jako bezrobotnej zanim uzyskała prawo do uzyskania tego statusu, a następnie pozbawieniem jej tego statusu z powodu niespełniania przez nią warunków osoby bezrobotnej w chwili rejestracji; 3. art. 9 K.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące informowanie skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej obowiązków i praw będących przedmiotem postępowania, a zwłaszcza o skutkach pozostawania w stosunku pracy w chwili składania wniosku o rejestrację w Powiatowym Urzędzie Pracy, co spowodowało utratę przez skarżącą prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz prawa do zasiłku przedemerytalnego, a w konsekwencji utratę środków do życia; 4. art. 77 K.p.a. poprzez niedostateczne i niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego i dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych znajdujących wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym i nie w pełni rozpatrzonym, zaniechanie zobowiązania skarżącej do przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń w postaci świadectwa pracy lub innych dokumentów potwierdzających okres zatrudnienia, warunki zatrudnienia czy sposób rozwiązania stosunku pracy lub wystąpienia do innych organów albo instytucji o zajęcie stanowiska w sprawie. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w dniu 26 kwietnia 2011r. była przekonana, iż pracodawca rozwiązał z nią już umowę o pracę. W przekonaniu skarżącej w momencie, kiedy pracodawca ustnie zawiadomił ją o wypowiedzeniu umowy o pracę stała się ona osobą bezrobotną i dlatego natychmiast złożyła wniosek o przyznanie jej statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku. Skarżąca nie przedstawiła jednak świadectwa pracy, gdyż do dnia 26 kwietnia 2011r. nie otrzymała go od pracodawcy. Pracownik organu nie dociekał, czy skarżąca nadal świadczy pracę, czy umowa o pracę została rozwiązana, czy też tylko wypowiedziana, co stanowi zasadniczą różnicę, której skarżąca nie rozumiała w dacie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy. Skarżąca została zobowiązana jedynie do podpisania oświadczenia, którego treści jej nie odczytano, a ona, nie mając okularów, nie mogła zapoznać się z jego treścią. Po 6 miesiącach pobierania zasiłku skarżąca zwróciła się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o przyznanie świadczenia przedemerytalnego na podstawie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o świadczeniach przedemerytalnych, składając jednocześnie świadectwo pracy z ostatniego miejsca zatrudnienia. Wówczas Zakład Ubezpieczeń Społecznych zawiadomił organ pierwszej instancji o fakcie zarejestrowania skarżącej jako osoby bezrobotnej w czasie trwania stosunku pracy. Skutkiem tego skarżąca utraciła status osoby bezrobotnej oraz prawo do świadczenia przedemerytalnego, a także zobowiązana została do zwrotu wypłaconego zasiłku. Ostatni stosunek pracy, w jakim pozostawała skarżąca obejmował okres od dnia 1 stycznia 2009r. do dnia 31 maja 2011r., co oznacza, ze w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień 1 marca 2012r. skarżąca nie przepracowała 365 dni, w związku z tym nie ma prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej ani prawa do świadczenia emerytalnego. Zamiarem skarżącej nie było wyłudzenie nienależnego świadczenia, bowiem skarżącej przysługiwałby zasiłek dla osoby bezrobotnej, ale od dnia 1 czerwca 2011r. Nie narażałaby się na utratę prawa do zasiłku, obowiązek jego zwrotu, pozbawienie statusu osoby bezrobotnej oraz utratę prawa do zasiłku przedemerytalnego, gdyby miała wiedzę o skutkach rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy przed rozwiązaniem stosunku pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. – Dz.U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie; kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m.in. na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznając skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże nie jest związany zarzutami i wnioskami tej skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd może zatem, wychodząc poza granice skargi, stwierdzić określone naruszenie prawa materialnego bądź przepisów postępowania nawet wówczas, gdy skarżący takiego naruszenia nie dostrzegł i nie zgłosił odpowiednich zarzutów we wniesionej skardze. W tym też zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania. Podstawę wznowienia postępowania stanowił art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W myśl tego przepisu w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Nie jest sporne w rozpatrywanej sprawie, że nową okolicznością faktyczną, nieznaną organowi w dacie wydania decyzji ostatecznej z dnia 20 maja 2011r., było pozostawanie przez skarżącą w stosunku pracy. W okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 maja 2011r. skarżąca była bowiem zatrudniona w firmie "A." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. Okoliczność ta została dopiero ujawniona na skutek pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r. skierowanego do organu pierwszej instancji, do którego załączono świadectwo pracy skarżącej z dnia 1 czerwca 2011r. potwierdzające tę okoliczność. Przedmiotem sporu jest natomiast zasadność stanowiska organów, że z uwagi na okoliczność, iż w okresie od dnia 1 stycznia 2009r. do dnia 31 maja 2011r. skarżąca była osobą zatrudnioną – zaistniała we wznowionym postępowaniu – podstawa do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...]r. o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej od dnia zarejestrowania, tj. od dnia 26 kwietnia 2011r. oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 4 maja 2011r. oraz orzeczenia o odmowie uznania za osobę bezrobotną od dnia zarejestrowania, tj. od dnia 26 kwietnia 2011r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 4 maja 2011r. Zdaniem skarżącej, o ile istniała podstawa do pozbawienia jej statusu osoby bezrobotnej od dnia 26 kwietnia 2011r. i prawa do zasiłku dla bezrobotnych w maju 2011r., o tyle od dnia 1 czerwca 2011r. spełniała ona przesłanki uznania jej za osobę bezrobotną i przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. – Dz.U. z 2008r., nr 69, poz. 415 ze zm.) zawarto definicję legalną bezrobotnego. W świetle tego przepisu bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób. Natomiast art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Z konstrukcji art. 33 ust. 4 pkt 1 cytowanej ustawy wynika więc, że samo niespełnienie warunków uznania osoby za bezrobotną w rozumieniu jej art. 2 ust. 1 pkt 2 obliguje właściwy organ do wydania decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego. Wobec tego nie budzi wątpliwości, że bezwzględnie obowiązującym warunkiem uprawniającym do posiadania statusu osoby bezrobotnej jest niepozostawanie w zatrudnieniu. Brak tego elementu skutkuje z mocy samej ustawy utratą statusu osoby bezrobotnej a organ zatrudnienia jest zobowiązany do wydania z urzędu decyzji w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej (vide: wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 19 sierpnia 2009r., sygn. akt II SA/Rz 273/09 – Lex nr 553198, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 lutego 2012r., sygn. akt IV SA/Po 1192/11 – opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepisy omawianej ustawy mają zatem charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji publicznej oraz sądom uprawnienia do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o problematyce uregulowanej tym aktem prawnym. Okoliczność, że skarżąca była osobą zatrudnioną w dacie wydania ostatecznej decyzji z dnia [...]r. stanowiła więc nieznaną organowi istotną okoliczność faktyczną mającą wpływ na wynik sprawy. Z tego względu za zasadne uznać należy wydanie przez organ pierwszej instancji w dniu 8 grudnia 2011r. postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Organy obu instancji nie do końca jednak w prawidłowy sposób zinterpretowały i zastosowały przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Chociaż w prawidłowy sposób przyjęły, że skarżąca utraciła status osoby bezrobotnej od dnia 26 kwietnia 2011r., tj. od dnia zarejestrowania, to pominęły jednak bezsporną okoliczność, iż była ona osobą zatrudnioną jedynie do dnia 31 maja 2011r. Od dnia 1 czerwca 2011r. skarżąca nie pozostawała już w stosunku pracy ze spółką "A. i stała się, według jej twierdzeń, osobą bezrobotną w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W tym miejscu zauważyć trzeba, że samo dokonanie wpisu do rejestru osób bezrobotnych ma charakter deklaratoryjny, potwierdzający fakt, że określony podmiot nie świadczy pracy spełniając jednocześnie warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 przywołanej ustawy. Wszystkie wydane w niniejszej sprawie decyzje, tj. zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...]r. niewątpliwie zapadły po zakończeniu przez skarżącą pracy w dniu 31 maja 2011r. Niezasadnym zatem było pozbawienie skarżącej statusu bezrobotnego począwszy od dnia 26 kwietnia 2011r. na czas nieokreślony, bez uprzedniego wyjaśnienia, czy po dniu 31 maja 2011r. podjęła ona dalsze zatrudnienie. Ustalenie tej okoliczności w sposób bezsporny jest również istotne ze względu na niekorzystne dla skarżącej skutki wynikające z zaskarżonej decyzji. W wyniku wydania przez organ pierwszej instancji w dniu [...]r. decyzji, zawierającej opisane wyżej rozstrzygnięcie, skarżąca została nie tylko pozbawiona statusu bezrobotnego, ale również prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 4 maja 2011r. W skardze wskazała nadto na inny, negatywny dla niej skutek takiego rozstrzygnięcia w postaci pozbawienia jej możliwości skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. W tym miejscu zaznaczyć bowiem trzeba, że zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz.U. nr 120, poz. 1252 ze zm.) świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, która spełnia szczególne warunki wymagane do przyznania tego świadczenia określone w ust. 1 po upływie co najmniej 6 miesięcy pobierania zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w ustawie o promocji zatrudnienia, jeżeli osoba ta spełnia łącznie następujące warunki: 1) nadal jest zarejestrowana jako bezrobotna; 2) w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia, albo zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych; 3) złoży wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego w terminie nieprzekraczającym 30 dni od dnia wydania przez powiatowy urząd pracy dokumentu poświadczającego 6 – miesięczny okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Nadto należy zauważyć, że decyzja organu drugiej instancji utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji oraz poprzedzające ją postanowienie nie w pełni odpowiada dyspozycji art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Przepis ten stanowi bowiem, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wydaje decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji wówczas, gdy stwierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa, zaś do takiego stwierdzenia doprowadzi go ocena zaskarżonej decyzji nie tylko pod kątem przepisów prawa materialnego, ale również procesowego. W wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. rozstrzygnięciu o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji mieści się już dokonana przez organ odwoławczy ocena zarówno samej zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającego jej wydania postanowienia. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 15 sierpnia 1985r., sygn. akt III SA 730/85 (GAP 1987, nr 5, s. 43), utrzymanie w mocy decyzji organu instancji oznacza w szczególności utrzymanie w mocy jej podstawowego, koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie. W rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji zostaje bowiem wyrażona wola organu administracji załatwiającego sprawę w tej formie. O ile może być wydana decyzja bez uzasadnienia (np. decyzja uwzględniająca żądanie strony), to nie można wydać decyzji bez rozstrzygnięcia. Z tego też względu, w razie sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem decyzji a jej uzasadnieniem, za miarodajną należy przyjąć treść rozstrzygnięcia. W razie więc gdy organ odwoławczy utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji należy przyjąć, że w szczególności utrzymał w mocy jej rozstrzygnięcie, sformułowane przez organ pierwszej instancji. Z tych też względów organ drugiej instancji wydając rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. zupełnie niepotrzebnie orzekł również o utrzymaniu w mocy postanowienia z dnia [...]r. Skoro jednak z przyczyn wyżej już wskazanych rozstrzygnięcie to było i tak wadliwe, gdyż organ odwoławczy nie usunął naruszeń prawa popełnionych przez organ pierwszej instancji, to tego rodzaju uchybienie ma w tym wypadku już mniej istotne znaczenie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...]r. Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien ustalić, czy skarżąca po dniu 31 maja 2011r. podejmowała jakąkolwiek inną pracę, co miałoby znaczenie z punktu widzenia zaliczenia jej do kręgu osób bezrobotnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W przypadku ustalenia, że skarżąca pozostawała w tym czasie bez pracy, organ pierwszej instancji w oparciu o wyżej dokonaną wykładnię znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów powinien rozważyć określenie dokładnych ram czasowych, w których skarżąca utraciła status osoby bezrobotnej. D.T.