III SA/Łd 280/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – III Wydział w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Nowacki, Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant: Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi R. B. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania oddala skargę. W dniu 5 października 2007r. Komendant Powiatowy w P. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tekst jedn. – Dz.U. z 2007r., nr 43, poz. 277 ze zm.) wszczął z urzędu w stosunku do st. post. R. B. postępowanie administracyjne w sprawie rozwiązania stosunku służbowego w związku z upływem okresu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych postanowieniem Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Ł. z dnia [...], sygn. akt [...] i nieustaniem przyczyn będących podstawą zawieszenia. W dniu 31 października 2007r. R. B. złożył wniosek o zawieszenie tego postępowania do czasu zakończenia postępowania karnego w sprawie sygn. akt [...]. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 98 § 1 w związku z art. 101 § 3 K.p.a., po rozpatrzeniu powyższego wniosku, Komendant Powiatowy Policji w P. odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia R. B. ze służby w Policji. W jego uzasadnieniu podniósł, iż art. 97 § 1 K.p.a. jako podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania wskazuje: śmierć strony, śmierć przedstawiciela ustawowego strony, utratę przez stronę lub przez jej przedstawiciela ustawowego zdolności do czynności prawnych, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zdaniem organu, w analizowanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania wymienionych w art. 97 § 1 K.p.a. Komendant powołał się również na artykuł 98 § 1 K.p.a., który przewiduje możliwość fakultatywnego zawieszenia postępowania administracyjnego na żądanie strony. Jest to jednak uzależnione od łącznego wystąpienia czterech przesłanek: a) postępowanie w danej sprawie administracyjnej toczy się, b) postępowanie to zostało wszczęte na wniosek strony, która występuje z żądaniem zawieszenia postępowania, c) w postępowaniu, w którym występuje wielość stron, pozostałe strony muszą wyrazić zgodę na zawieszenie postępowania, d) zawieszenie postępowania nie zagraża interesowi społecznemu. W ocenie organu, w przedmiotowym postępowaniu bezsprzecznie nie zachodzi przesłanka wszczęcia postępowania na wniosek strony, która występuje z żądaniem zawieszenia postępowania, gdyż zostało ono wszczęte z urzędu, a nie na żądanie strony. W zażaleniu na to postanowienie R. B. wskazał, iż fakt, że do zakończenia niniejszej sprawy nie jest niezbędne rozpatrzenia zagadnienia wstępnego przez sąd, nie oznacza, iż nie jest to wskazane. Zakończenie sprawy karnej oraz jej wynik mógłby znacznie pomóc w postępowaniu administracyjnym, a także zawieszonym postępowaniu dyscyplinarnym. Podniósł, iż zwalnianie go ze służby przed zapadnięciem wyroku w procesie karnym jest niezgodne z Konstytucją RP. Proces przed Sądem Rejonowym w P. nie będzie trwał długo, gdyż na pierwszej rozprawie większość oskarżonych złożyła wnioski o dobrowolne poddanie się karze. Podkreślił, iż postępowanie administracyjne nie zostało wszczęte z urzędu, lecz na wniosek Komendanta Powiatowego Policji. Przepis stanowiący podstawę prawną prowadzonego postępowania administracyjnego ma charakter fakultatywny, a więc wszczęcie postępowania zmierzającego do zwolnienia ze służby zależy od uznania przełożonego, który mimo istniejącej możliwości pozostawienia go w służbie wybrał opcję bardziej krzywdzącą. Rozkazem personalnym z dnia [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 w związku z art. 144 K.p.a., Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy uznając, iż nie narusza ono obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu podkreślił, iż postanowieniem Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Ł. z dnia [...] strona została zawieszona w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji i postanowienie to nie zostało uchylone do chwili obecnej. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, wprowadzony nowelą z dnia 21 lipca 2006r., obowiązuje od dnia 20 września 2006r. W związku z tym, bieg terminu określonego w tym przepisie rozpoczyna się z dniem 20 września 2006r. w stosunku do policjantów zawieszonych w czynnościach służbowych przed dniem wejścia w życie wskazanej nowelizacji ustawy o Policji. Możliwość zastosowania tego unormowania ograniczają dwie przesłanki: zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych przez okres co najmniej 12 miesięcy oraz brak ustania przyczyn będących podstawą zawieszenia. Są to warunki konieczne i wystarczające do jego zastosowania. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. zwrócił przy tym uwagę, iż ustawodawca nie uzależnił możliwości zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji od rozstrzygnięcia innego organu. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w zażaleniu zauważył, iż stosowanie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. jest możliwe tylko w sytuacji, gdy do rozpatrzenia sprawy niezbędne jest uprzednie rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ. W niniejszej sprawie takie okoliczności nie zachodzą, wobec czego zawieszenie postępowania w sprawie rozwiązania stosunku służbowego z policjantem w związku z upływem 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych nie jest możliwe. Zawieszenie postępowania na wniosek strony możliwe jest tylko w oparciu o art. 98 § 1 K.p.a. w sytuacji, gdy postępowanie zostało wszczęte na żądanie strony, a nie sprzeciwiają się temu inne strony i nie zagraża to interesowi społecznemu. W opisywanym przypadku sytuacja taka również nie miała miejsca. Postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie rozwiązania stosunku służbowego z policjantem, w związku z upływem 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, zostało wszczęte z urzędu przez Komendanta Powiatowego Policji w P. jako organu uprawnionego do takiej czynności. Oznacza to, iż Komendant nie może jako organ prowadzący postępowanie występować w tym samym postępowaniu jako strona. Organ podniósł także, iż strona poprawnie wskazała na fakultatywny charakter art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Istotę tego przepisu należy rozpatrywać w świetle pozostałych przepisów ustawy o Policji regulujących szczególny stosunek służbowy, czyli zależności pomiędzy policjantem i jego przełożonym, właściwym w sprawach osobowych. Uprawnienia wynikające, np. z art. 6f i art. 32 ustawy o Policji pozwalają określonym tam przełożonym na kształtowanie tego stosunku na zasadzie uznaniowości. W skardze na powyższy rozkaz personalny R.B. wniósł o jego uchylenie wraz z poprzedzającym go postanowieniem Komendanta Powiatowego Policji w P. oraz o zawieszenie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania karnego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie norm prawa procesowego: 1. pominięcie nakazu wynikającego z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i prowadzenie postępowania pomimo tego, iż toczy się przeciwko niemu postępowanie karne, którego wynik ma zasadniczy wpływ na postępowanie administracyjne oraz naruszenie w związku z tym zasady domniemania niewinności wyrażonej w art. 5 § 1 K.p.k.; 2. art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 80 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a. poprzez pominięcie zaniechania wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzącego w konsekwencji do ustaleń nie znajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie, w tym pominięcie okoliczności ustalonych w toczącym się przed Sądem Rejonowym w P. postępowaniu karnym. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał stanowisko i argumenty zawarte w zażaleniu, dodatkowo podnosząc, iż organy obu instancji pominęły w swoich ustaleniach okoliczności ustalone w toczącym się przed Sądem Rejonowym w P. postępowaniu karnym, które z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością może zakończyć się wydaniem wyroku uniewinniającego. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym rozkazie personalnym. Nadto organ administracji zauważył, iż brzmienie przepisu stanowiącego fakultatywną podstawę zwolnienia ze służby nie wskazuje na związek "upływu 12 miesięcy zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych" z wynikiem postępowania karnego, w którym ten środek jest stosowany. Treść wyroku sądu karnego można by uznać za zagadnienie wstępne, ale w wypadkach postępowań administracyjnych zmierzających do zwolnienia policjanta ze służby na innych podstawach określonych w ustawie o Policji, np. art. 41 ust. 2 pkt 2 czy pkt 8. Pomiędzy rozpatrzeniem sprawy administracyjnej (w tym wypadku zwolnieniem funkcjonariusza ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9), a treścią rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu karnym nie istnieje bezpośredni związek przyczynowy, a tylko ten warunkuje zawieszenie postępowania administracyjnego w trybie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. W piśmie z dnia 15 października 2008r. skarżący wniósł o dokonanie analizy złożonej skargi także w świetle art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., w związku ze złożonym do Trybunału Konstytucyjnego przez Zarząd Główny Niezależnego Samorządowego Związku Zawodowego Policjantów wnioskiem o zbadanie zgodności art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji z art. 2 i art. 42 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie w jakim ustala dwunastomiesięczny termin trwania zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, spowodowanego prowadzeniem postępowania karnego lub skarbowego. W piśmie z dnia 19 listopada 2008r. R.B. wniósł o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu rozpatrzenia w/w sprawy zawisłej przed Trybunałem Konstytucyjnym. W uzasadnieniu podniósł, że użyty w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji zwrot "można zwolnić" oznacza, iż zwolnienie ma charakter uznania administracyjnego i winno uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i jego słuszny interes, bez pomijania okoliczności konkretnego przypadku, takich jak wyjątkowa przewlekłość postępowania przygotowawczego i sądowego, na które nie ma wpływu. W tych zaś okolicznościach brak jest podstaw do obciążania go negatywnymi skutkami opieszałego działania innych instytucji. Do prawidłowego zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji niewystarczające jest wykazanie zaistnienie przesłanek w nim określonych. Fakultatywność zwolnienia wymaga zindywidualizowania charakteru tych okoliczności. Nie bez znaczenia jest też ustalenie, czy jego postawa miała wpływ na przewlekłość postępowania przygotowawczego i sądowego. Podstawą zawieszenia było toczące się postępowanie karne, a ustawodawca wskazuje na czas trwania podstawy zawieszenia. W bezpośrednim zatem związku z tym pozostaje ocena, czy przyczynił się do przewlekłości postępowania. Jednocześnie na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 19 listopada 2008r. skarżący oświadczył, iż nie wnosi o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Zgodnie z art. 145 § 2 p.p.s.a. w sprawach skarg na decyzje i postanowienia wydane w innym postępowaniu, niż uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego i w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy § 1 stosuje się z uwzględnieniem przepisów regulujących postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję lub postanowienie. Z treści tych przepisów wynika, że sąd bada z urzędu zgodność zaskarżonego aktu lub czynności z prawem materialnym oraz przepisami normującymi postępowanie przed organami administracji. Sąd nie przejmuje sprawy do rozpoznania, gdyż nie ma uprawnień do merytorycznego jej rozstrzygnięcia. Uwzględniając skargę sąd nie może więc zmienić zaskarżonego rozstrzygnięcia, lecz jedynie je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. Oznacza to, iż nawet w przypadku uwzględnienia rozpatrywanej skargi sąd nie miałby podstaw do zawieszenia toczącego się postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, o co wnioskował w piśmie procesowym z dnia 19 listopada 2008r. W przypadku, gdy Sąd uzna, iż nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 lub 2 p.p.s.a., skarga podlega oddaleniu. Dodać przy tym trzeba, że przeprowadzając taką kontrolę, zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona, i nie może swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania przed organami administracji i wydawanych w nim aktów. Granice bowiem tej sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej, o której mowa w art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjnoprawnego, który jest objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. J.P. Tarno, Postępowanie przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, s. 197). Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną oznacza jednak, iż sąd może dokonać oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w tak zakreślonych granicach także w innym zakresie aniżeli wskazany przez stronę skarżącą. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdza, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowane przez Sąd rozstrzygnięcie i poprzedzające je postępowanie dotyczą kwestii odmowy zawieszenia postępowania wszczętego z urzędu w sprawie rozwiązania stosunku służbowego ze skarżącym, w związku z upływem okresu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych. W związku z tym, wskazać przede wszystkim trzeba, że postępowanie w sprawie zawieszenia postępowania jest postępowaniem wpadkowym w stosunku do postępowania prowadzonego w sprawie rozwiązania stosunku służbowego. Z akt sprawy wynika, iż w toku postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego, skarżący uzasadniał żądanie zawieszenia tego postępowania, okolicznością toczącego się postępowania karnego w sprawie sygn. akt [...], dotyczącej popełnienia czynu określonego w art. 228 § 1 i 3 K.k. oraz art. 231 § 1 K.k. w związku z art. 11 § 1 K.k. i brakiem jego zakończenia. W związku z tym wyjaśnić należy, iż zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, dlatego winno mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych przez ustawodawcę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2005r., sygn. akt II GSK 27/05, Lex nr 180423). Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje możliwość zawieszenia postępowania administracyjnego z dwóch grup przyczyn: obligatoryjnych – niezależnych od woli strony (stron) i fakultatywnych na wniosek strony – zależnych od woli strony (stron) w granicach określonych w art. 98 § 1 K.p.a. Obligatoryjne zawieszenie postępowania następuje w przypadkach enumeratywnie wskazanych w art. 97 § 1 K.p.a. Przyczynami z powodu, których organ zawiesza postępowanie są: 1) śmierć strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105), 2) śmierć przedstawiciela ustawowego strony, 3) utrata przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych, 4) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z wyżej wymienionych przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania, w szczególności zaś przesłanka określona w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Zawarte w tym ostatnim przepisie sformułowanie "organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd" oznacza bowiem, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi więc istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, przy czym związek taki powinien być bezpośredni. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne (patrz: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz" Wydawnictwo C.H. Beck 2004, str. 434 – 440). W ocenie Sądu, okoliczność, iż przeciwko skarżącemu w niniejszej sprawie toczy się postępowanie karne, które nie zostało zakończone nie może być traktowana jako zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Brak jest bowiem bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy rozwiązania stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, a wynikiem sprawy karnej. Postanowieniem Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Ł. z dnia [...], sygn. akt [...] w toku postępowania przygotowawczego został zastosowany wobec R. B. środek zapobiegawczy polegający na zawieszeniu w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji i zakazie opuszczania kraju. Według art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Przepis ten nie uzależnia postępowania administracyjnego o zwolnienie policjanta ze służby od wyniku prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego, lecz od okresu zawieszenia w czynnościach służbowych spowodowanego prowadzeniem postępowania karnego. Tak więc rozpoznanie sprawy o zwolnienie skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest możliwe bez konieczności uprzedniego rozstrzygnięcia prowadzonej przeciwko niemu sprawy karnej. Tym samym brak jest związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. Zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest zatem dopuszczalne. W związku z tym, za prawidłowe uznać należy stanowisko organów obu instancji, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego, gdyż wynik powyższego postępowania karnego nie będzie miał wpływu na jej rozstrzygnięcie. Ustalenie, czy upłynął dwunastomiesięczny termin trwania zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych spowodowany prowadzeniem postępowania karnego będzie przedmiotem rozważań w oddzielnym postępowaniu, gdyż leży to w kompetencjach i procesowych możliwościach organu, który dysponuje do tego celu wszelkimi środkami dowodowymi. Kwestia ta stanowi element ustalenia stanu faktycznego, jego dokładnego wyjaśnienia, tak jak w każdym postępowaniu administracyjnym prowadzącym do merytorycznego rozpoznania sprawy. Organ administracji może więc dokonać własnej oceny i nie musi wstrzymywać biegu postępowania. Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 80 K.p.a. i art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego należy zatem uznać za nieusprawiedliwiony. Jak już bowiem wyżej wskazano, w postępowaniu o zawieszenie postępowania kwestią do rozstrzygnięcia dla organów administracji pozostawało wystąpienie przesłanki prejudycjalnej do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia policjanta ze służby. Organy uznały, że postępowanie winno być prowadzone bez potrzeby zawieszenia tego postępowania i uzasadniły swoje stanowisko. W ocenie Sądu, odmienne stanowisko skarżącego w tej kwestii nie stanowi podstawy do uznania zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Zauważyć także należy, iż art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji dodany został do ustawy przez art. 1 pkt 18 ustawy z dnia 21 lipca 2006r. (Dz. U. 158, poz. 1122) zmieniający tę ustawę z dniem 20 września 2006r. Przy czym został on wprowadzony niezależnie od obligatoryjnej podstawy zwolnienia policjanta ze służby określonej w art. 41 ust. 1 pkt 4, tj. w wypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Samo zaś przekonanie skarżącego o zakończeniu postępowania karnego wyrokiem uniewinniającym oraz naruszeniu zasady domniemania niewinności wyrażonej w art. 5 § 1 K.p.k. nie uzasadniają zawieszenie postępowania i mogą co najwyżej stanowić argumenty podnoszone w toku postępowaniu administracyjnego w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby. Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez skarżącego okoliczności, iż przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się postępowanie (sygn. akt K 1/08) z wniosku Zarządu Głównego Niezależnego Samorządowego Związku Zawodowego Policjantów, dotyczące zgodności art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala dwunastomiesięczny termin trwania zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, spowodowanego prowadzeniem postępowania karnego lub skarbowego z art. 2 i 42 ust. 3 Konstytucji RP zauważyć należy, iż z akt sprawy wynika, że była ona przedmiotem odrębnej analizy organów administracji – w odrębnym postępowaniu. W dniu 28 stycznia 2008r. skarżący złożył bowiem kolejny wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego, który uzasadnił właśnie tą zawisłą przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawą. W wyniku zaś jego rozpatrzenia w dniu [...] Komendant Powiatowy Policji w P. wydał kolejne postanowienie (nr [...]) o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego, które zostało następnie utrzymane w mocy rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...], nr [...]. Z akt sprawy wynika również, iż skarżący nie wniósł skargi do sądu administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie, co oznacza, iż nie może ono być obecnie przedmiotem weryfikacji. Fakultatywne zawieszenie postępowania administracyjnego następuje natomiast na podstawie art. 98 § 1 K.p.a. i w granicach ściśle w nim wyznaczonych. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Zawieszenie postępowania z tej przyczyny jest więc możliwe, gdy poniższe przesłanki wystąpią łącznie: 1) jeżeli wystąpi o to strona, 2) postępowania zostało wszczęte na wniosek strony, która wniosła o jego zawieszenie, 3) zawieszeniu nie sprzeciwią się inne strony postępowania, 4) zawieszenie nie zagraża interesowi społecznemu. Przy czym w doktrynie podkreśla się, że "w przypadku gdy powyższe przesłanki zostaną spełnione, organ jest zobowiązany zawiesić postępowanie. Organ nie jest bowiem uprawniony do oceny, czy żądanie zawieszenia postępowania jest zasadne (...) odmowa zawieszenia postępowania na żądanie strony musiałaby być uznana za przejaw bezinteresownej szykany ze strony organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie" (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.). W sytuacji, gdy postępowanie administracyjne wszczyna się z urzędu (poza sytuacją określoną w art. 61 § 2), jego zawieszenie może nastąpić tylko przy wystąpieniu podstaw wymienionych w art. 97 § 1 k.p.a. (G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I i II, Zakamycze, 2005). W rozpatrywanej sprawie skarżący wystąpił wprawdzie z wnioskiem o zawieszenie postępowania, lecz nie budzi wątpliwości, iż postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby zostało wszczęte z urzędu przez uprawniony organ – Komendanta Powiatowego Policji w P.. Tym samym nie zostały spełnione wszystkie – konieczne przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania określone w art. 98 § 1 K.p.a. W tej sytuacji za prawidłowe uznać należy stanowisko organów administracji, iż brak było podstaw do uwzględnienia wniosku strony z dnia 31 października 2007r. o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania karnego w sprawie sygn. akt II K 387/07. Z wymienionych wyżej powodów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił. TG