III SA/Łd 28/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2012 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdu oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 ze zm.), Starosta [...] cofnął S. S. uprawnienie diagnosty – nr identyfikacyjny[...]– do wykonywania badań technicznych pojazdów w zakresie badań okresowych i dodatkowych wydane 29 stycznia 2011 r. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że pismem ż dnia 6 maja 2011 r. Prokurator Rejonowy w O. poinformował Starostwo Powiatowe w O., że Sąd Rejonowy w O. Wydział II Karny w dniu 13 września 2010r. w sprawie Nr II Kp 203/10 uznał S. S., diagnostę Okręgowej Stacji kontroli Pojazdów A Sp.J. w Opocznie posiadającego uprawnienia diagnosty o nr [...], za winnego tego, że w okresie czasu od 2 grudnia 2005r. do dnia 24 grudnia 2005r. w miejscowości O., woj.[...], działając w warunkach ciągu przestępstw w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poświadczył nieprawdę o dopuszczeniu pojazdów do ruchu i przeprowadzeniu prawidłowych badań technicznych w pojazdach, w ten sposób, iż dokonał wpisu w dokumentach pojazdów o prawidłowo przeprowadzonym badaniu technicznym zgodnym z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003r. (Dz.U. z 2003r. nr 227, poz. 2250) w sprawie badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, podczas gdy w rzeczywistości przeprowadzone przeglądy nie były rzetelne i nie obejmowały wszystkich wymienionych czynności podlegających kontroli diagnostycznej, przy czym każdy z czynów wchodzących w ciąg przestępstw kwalifikowany jest z art. 271 § 1 i 3 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Starosta [...]wskazał, że w dniu 1 czerwca 2011 r. przeprowadzona została kontrola w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów A Sp.J. oznaczonej jako EOP 006 mieszczącej się w O. przy ulicy A. Zebrany materiał dowodowy w sprawie (pismo Prokuratury Rejonowej w O. nr Pa 5/11 oraz protokół z przeprowadzonej kontroli Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów A potwierdziły, że diagnosta S. S. przeprowadził badania techniczne pojazdów niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania oraz dokonał wpisów do dowodów rejestracyjnych pojazdów niezgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami, co wypełnia przesłankę cofnięcia uprawnienia określoną w art. 84 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy. Od powyższej decyzji odwołał się S. S. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji dokonanie cofnięcia uprawnień diagnosty przy braku niezbędnych przesłanek, określonych w powołanym przepisie. Podniósł, iż podczas kontroli nie wykryto żadnej nieprawidłowości w wykonywaniu badania technicznego, czy nieprawidłowości w sporządzeniu odpowiedniej dokumentacji. Ponadto podniósł, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że jedynymi nieprawidłowościami, jakie stwierdziła Prokuratura Rejonowa w O., a później Sąd Rejonowy w O. był czas przeprowadzenia przez niego badań technicznych, które w ocenie biegłego sądowego były zbyt krótkie. Podał, że w dokumentacji dotyczącej badań technicznych przeprowadzanych w OSKP nie ma żadnej wzmianki o czasie przeprowadzanych badań. Tak więc Starosta [...], który przeprowadził kontrolę w OSKP nie odnotował żadnych nieprawidłowości. Ustalenia kontroli ograniczyły się jedynie do sprawdzenia czy 13 badań technicznych, wymienionych w piśmie Prokuratury, zostało wykonanych przez odwołującego się, oraz czy w dokumentacji znajdującej się w OSKP widnieją jego adnotacje o pozytywnym wyniku badań. Nieprawidłowości nie wykazano w wyniku przeprowadzonej kontroli. Kontrolujący oparli się jedynie na piśmie Prokuratury Rejonowej w O., a okoliczność ta wyklucza cofnięcie mu uprawnień w trybie art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Decyzją z dnia [...], sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż diagnosta S. S. w trzynastu przypadkach w okresie od dnia 2 do dnia 24 grudnia 2005 r. przeprowadził nierzetelne przeglądy techniczne pojazdów, a następnie dokonał wpisu w dowodach rejestracyjnych o prawidłowo przeprowadzonym badaniu. Czyn ten został ujawniony przez organy ścigania. Organ odwoławczy wyjaśnił, że celem przepisu art. 84 ust. 3 ustawy jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Oczywiste są bowiem konsekwencje naruszania podstawowych zasad i dopuszczenie do ruchu pojazdów o niesprawdzonym stanie technicznym, a mianowicie stworzenie zagrożenia dla wszystkich uczestników mchu drogowego. Analiza art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie pozostawia żadnych wątpliwości, że cofnięcie przez starostę uprawnień diagnoście do wykonywania badań technicznych, musi być poprzedzone przeprowadzeniem kontroli w trybie określonym w ustawie. Zakres kontroli, która odnosi się przede wszystkim do prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów oraz prowadzenia wymaganej dokumentacji określa art. 83b ust. 2 pkt 1 ustawy. Kolegium wskazało, że przeprowadzona kontrola stacji w trybie nadzoru w dniu 1 czerwca 2011 r., wykazała, iż w rejestrze badań technicznych wprowadzone są dane o przeprowadzonych z wynikiem pozytywnym badaniach, które de facto nie były przeprowadzone zgodnie z wymogami przepisów prawa. Przeprowadzona kontrola mogła jedynie potwierdzić fakt, że określony samochód miał być poddany badaniom technicznym. Fakt poświadczenia nieprawdy co do okoliczności mających znaczenie prawne polegające na tym, iż S. S. dokonał wpisów w dowodach rejestracyjnych pojazdów o prawidłowo przeprowadzonych badaniach technicznych, podczas gdy w rzeczywistości przeprowadzone przeglądy nie były rzetelne i nie obejmowały wszystkich wymienionych czynności podlegających kontroli diagnostycznej został potwierdzony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 13 września 2010 r., w sprawie sygn. akt II Kp 203/10, uznającym go winnym popełnienia tego czynu. Kolegium stwierdziło, że okoliczności faktyczne potwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu uznać należy za udowodnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, argumentując podobnie jak w odwołaniu. Ponadto zarzucił naruszenie art. 6, art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez nieustalenie faktów istotnych z punktu widzenia prawa materialnego dla rozstrzygnięcia w sprawie. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wnosiło jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012. 270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia), a sąd rozpatrując skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 ze zm.). Zgodnie z art. 84 ust. 3 powołanej ustawy starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna (art. 84 ust. 4 ustawy). Wskazać należy, że celem przepisu art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Oczywiste są bowiem konsekwencje naruszania podstawowych zasad i dopuszczenie do ruchu pojazdów o niesprawdzonym stanie technicznym, a mianowicie stworzenie zagrożenia dla wszystkich uczestników ruchu drogowego. W niniejszej sprawie wydanie przez starostę decyzji administracyjnej w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do dokonywania badań technicznych poprzedziło postępowanie administracyjne, oparte na wynikach przeprowadzonej kontroli Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów A Spółka Jawna w O. Zgodnie z art. 83b ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym nadzór nad stacjami kontroli pojazdów sprawuje starosta. W ramach wykonywanego nadzoru starosta co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę stacji pojazdów w zakresie: zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3 powołanej ustawy, prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów oraz prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji (art. 83b ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Zakres kontroli, która odnosi się przede wszystkim do prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów oraz prowadzenia wymaganej dokumentacji określa art. 83b ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W myśl art. 82 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu. Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania i po uiszczeniu przez właściciela pojazdu opłaty ewidencyjnej (art. 82. ust. 2 ustawy). Z powyższych przepisów wynika więc, że termin badania technicznego pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego organ dokonujący rejestracji (starosta, wojewoda), a w wypadku gdy pojazd jest zarejestrowany, termin kolejnego badania wpisuje uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego badania (ust. 2). Brak takiego wpisu oznacza, że pojazd nie został poddany badaniu i powoduje - zgodnie z art. 132 ust. 1 pkt 2 - zatrzymanie dowodu rejestracyjnego. Chodzi o rzeczywiście przeprowadzone badania techniczne pojazdu przez uprawnionego diagnostę. Sfałszowana adnotacja o terminie kolejnego badania technicznego pojazdu jest tożsama z niepoddaniem pojazdu badaniu technicznemu i taki dowód rejestracyjny podlega zatrzymaniu (art. 132 ust. 1 pkt 2). Dowód rejestracyjny nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a., a decyzja o rejestracji pojazdu zawiera jedynie dane identyfikujące pojazd i jego właściciela, i taka jej treść jest utrwalona w aktach na odwrocie wniosku o rejestrację (patrz: Ryszard A. Stefański, Komentarz do ustawy - Prawo o ruchu drogowym, opublikowano LEX 2008). W niniejszej sprawie do akt został załączony wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 13 września 2010 r., w sprawie sygn. akt II Kp 203/10. Zgodnie z tym wyrokiem S. S. oskarżony o to, że w okresie od dnia 2 grudnia 2005 r. do dnia 24 grudnia 2005 r. będąc diagnostą w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów A w O., a tym samym osobą uprawnioną do przeprowadzania badań technicznych pojazdów, działając w warunkach ciągu przestępstw w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poświadczał nieprawdę o dopuszczeniu pojazdów do ruchu i przeprowadzeniu prawidłowych badań technicznych w pojazdach, w ten sposób, iż dokonał wpisu w dokumentach pojazdów o prawidłowo przeprowadzonym badaniu technicznym zgodnym z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzoru dokumentów stosowanych przy tych badaniach, podczas gdy w rzeczywistości przeprowadzone przeglądy techniczne nie były rzetelne i nie obejmowały wszystkich wymienionych czynności podlegających kontroli diagnostycznej, został uznany przez Sąd winnym popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 271 § 1 i 3 kk w zw. z art. 91 § 1 kk i za tak przypisany ciąg przestępstw z mocy art. 271 § 3 kk w zw. z art. 33 § 2 kk Sąd wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności i 50 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 20 zł. Na podstawie art. 69 § 1 kk, 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności w stosunku do oskarżonego S. S. Sąd warunkowo zawiesił na okres próby 2 lat. Przeprowadzona kontrola przez upoważnionych pracowników Starosty [...] potwierdziła fakt dokonania przez skarżącego wpisów badań technicznych pojazdów wskazanych w piśmie Prokuratury Rejonowej w O. z dnia 6 maja 2011 r. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego tego, że decyzja Starosty [...] nie została oparta na wynikach przeprowadzonej kontroli, lecz na piśmie Prokuratury oraz wyroku Sądu Rejonowego w O., wskazać należy, iż biorąc pod uwagę cel przepisu należy uznać, iż nie może mieć podstawowego znaczenia dla oceny możliwości zastosowania danej sankcji, sam sposób ujawnienia dopuszczenia się określonego naruszenia. Odmienna interpretacja godziłaby w zasadę równości i byłaby sprzeczna z interesem społecznym, ale przede wszystkim sankcjonowałaby naruszenie prawa przez osobę, która w zakresie wykonywania swych czynności pełni funkcję publiczną, co z oczywistych względów nie może mieć miejsca (podobnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1450/07). Ponadto wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2012 r. przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej na rozprawie w Izbie Gospodarczej zagadnienia prawnego przekazanego przez Prokuratora Generalnego wnioskiem z dnia 29 grudnia 2011 r., na podstawie art. 264 § 2 w związku z art. 15 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o podjęcie uchwały w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśniającej zagadnienie prawne: "Czy niezbędnym warunkiem wydania przez starostę na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) decyzji o cofnięciu uprawnienia diagnoście do wykonywania badań technicznych jest stwierdzenie uchybień, o których mowa w punkcie 1 lub 2 powołanego przepisu, wyłącznie w wyniku przeprowadzenia czynności kontrolnych przewidzianych w art. 83b ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 83c wskazanej ustawy, czy też sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę określonego naruszenia nie ma podstawowego znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w art. 84 ust. 3 p.r.d.?" podjął następującą uchwałę: "Sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepis. W niniejszej sprawie ustalono, że skarżący poświadczał nieprawdę w dowodach rejestracyjnych. W tej sytuacji starosta jak to wynika ze sformułowania "cofa" musiał, a nie tylko mógł cofnąć nadane diagnoście uprawnienie. Okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, że nie ma podstaw do podważenia stanu faktycznego, dokonanej przez organy oceny dowodów oraz interpretacji przepisów prawa regulujących zasady przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz ich dokumentowania. Przepis prawa, który stanowi podstawę cofnięcia uprawnienia diagnoście ma charakter bezwzględnie obowiązujący, albowiem stwierdzenie uchybień określonych w tym przepisie zawsze skutkuje zastosowaniem określonych w nim sankcji. Organ nie ma możliwości miarkowania konsekwencji i jeśli stwierdzi chociażby jedno uchybienie określone w art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym ma obowiązek cofnąć diagnoście uprawnienie. Zdaniem Sądu, tak kategoryczny zapis wiąże się z odpowiedzialnością jaka spoczywa na diagnoście w kwestii bezpieczeństwa pojazdów uczestniczących w ruchu drogowym. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. k.ż.