III SA/Łd 284/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2010 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. działając na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 122 poz.851 ze zm.), art. 2351 i art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tj. Dz. U z 1998 r. Nr 21. poz. 94 ze zm.) , rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294 ze zm.) w związku z § 11.2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U, Nr 105 poz. 869) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm.) – dalej Kpa., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...], nr [...] o nie stwierdzeniu u M. B. choroby zawodowej w postaci uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: Pismem z dnia [...], M. B. wystąpił do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. o wydanie decyzji w przedmiocie choroby zawodowej. Decyzją z dnia [...], nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. nie uznał schorzeń M. B. za chorobę zawodową. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...], nr [...]. Na skutego wniesionej skargi Naczelny Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 13 marca 2003 r. , sygn. akt II SA/Łd 263/00 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia 30 listopada 1999 r. Uzasadniając Sąd podał, że orzeczenia lekarskie winny spełniać wymagania opinii w rozumieniu art. 84 § 1 k. p. a. i zawierać wnioski biegłego przedstawione w sposób logiczny i dostępny dla stron oraz organu prowadzącego postępowanie. W uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego powinny być wyjaśnione przesłanki, które doprowadziły do konkluzji opinii. Uzasadnienie winno być tak skonstruowane, by można było skontrolować logiczny tok rozumowania biegłego. Dla ustalenia zaś czy choroba niedosłuchu odbiorczego występująca u skarżącego ma charakter choroby zawodowej konieczne jest wyjaśnienie, czy schorzenie to zostało wywołane działaniem hałasu. Sąd zalecił zgromadzenie dokumentacji dotyczącej zagrożeń występujących w środowisku pracy M. B., a następnie ustalenie, czy skarżący świadczył pracę w warunkach narażających na powstanie schorzenia. W wyniku powtórnego rozpatrzenia sprawy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją nr [...] z dnia [...] nie stwierdził u M. B. choroby zawodowej pod postacią uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu. Po rozpoznaniu odwołania M. B., Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ podał, że zgodnie z "Wytycznymi metodologicznymi w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych" opracowanymi w 1987 r. przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej zawodowe uszkodzenie słuchu definiuje się jako obustronny odbiorczy ubytek słuchu o wielkości co najmniej 30 dB w uchu lepiej słyszącym ustalony za pomocą audiogramu tonalnego i obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1, 2 i 4 kHz dla każdego ucha oddzielnie po uwzględnieniu poprawki dla wieku podanej w tabeli nr 3. Lokalizacja ślimakowa, obustronna i symetryczna ubytku słuchu o wymienionej wielkości jest rozstrzygająca dla oceny, czy ubytek słuchu został spowodowany hałasem. U M. B. tego rodzaju uszkodzenie słuchu nie występuje. Nie zachodzi zatem związek przyczynowy pomiędzy warunkami pracy a rozpoznanym schorzeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 8 maja 2008 r., sygn. akt IIISA/Łd 64/08 uchylił zaskarżoną decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...] W uzasadnieniu wyroku Sąd zobowiązał organy administracji publicznej do wyjaśnienia czy ubytki słuchu spowodowane hałasem mogą dotyczyć także niskich i średnich częstotliwości, a jeżeli tak to kiedy i w jakich sytuacjach. Sąd wskazał, iż koniecznym jest ustalenie czy u skarżącego wykonano badanie audiometrii tonalnej we wcześniejszym okresie. W przypadku wykonania takiego badania należy ustalić jego wyniki. Ponadto Sąd zobowiązał organy administracji do załączenia do akt sprawy wyników badań audiometrycznych wykonanych u skarżącego w listopadzie 2006 r. oraz w kwietniu 2007 r. Sąd nakazał również wyjaśnić kwestię wpływu pozostałych schorzeń rozpoznanych u skarżącego na stopień uszkodzenia słuchu, a w szczególności czy schorzenia te mogły spowodować uszkodzenia słuchu na niektórych tylko częstotliwościach. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. pismem z dnia [...] r. zwrócił się do Przychodni Konsultacyjno-Diagnostycznej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. o zajęcie stanowiska w sprawie uszkodzenia słuchu u M. B. zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA z dnia 8 maja 2008 r. W odpowiedzi na powyższe WOMP w Ł., pismem z dnia [...] poinformował, że na obecnym poziomie wiedzy nie ma możliwości dokonywania rozbioru częstotliwościowego audiogramu i podawania przyczyn uszkodzeń słuchu dla poszczególnych częstotliwości. Wiadomo jednak, że ubytki słuchu spowodowane hałasem są to ubytki wysokoczęstotliwościowe tzn. dotyczące głównie wysokich częstotliwości, natomiast ubytki słuchu dla częstotliwości niskich są niewielkie. Wyjątki stanowią niskoczęstotliwościowe ubytki słuchu w zakresie 500 do 2000 Hz wywoływane przez intensywny nieimpulsowy hałas o niskich częstotliwościach widma oraz ubytki słuchu mogące występować u ludzi zatrudnionych przy formowaniu betonu w warunkach łącznego narażenia na hałas i działania wibracji ogólnej. Ubytki słuchu typu ślimakowego mogą występować nie tylko w następstwie przewlekłego działania hałasu na narząd słuchu, ale także w chorobie Meniere 'a, postaci sensorycznej głuchoty starczej, pourazowym wstrząśnieniu błędnika, nerwiakach n. VIII, zmianach naczyniowych w zakresie tętnicy podstawowej, urazach akustycznych, uszkodzeniach toksycznych, w niektórych wadach wrodzonych ucha wewnętrznego, Reasumując WOMP w Ł. stwierdził, iż brak jest podstaw do rozpoznania u M. B. choroby zawodowej narządu słuchu. Powyższe potwierdzają badania przeprowadzone w trzech niezależnych ośrodkach uprawnionych do orzekania o chorobach zawodowych. Do pisma załączone zostały audiogramy tonalne progowe. Pismem z dnia [...] WOMP w Ł. poinformował ponadto, iż w przedmiotowej sprawie nic pojawiły się żadne nowe fakty, które mogłyby wpłynąć na zmianę decyzji co do braku podstaw do rozpoznania u M. B. zawodowego uszkodzenia słuchu. Nie zachodzi również konieczność przeprowadzenia ponownych badań skarżącego. O rozpoznaniu choroby zawodowej decyduje bowiem nie tylko praca w narażeniu na działanie czynnika szkodliwego (w konkretnej sprawie hałasu), ale również charakterystyczne biologiczne skutki zdrowotne wywołane jego działaniem. Ten drugi warunek w tym przypadku nie został spełniony. Stwierdzony u badanego ubytek słuchu nie spełnia warunków kryterium diagnostyczno-orzeczniczego, stąd brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Kserokopie audiogramów skarżącego z kwietnia 2007 r. zostały przesłane do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. przez IMPiZŚ w S. dniu [...]. Mając powyższe na uwadze Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. decyzją z dnia [...], nr [...] nie stwierdził u M. B. choroby zawodowej pod postacią uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem. W odwołaniu od powyższej decyzji M. B. wniósł o jej zmianę poprzez wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową, bądź o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja oparta została na orzeczeniu nr [...] IMPiZŚ w S., które jest niezrozumiałe dla niego jak i dla lekarza laryngologa, u którego się leczy. Do odwołania zainteresowany załączył kserokopie kart leczenia wraz z audiogramami z poradni laryngologicznej w T. Decyzją z dnia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że podstawę prawną przedmiotowego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r., w sprawie chorób zawodowych. Do stwierdzenia choroby zawodowej przez właściwego inspektora sanitarnego konieczne jest orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej wydane przez uprawnioną, zgodnie z § 7 rozporządzenia, jednostkę organizacyjną służby zdrowia posiadającą wiedzę i doświadczenie w zakresie medycyny pracy. Na wiedzę tę składają się wieloletnie obserwacje w zakresie skutków biologicznych, jakie w zdrowiu człowieka wywołuje wykonywanie pracy zawodowej w narażeniu na określony czynnik szkodliwy, który daje typowy dla tych skutków obraz kliniczny choroby. Względy medyczne (czyli charakterystyczny dla danego schorzenia jego obraz kliniczny) rozstrzygają o tym, czy dane schorzenie można rozpoznać jako chorobę zawodową. Z medycznego punktu widzenia takim charakterystycznym obrazem klinicznym choroby zawodowej wymienionej pod poz. 15 wykazu chorób zawodowych jest między innymi występowanie typowego dla działania hałasu zachyłka dla wysokich częstotliwości oraz występowanie charakterystycznego obrazu krzywych audiometrycznych (czyli krzywych powietrznych w audiometrii totalnej), czego nie stwierdzono u M. B. W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni uzasadnia wydanie rozstrzygnięcia o braku podstaw do stwierdzenia u M. B. choroby zawodowej pod postacią uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym wyjaśnione zostały niejasności, na które wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powołanego wyroku z dnia 8 maja 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 64/08. Podjęte zostały wszelkie kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wnioski medyczne, zawarte w uzasadnieniu jednostki orzeczniczej II stopnia ( orzeczenie IMPiZŚ w S. z dnia [...], nr [...]) oraz dodatkowe wyjaśnienia zawarte w pismach WOMP w Ł. z dnia 11 maja 2009 r. i 21 sierpnia 2009 r. przemawiają za brakiem podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego. Odnosząc się do załączonych do odwołania kserokopii kart leczenia wraz z audiogramami z poradni laryngologicznej w T. organ odwoławczy uznał, iż pozostają one bez wpływu na wynik sprawy. Przedłożona przez skarżącego dokumentacja potwierdza jedynie, że występuje u niego schorzenie słuchu, co nie jest w niniejszej sprawie kwestionowane. Należy jednak podkreślić, że opinie innych jednostek medycznych niż uprawnione do orzekania o chorobach zawodowych nie są wiążące dla organów orzekających w sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. M. B. zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie skarżącego organy administracji publicznej rozstrzygające jego sprawę nie zastosowały się do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2010 r. Zdaniem skarżącego rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o wyjaśnienia WOMP w Ł., które w żaden sposób nie odpowiadają na pytanie o wpływ innych jego schorzeń na stwierdzone uszkodzenie słuchu. Organ uznaje, iż możliwe jest prawdopodobne pozazawodowe przyczyny powstania ubytku słuchu, nie wyjaśniając na czym mogą one polegać i nie uwzględniając wyraźnego wskazania Sądu, iż wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika. Ponadto zdaniem skarżącego nie została wyjaśniona kwestia wysokoczęstotliwościowego ubytku słuchu. Skarżący podniósł, że zarówno w przekonaniu WSA w Łodzi, jak i jego, nie można oprzeć się na założeniu, iż skoro hałas powoduje ubytki słuchu głównie przy wysokich częstotliwościach, to w przypadku, gdy są takie ubytki u pracownika przy wszystkich częstotliwościach, to należy wykluczyć zawodowe uszkodzenie słuchu. Interpretacja wyrazu głównie nie może być ścisłe określona jedynie dla wysokich częstotliwości. Wskazuje na to również fakt, iż dla częstotliwości niskich ubytki są niewielkie. Powyższe potwierdza orzeczenie Poradni Chorób Zawodowych z dnia [...], w którym stwierdzono, iż nie zawsze hałas powoduje ubytek słuchu tylko przy wysokich częstotliwościach. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.) Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r., którego postanowienia weszły w życie w dniu 3 lipca 2009 r. i obowiązywały już w chwili wydania decyzji organu odwoławczego. Stosownie do treści § 11 ust. 2 powołanego rozporządzenia, który stanowi, że postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczęte i niezakończone przed dniem 3 września 2002 r., są prowadzone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ich wszczęcia. Postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u M. B. zostało wszczęte w 1999 r. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły więc przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Oznacza to, że ocena legalności zarówno decyzji pierwszej, jak i drugiej instancji winna być dokonywana z punktu widzenia zgodności z przepisami wskazanego wyżej rozporządzenia z 1983 r. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Z wymienionego przepisu wynika, iż o tym, czy schorzenie jest chorobą zawodową decyduje spełnienie dwóch przesłanek, a mianowicie schorzenie musi być wymienione w wykazie chorób zawodowych oraz praca musi być wykonywana w warunkach narażenia na powstanie tego schorzenia. Choroba zawodowa jest zatem pojęciem prawnym, oznaczającym zachorowanie pozostające w związku przyczynowym z pracą. Podstawowym obowiązkiem organów administracji jest ustalenie, czy praca była wykonywana w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej oraz ustalenie, czy choroba stwierdzona u pracownika jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych. Zgodnie z poz. 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do powołanego rozporządzenia chorobą zawodową jest uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu. Stosownie do § 10 ust. 1 powołanego rozporządzenia właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie orzeczenia lekarskiego oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że warunki pracy skarżącego (narażenie zawodowe) stwarzały możliwość powstania choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem. Potwierdzeniem powyższego jest m.in. karta oceny narażenia zawodowego z dnia [...]. Warunkiem koniecznym stwierdzenia przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego choroby zawodowej jest również uprzednie rozpoznanie jej przez właściwe do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej jednostki organizacyjne. Jednostkami właściwymi dla rozpoznania choroby zawodowej są jednostki wskazane w przepisie § 7 ust. 1 i § 9 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Są nimi zatem Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. oraz Przychodnia Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł., na których opinie powołano się w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji organu I instancji. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały po uchyleniu poprzednich decyzji wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 maja 2009 r. sygn. akt III SA/Łd 64/08. Stosownie do art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W powołanym wyroku Sąd zalecił wyjaśnienie czy ubytki słuchu spowodowane hałasem mogą dotyczyć także niskich i średnich częstotliwości, a jeżeli tak, to kiedy i w jakich sytuacjach, czy u skarżącego wykonano badanie audiometrii tonalnej we wcześniejszym okresie, jeżeli tak, to jakie były ich wyniki. Ponadto Sąd zalecił załączyć wyniki badań audiometrycznych wykonanych w listopadzie 2006 r. i w kwietniu 2007 r. oraz wyjaśnić kwestię wpływu pozostałych schorzeń rozpoznanych u skarżącego na stopień uszkodzenia słuchu, a w szczególności, czy schorzenia te mogły spowodować uszkodzenia słuchu na niektórych tylko częstotliwościach. W ocenie Sądu, organy administracji w ponownie prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym wykonały powyżej wskazane zalecenia Sądu. W piśmie z dnia [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Poradnia Chorób Zawodowych w Ł. wyjaśniła, że na obecnym poziomie wiedzy nie ma możliwości dokonywania rozbioru częstotliwości audiogramu i podawania przyczyn uszkodzenia słuchu dla poszczególnych częstotliwości. Ubytki słuchu spowodowane hałasem są to ubytki słuchu wysokoczęstotliwościowe, tzn. dotyczące gównie wysokich częstotliwości, natomiast ubytki słuchu dla częstotliwości niskich są niewielkie. W związku z powyższym interpretacja wyrazu głównie jest ściśle określona, nie dając możliwości dowolności w interpretacji. Wyjątki stanowią niskoczęstotliwościowe ubytki słuchu w zakresie 500 do 2000 Hz wywołane przez intensywny nieimpulsowy hałas o niskich częstotliwościach widma oraz ubytki słuchu mogące występować u ludzi zatrudnionych przy formowaniu betonu w warunkach łącznego narażenia na hałas i działanie wibracji ogólnej. Ubytki słuchu typu ślimakowego mogą występować nie tylko w następstwie przewlekłego działania hałasu na narząd słuchu, ale także w chorobie Meniere’a, postaci sensorycznej głuchoty starczej, pourazowym wstrząśnieniu błędnika, nerwiakach n.VII, zmianach naczyniowych w zakresie tętnicy podstawowej, urazach akustycznych, uszkodzeniach toksycznych, w niektórych wadach wrodzonych ucha wewnętrznego. Poradnia Chorób Zawodowych w Ł. załączając do ww. pisma audiogramy tonalne progowe podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko wskazując, że trzy niezależne ośrodki medyczne uprawnione do orzekania o chorobach zawodowych stwierdziły brak merytorycznych podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej. W piśmie uzupełniającym z dnia [...] Poradnia Chorób Zawodowych w Ł. wyjaśniła, że o rozpoznaniu choroby zawodowej decyduje nie tylko praca w narażeniu na działanie czynnika szkodliwego (hałas), ale również charakterystyczne biologiczne skutki zdrowotne wywołane jego działaniem, a ten drugi warunek w przypadku skarżącego nie został spełniony. Zgodnie z zaleceniem Sądu do akt sprawy zostały załączone także kserokopie badań audiometrycznych przeprowadzonych w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Organy administracji przy ponownym rozpoznaniu sprawy poczyniły wszechstronne i wyczerpujące ustalenia co do istoty i charakteru schorzenia występującego u M. B. Zasadniczym więc powodem nie uznania choroby zawodowej u skarżącego był brak rozpoznania w objawach chorobowych, skutków zdrowotnych związanych z wykonywaną pracą, co wielokrotnie stwierdziły jednostki medyczne uprawnione do orzekania w sprawach zawodowych schorzeń. Zdaniem jednostek medycznych nie ulega wątpliwości, że występujące u M. B. schorzenie nie wskazuje na przesłanki niezbędne do uznania tego schorzenia za chorobę zawodową. W ocenie Sądu, wobec powyższego organy administracji prawidłowo uznały, iż właściwe jednostki medyczne w sposób jednoznaczny wyjaśniły, dlaczego stwierdzony u skarżącego ubytek słuchu typu ślimakowego nie jest chorobą zawodową, mimo iż praca była wykonywana w narażeniu zawodowym, tj. w narażeniu na hałas. Zdaniem Sądu, uzasadnienie decyzji organów, oparte zostało na prawidłowych opiniach lekarskich i sprowadza się końcowo do jasnych wniosków wskazujących, że stwierdzona u skarżącego choroba nie jest ujęta w wykazie chorób zawodowych. Wydanie decyzji poprzedzało wyjaśnienie istotnych okoliczności związanych z warunkami pracy, jak również rozważenie zastrzeżeń wskazanych przez stronę postępowania oraz zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia 8 maja 2008 r. A zatem organy poddały ocenie orzeczenia lekarskie stanowiące podstawę wydania decyzji, będące środkiem dowodowym (czy są rzeczowo i przekonywująco uzasadnione) oraz wyjaśniły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy wszystkie okoliczności wymagające wiadomości specjalnych, odnoszące się do konkretnie zgłoszonych przez skarżącego wątpliwości. W tej sytuacji, gdy dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest wystąpienie jednocześnie dwóch przesłanek – pracy w warunkach narażających na zachorowanie, co w tym przypadku nie jest w sprawie kwestionowane oraz rozpoznanie choroby zawodowej wymienionej w załączniku do rozporządzenia, w tym przypadku w poz. 15 wykazu, to brak tej drugiej przesłanki nie pozwala na stwierdzenie choroby zawodowej. Zauważyć należy, że gdy wskazane w przepisach jednostki medyczne uprawnione do rozpoznania choroby zawodowej w swych opiniach, w sposób, który nie budzi wątpliwości, nie stwierdziły istnienia choroby zawodowej, to organy administracji orzekające w sprawie, nie miały podstaw kwestionowania opinii podmiotów uprawnionych. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.