III SA/Łd 284/14

Dnia 11 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2014 roku sprawy ze skargi J. M. – W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu M. W. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ul. [...], kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej J. M. – W. i nakazuje wypłacić powyższą kwotę radcy prawnemu M. W. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), art. 15 ust. 1, art. 17 rozporządzenia Rady (WE) i 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) i 1782/2003 (Dz. Urz. UE z 31 stycznia 2009 r., Nr L 030, str. 16-99, art. 72 ust. 2, art. 74 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1307/2013 z dnia 3 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE z 20 grudnia 2013 r., Nr L 347, str. 608-670), art. 2 pkt 23, art. 23, art. 26, art. 57 ust. 3, art. 58, art. 73 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasad wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) i 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. (WE) z 2 grudnia 2009 r., Nr L 316, str. 65-112, ze zm., art. 1 pkt 1, art. 3, art. 5 ust. 1-2, art. 7 ust. 1, ust. 1a, ust. 2, ust. 4, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 - dalej zwana Ustawą) art. 3 pkt 7 ustawy z 18 grudnia 2003 o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (t. j.: Dz. U z 2012 r., poz. 86), § 6, § 7, § 8, § 9, § 10, § 10a, § 11 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą on szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2009, Nr 40, poz. 326 z późn. zm.). § 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 listopada 2012 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2012 r. (Dz. U z 2012 r., poz. 1308) Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...], w sprawie przyznania J.M.–W. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 r. wydaną przez Kierownika Biura Powiatu [...] ARiMR w A.. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny: W dniu 11 czerwca 2012 r. J.M.–W. złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2012. Łączna powierzchnia działek rolnych deklarowanych do płatności do gruntów rolnych wynosiła w grupie JPO 3,80 ha, w grupie JPO_TUZ 3,60 ha. W dniu [...] organ l instancji wydał decyzję nr [...], którą przyznał stronie płatność w grupie JPO w wysokości 1920,93 zł i odmówił przyznania płatności w grupie JPO_TUZ. Stwierdzono bowiem różnice pomiędzy powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Wyliczona procentowa różnica wyniosła 5,5556%. Zgodnie z art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę w związku z powyższym początkowa kwota jednolitej płatności obszarowej została pomniejszona o kwotę w wysokości 292,82 zł. Ponadto kwota płatności została pomniejszona ze względu na złożenie wniosku po wyznaczonym terminie zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego o 18% co stanowi kwotę w wysokości 421,67 zł. W wyniku złożenia odwołania przez stronę organ II instancji w dniu [...] wydał decyzję nr [...] o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, z uwagi na konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. W dniu [...] organ l instancji wydał decyzję nr [...], którą przyznał stronie płatność w grupie JPO w wysokości 1542,74 zł i odmówił przyznania płatności w grupie JPO_TUZ. Wskazano, iż wyliczona procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną działek rolnych kwalifikowaną a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosi 12,0944%. W dniu 4 grudnia 2013 r. strona wniosła odwołanie od w/w decyzji żądając przyznania płatności do 3,60 ha użytków zielonych i 0,20 ha ogródka przydomowego i wyjaśniając, że użytki zielone na powierzchni 3,60 ha są od 2004 r. Po rozpoznaniu odwołania organ II instancji wydał decyzję z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu wskazał, że zasady i tryb przyznawania rolnikom płatności bezpośrednich do gruntów rolnych określa Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Organ przytoczył art. 7 ust. 4 pkt 1, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1 ww. ustawy. Mając na uwadze powyższe regulacje organ zauważył, iż składając wniosek rolnik wskazuje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności na dany rok. Powierzchnia ta jest następnie weryfikowana przez organ l instancji w toku postępowania administracyjnego i dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności. W toku postępowania organ l instancji stwierdził, na podstawie danych wynikających z systemu informacji geograficznej, iż z powierzchni działki rolnej J należało odliczyć 0,21 ha, zaś działkę rolną O należało całą wykluczyć z płatności bowiem do płatności w jej granicy kwalifikowało się jedynie 0,07 ha co nie stanowi działki rolnej. Organ wskazał, iż narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę w treści wniosku informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. Powołał brzmienie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wskazano, iż w toku kontroli administracyjnej powierzchnia którą deklaruje jako użytkowaną rolniczo jest weryfikowana przy pomocy systemu informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Organ szczegółowo opisał System Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS), który ma na celu jednoznaczną w skali kraju identyfikację deklarowanej działki rolnej i jej położenia, a w oparciu o który przeprowadzana jest kontrola prawidłowości zadeklarowanej powierzchni łącznie z oceną i kontrolą uprawnienia do dopłat w odniesieniu do danego schematu pomocowego oraz kontrola jednokrotnej deklaracji dla poszczególnych działek rolnych lub ich części przez jednoznacznie określonych, potencjalnych beneficjentów. Wskazał, że kontrole administracyjne prowadzone są tylko i wyłącznie w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS oraz załączniki graficzne, na których rolnik zaznacza położenie działek rolnych na danej działce ewidencyjnej. Organ podkreślił, iż dostępna w systemie ZSZiK ortofotomapa cyfrowa tj. zdjęcie powierzchni ziemi wykonane z samolotu lub satelity przetworzone do postaci metrycznej jest opracowaniem geodezyjnym wykonywanym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, tj. ustawy z dnia 17 maja 1989 r prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 Nr 240, poz. 2027 ze zm.) oraz Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie określenia rodzajów materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, sposobu i trybu ich gromadzenia i wyłączania z zasobu oraz udostępniania zasobu (Dz. U. Nr 49 1999 r. poz. 493). Po ich wykorzystaniu ortofotomapy wchodzą w skład zasobu geodezyjnego i kartograficznego i są przekazywane również właściwym organom prowadzącym ewidencję. Agencja pozyskała przedmiotowe dane, zintegrowała z obrazem ortofotomapy, a następnie zgłosiła przedmiotowe rozbieżności właściwym PODGiK/CODGiK. Wskazano, iż materiał powyższy ze względu na swą nieaktualność lub błędy w określaniu granic działek ewidencyjnych nie może stanowić wiarygodnej oceny powierzchni referencyjnej, wiarygodną i spójną informację zawiera tylko i wyłącznie ortofotomapa. Jednocześnie organ podkreślił, że definicja gruntów rolnych kwalifikujących się do płatności, na podstawie której wyznaczana jest powierzchnia PEG, różni się od definicji użytków rolnych określonych w Rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 31 poz.454 ze zm.), na podstawie której określane są powierzchnie użytków rolnych w Ewidencji Gruntów i Budynków (EGiB). Powierzchnie użytków rolnych określone w systemie EGiB nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej. Jak wynika z powyższych przepisów, dane zawarte w ewidencji gruntów i rejestrze gruntów mają charakter pomocniczy, a ich celem jest określenie położenia działek rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego oraz ich ilości na poszczególnych działkach ewidencyjnych. Nie można przy tym utożsamiać pojęcia działki ewidencyjnej z pojęciem działki rolnej, powierzchnia działek ewidencyjnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego i powierzchnia działek rolnych znajdujących się na tych działkach ewidencyjnych nie oznacza tego samego. Ilość działek rolnych, sposób ich wykorzystania, a także powierzchnia działek rolnych może się zmieniać w czasie przy niezmienionych danych zawartych w rejestrze gruntów co do działek ewidencyjnych, ich powierzchni, rodzaju użytków rolnych na tych działkach i co do sposobu użytkowania działek rolnych. Dla ustalenia prawa do otrzymania płatności podstawowe znaczenie ma bowiem rzeczywisty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona określona uprawa. Organ powołał brzmienie art. 3 ust. 2 pkt 2 Ustawy. Wskazał, iż w przedmiotowej sprawie dokonano analizy w przedmiocie wielkości maksymalnej powierzchni uprawnionej do płatności (PEG) o której mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, biorąc pod uwagę deklarację strony z wniosku oraz załącznik graficzny. W związku z tym przeprowadzono w gospodarstw weryfikację terenową; a następnie na jej podstawie w oparciu o obraz ortofotomapy dokonano ustaleń maksymalnej powierzchni PEG uprawnionej do płatności. W wyniku powyższej analizy wyszło na jaw, że powierzchnia PEG (kwalifikująca się do płatności) na działce ewidencyjnej nr 90 wynosi 3,4635 ha. Pomiar powierzchni PEG w systemie ZSZiK został dokonany po granicach powierzchni spełniającej warunki przyznania płatności (uwzględniając minimalne normy) w granicach działki ewidencyjnej. Dokonując pomiarów uwzględnieniem granic działek rolnych wskazanych przez stronę na załączniku graficznym wyszło na jaw, maksymalna powierzchnia kwalifikująca się do płatności (PEG) w granicach działki rolnej J (JPO_TUZ) wynosi 3,39 ha, zaś w granicach działki rolnej O (ogródek przydomowy) wynosi 0,07 ha. Ustalenia organu odwoławczego są tożsame z ustaleniami organu l instancji. Z powierzchni deklarowanej do płatności wykluczyć bowiem należy powierzchnię zajętą pod rowy (0,03 ha), nieużytkowaną cześć deklarowaną jako ogródek przydomowy (0,14 h oraz powierzchnię znajdującą się od zabudowań do południowej granicy działki (0,27 ha). Już samo odliczenie sumy tychże powierzchni istniejących w granicy działki ewidencyjnej od całkowitej powierzchni dział ewidencyjnej (3,91 ha) dowodzi iż w granicy działki ewidencyjnej nr 90 strona nie prowadziła w 2012 r. działalności rolniczej na 3,80 ha. Nie ma zatem podstaw twierdzić tak jak strona podnosi w odwołaniu, że powierzchnia trwałych użytków zielonych w 2012 r. wynosiła 3,60 ha, a powierzchnia ogródka przydomowego 0,20 ha. Bez znaczenia w niniejszym postępowaniu jest fakt, iż trwałe użytki zielone deklarowane były przez stronę r powierzchni 3,60 ha od 2004 r. Organ powołał art. 3 ust. 3 Ustawy. Wskazał, iż myśl powyższych przepisów w sytuacji podważania ustaleń organu, w tym ustaleń powziętych w wyniku czynności kontrolnych, to na stronie ciąży obowiązek przedstawienia odpowiednich dowodów w celu obrony swojego stanowiska. W przedmiotowej sprawie strona na poparcie swoich twierdzeń nie przedstawiła żadnego dowodu. W ocenie organu odwoławczego organ l instancji poprawnie ustalił maksymalną uprawnioną powierzchnię PEG dla działek rolnych O i J zadeklarowanych w granicach działki ewidencyjnej nr 90 na poziomie 3,39 ha (pomniejszając powierzchnię działki rolnej O o 0,21 ha) i na poziomie 0,07 ha (pomniejszając powierzchnią działki rolnej J o 0,13 ha). Biorąc pod uwagę cały zgromadzony materiał dowodowy organ stwierdził, że w ramach jednolitej płatność obszarowej strona zadeklarowała powierzchnię 3,80 ha. W trakcie kontroli wniosku wyszło na jaw, że maksymalna powierzchnia kwalifikująca się do płatności (PEG) wynosi łącznie 3,46 ha. Z powierzchni kwalifikującej się do płatności (powierzchni stwierdzonej) wykluczyć należało jednak powierzchnię 0,07 ha zmierzoną w granicy działki rolnej O. Powierzchnia ta nie spełnia bowiem definicji działki rolnej gdyż nie ma co najmniej 0,10 ha zgodnie z art. 3 ust 7 Ustawy o EP. Biorąc pod uwagę art. 2 pkt 23 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 organ uznał, że powierzchnia stwierdzona w ramach płatności JPO wyniosła 3,39 h (powierzchnia działki rolnej J). Różnica między powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną wyniosła 0,41 ha, co stanowiło 12,09 %., zgodnie z art. 57 ust. 3 art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. Wskazał, iż na tej podstawie należało pomniejszyć jednolitą płatność obszarową o dwukrotność stwierdzonej różnicy. Wysokość płatności została zatem wyliczona następująco: [3,39 ha - (2 x 0,41 ha)] x 732,06 zł = 1881,39 zł. Wskazano, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki o których mowa w art. 73 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, bowiem strona podała we wniosku dane niezgodne ze stanem faktycznym, w toku prowadzonego postępowania nie przedstawiła dowodu, który jednoznacznie wskazywałby, że nie jest winna stwierdzonych nieprawidłowości, także nie poinformowała organu do czasu wykrycia nieprawidłowości, że wniosek jest nieprawidłowy. Organ zauważył, że podpisując wniosek strona oświadczyła że znane jej są zasady przyznawania płatności. Tym samym miała świadomość zarówno pozytywnych jak i negatywny konsekwencji swojej deklaracji. Organ pomniejszył również płatność o sankcje terminowe. Zgodnie z art. 18 ust. 2 Ustawy wniosek składa się w terminie od 15 marca do 15 maja. Art. 23 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 stano że wnioski można składać jeszcze po wyznaczonym terminie. Dopiero jeśli opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny. Złożenie wniosku po wyznaczonym terminie prowadzi obniżki kwoty płatności, do której uprawniony byłby rolnik gdyby złożył wniosek w terminie, o 1 % za każdy dzień roboczy. W 2012 r. wnioski można było składać do 11 czerwca. Tego też dnia złożony został wniosek strony. Opóźnienie w złożeniu wniosku wyniosło zatem 18 dni kalendarzowych tak więc o 18% należało pomniejszyć kwotę płatności. Pomniejszenie z tego tytułu wynosi 338,65 zł (1881,39 zł x 0,18). Organ II instancji podzielił także rozstrzygnięcie organu I instancji w zakresie uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatności zwierzęcej). Powołał brzmienie art. 4, art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1 i 2, art. 9 ust. 4, art. 12 ust. 1 ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt. Na podstawie danych zawartych w rejestrze zwierząt gospodarskich wskazał, że J.M.-W. wniosek o zarejestrowanie siedziby stada złożyła do Kierownika BP w dniu 31 października 2007 r. Tego samego dnia Kierownik BP wydał stronie zaświadczenie o nadaniu numeru siedziby stada. Tym samym dopiero w dniu 31 października 2007 r. mogła ona być posiadaczem zwierząt, których posiadanie było potwierdzone przez wpis lub zgłoszenie do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych, zgodnie z § 6 ust. 1 Rozporządzenia. Strona nie wypełnia także przesłanek § 7, § 8 i § 9, § 10 ust. 1, § 10 ust. 1, § 11 ust. 1 Rozporządzenia. Organ dostrzegł pewne braki co do kreślenia podstawy prawnej jak i uzasadnienia decyzji organu I instancji ale w ocenie organu II instancji nie wpływają on na rozstrzygnięcie sprawy i mogły być sanowane przez organ odwoławczy. Na powyższą decyzję J.M.–W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o płatności obszarowe w uzupełnionej wysokości w tym płatności JPO, UPO, PZ, ONW i RŚ. Zakwestionowała obliczenia powierzchni dokonane przez organ wskazując, iż działka ewidencyjna nr 90 ma powierzchnię 3,9154 m2. Wskazała ponadto, iż posiada zwierzęta – kozy mleczne. W ocenie skarżącej decyzje organów obydwu instancji wydane zostały rażącym naruszeniem prawa. Wniosła o stwierdzenie ich nieważności i ich uchylenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Wskazał, iż strona nie dopełniła obowiązku udowodnienia swoich twierdzeń. Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2014 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta uchybieniami, które skutkowałyby koniecznością usunięcia jej z obrotu prawnego. Organ administracji dokonał prawidłowego ustalenia okoliczności faktycznych koniecznych do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, należycie ocenił materiał dowodowy i prawidłowo zinterpretował i zastosował w sprawie przepisy stanowiące podstawę decyzji. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1164); art. 17, art. 124, art. 146 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.Urz. UE z 2009 r. Nr L 030 str. 16-99); art. 25, 26 ust. 1, art. 27 ust. 1,art. 32 ust. 1 i ust. 2, art. 57 ust. 3, art. 58 akapit 1,2, art. 73 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r., str. 1, ze zm.); § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 listopada 2012 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2012 r., (Dz. U. z 2012 r. poz. 1308) § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 listopada 2012r. w sprawie stawki płatności uzupełniającej za 2012 r. (Dz. U. z 2012r. poz. 1309), § 2, § 17 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych zasad i trybu przyznawania oraz wypłat płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2009r. Nr 40 poz. 326 ze zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa (JPO) do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Jak wynika z art. 7 ust. 1a, jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. W świetle art. 7 ust. 2, rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw: roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa) - do których została przyznana jednolita płatność obszarowa. Pojęcie działek rolnych użyte w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach, zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 1 tej ustawy. Zgodnie z nim użyte w ustawie określenie działka rolna, oznacza działkę w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, tj. zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha. Cytowany art. 7 ust. 1 pkt 1 w zakresie określenia łącznej powierzchni gruntów rolnych, posiadanych przez rolnika i uprawniających do uzyskania płatności odsyła do Załącznika Nr VII Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1121/2009, zgodnie z którym minimalna powierzchnia przypadającego na gospodarstwo obszaru kwalifikującego się w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej dla Rzeczypospolitej Polskiej wynosi 1 ha. W badanej sprawie okolicznością niesporną jest fakt, że w dniu 11 czerwca 2012 r. J.M.–W. złożyła wniosek o przyznanie płatności obszarowych na rok 2012. Do wniosku strona załączyła materiał graficzny, na którym wskazała położenie deklarowanych działek i ich powierzchnie. Wnioskodawczyni ubiegała się o przyznanie płatności do działek rolnych o deklarowanej łącznej powierzchni w grupie JPO 3,80 ha zaś w grupie JPO_TUZ 3,60 ha. Skarżąca żądała przyznania płatności do 3,60 ha użytków zielonych i 0,20 ha ogródka przydomowego wskazując, że użytki zielone na powierzchni 3,60 znajdują się od roku 2004. Spór pomiędzy skarżącą, a organami dotyczy wykazanych różnic w powierzchni kwalifikowanej działek rolnych zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną, w kontekście wpływu powyższych elementów na wysokość przyznanej skarżącej płatności. W ocenie organu różnica ta wynosi 12,0944%. Na podstawie danych wynikających z systemu informacji geograficznej organ stwierdził bowiem, że maksymalna powierzchnia kwalifikująca się do płatności (PEG) w granicach działki rolnej J (JPO_TUZ) wynosi 3,39 ha, zaś w granicach działki rolnej O (ogródek przydomowy) wynosi 0,07 ha. Odliczył zatem z powierzchni działki rolnej J 0,21 ha, zaś działkę rolną O całą wykluczył z płatności, gdyż powierzchnia 0,07 ha nie stanowi działki rolnej. Samo odliczenie sumy powierzchni istniejących w granicy działki ewidencyjnej do całkowitej powierzchni działki ewidencyjnej dało organowi podstawę do przyjęcia, iż w granicy działki ewidencyjnej nr 90 skarżąca nie prowadziła w roku 2012 działalności rolniczej na 3,80 ha. Za niemający znaczenia w niniejszym postępowaniu organ uznał fakt, iż trwałe użytki zielone deklarowane były przez skarżącą na powierzchni 3,60 od 2004 r. Oceniając powyżej opisany stan faktyczny Sąd uznał, że wbrew twierdzeniom skarżącej, ustalenia organu co do rzeczywistej powierzchni działek kwalifikowanych do płatności są prawidłowo uzasadnione poprzez odwołanie się do zebranego materiału dowodowego. Przeprowadzono bowiem w gospodarstwie skarżącej weryfikację terenową a następnie na jej podstawie dokonano ustaleń maksymalnej powierzchni PEG uprawnionej do płatności w oparciu o obraz ortofotomapy. Na załączonych fotografiach wskazano daty, numery kontrolowanych działek. Fotografie te przedstawiają stan kultury rolnej oraz rodzaj uprawy. Identyfikację fotografii umożliwiają załączone szkice obrazujące miejsce i kierunek wykonywania fotografii. Z kolei przedstawione przez organy szkice obrazujące kontrolowane działki są możliwe do zweryfikowania poprzez ich porównanie ze szkicami przedstawiającymi działki skarżącej, przedłożonymi przez samą skarżącą do wniosku o płatność. W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły maksymalną uprawnioną powierzchnię PEG dla działek rolnych O i J zadeklarowanych w granicach działki ewidencyjnej nr 90. Dokonując oceny wniosku skarżącej a następnie ustaleń w zakresie rzeczywistej powierzchni działek rolnych i stwierdzając różnicę na poziomie 12,09% organ powołał przepis art. 57 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, zgodnie z którym jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną nie przekracza 3% lub 2 ha, płatność przyznana zostaje do powierzchni stwierdzonej, która w niniejszej sprawie wynosi 3,39 ha. Zgodnie zaś z art. 58 ww. rozporządzenia, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy. Zasadnie zatem organ wyliczył wysokość płatności następująco: [3,39 ha – (2x 0,41 ha)] x 732,06 zł = 1881,39 zł. W tym miejscu należy podnieść, że treść wniosku o przyznanie płatności uregulowana jest w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2007 r. w sprawie szczegółowych wymagań jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności do gruntów rolnych i płatności cukrowej. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia, wniosek o przyznanie płatności bezpośredniej oraz płatności uzupełniającej zawiera oświadczenia i zobowiązania związane z płatnością, której dotyczy. Oświadczenia te obejmują przede wszystkim powierzchnię działek ewidencyjnych, w stosunku do których rolnik ubiega się o przyznanie płatności oraz informacje o sposobie wykorzystania działek rolnych z podaniem w szczególności oznaczenia działki rolnej oraz grupy upraw. Odpowiedzialność za treść merytoryczną wniosku ponosi producent rolny, m.in. także za skutki zgłoszenia danych niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy. Uzasadnieniem takiego stanowiska jest wzgląd na wykonywanie przez producenta rolnego swojej działalności zawodowo i na własny rachunek. W odniesieniu do aktów staranności wymaganych od producenta rolnego można posiłkować się m.in. art. 355 § 2 k.p.c. W myśl tego przepisu należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności. Należy również dodać, co zresztą wydaje się oczywiste, iż każdy podmiot zawodowo wykonujący swoją działalność powinien podnosić poziom swojej wiedzy i kwalifikacji zawodowych. Dotyczy to również producentów rolnych. Stworzone są zresztą ku temu wszelkie warunki, w tym m.in. swoboda zrzeszania się rolników dla obrony ich interesów (por. ustawę z dnia 7 kwietnia 1989 r. o związkach zawodowych rolników indywidualnych; Dz. U. Nr 20, poz. 106, ze zm. oraz ustawę z dnia 8 października 1982 r. o społeczno-zawodowych organizacjach rolników; Dz. U. Nr 32, poz. 217 ze zm.)(por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2009r. w sprawie sygn. akt II GSK 1115/08). Należy wskazać, iż wprawdzie prawodawca dopuszcza możliwość popełnienia błędu w treści wniosku o płatność, wprowadza jednak w tym zakresie surowe zasady. Zgodnie z art. 73 wspomnianego wyżej rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, zmniejszeń i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i II, nie stosuje się w przypadku gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. Ponadto, zgodnie z ust. 2 cytowanego przepisu, zmniejszeń i wykluczeń przewidzianych w rozdziałach I i II nie stosuje się w odniesieniu do tych części wniosku o przyznanie pomocy, co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że organ ten nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. W ocenie sądu wynikająca z zacytowanych przepisów możliwość odstąpienia od przewidzianych w rozporządzeniu zmniejszeń i wykluczeń nie występuje w badanej sprawie. Skarżąca nie wykazała w żaden sposób, aby zaistniałe nieprawidłowości nie wynikały z jej winy. Jak podniesiono wyżej swoje stanowisko organy uzasadniły załączoną do akt sprawy dokumentacją fotograficzną obrazującą wyniki przeprowadzonej kontroli. Skarżąca nie przedstawiła zaś żadnych dowodów przeciwnych, mogących podważyć te ustalenia. Należy zatem podzielić stanowisko organu, że strona skarżąca nie przejawiła inicjatywy dowodowej w niniejszej sprawie, nie załączyła żadnych dokumentów na poparcie swoich twierdzeń. Ograniczyła się jedynie do złożenia wniosku o przyznanie płatności i załącznika graficznego. Argumentacja skarżącej zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji jak i w skardze do Sądu sprowadza się zaś jedynie do niczym nie popartej polemiki z ustaleniami poczynionymi przez organy. Jak słusznie wskazał organ, nie stanowi argumentu w sprawie samo twierdzenie skarżącej, że trwałe użytki zielone deklarowane były przez nią na powierzchni 3,60 od 2004 r. Zasadnie organ wskazuje, iż to strony w postępowaniu o przyznanie płatności obszarowych są obowiązane przejawiać aktywność dowodową. Przy czym chodzi tu przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku oraz innych dokumentach załączonych przez wnioskodawcę. Organy administracji publicznej nie mają natomiast obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Należy również w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie warunków jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym można powierzyć przeprowadzanie kontroli dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, przeprowadzanie kontroli, może być powierzone jednostce organizacyjnej, która m.in.: 3) zatrudnia, w liczbie zapewniającej sprawne wykonywanie powierzonych kontroli, osoby, które posiadają: – wykształcenie wyższe w zakresie rolnictwa, ogrodnictwa, biologii, ochrony środowiska, leśnictwa lub geodezji i kartografii lub – wykształcenie średnie oraz kwalifikacje w zawodach związanych z rolnictwem, ogrodnictwem, ochroną środowiska, leśnictwem lub geodezją, b) posiadają, w przypadku osób zatwierdzających raporty z prac w zakresie ustalania powierzchni działek rolnych, uprawnienia zawodowe w zakresie określonym w art. 43 pkt 1, 2, 5 lub 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287), c) zostaną przed podjęciem czynności kontrolnych przeszkolone w zakresie odpowiadającym powierzonym im czynnościom; 4) zapewnia: a) sprzęt pomiarowy umożliwiający sprawne przeprowadzanie pomiarów zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009, b) sprzęt informatyczny i oprogramowanie zapewniające przetwarzanie danych zgodnie z systemem informatycznym posiadanym przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, c) środki transportu zapewniające sprawne wykonywanie powierzonych kontroli. Powyższe wymogi gwarantują przeprowadzanie kontroli przez profesjonalnych kontrolerów przy użyciu specjalistycznego sprzętu co pozwala na przyjęcie wiarygodności wyników kontroli. W tym kontekście nie zasługuje również na uwzględnienie argumentacja skarżącej wskazująca na nieprawidłowości w postępowaniu i w ustaleniach organów. Sąd nie podziela tego stanowiska w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie. Zasadnie również organ pomniejszył przyznaną skarżącej płatność o sankcje terminowe. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 2 ustawy, wniosek składa się w terminie od 15 marca do 15 maja. Art. 23 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 stanowi, że wnioski można składać jeszcze po wyznaczonym terminie. Dopiero jeżeli opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych wniosek uznaje się za niedopuszczalny. Uchybienie temu terminowi prowadzi do obniżenia przyznanej kwoty płatności o 1% za każdy dzień roboczy opóźnienia. Skarżąca złożyła wniosek z 18 dniowym opóźnieniem, zatem zasadnie organ pomniejszył przyznaną kwotę o 338,65 zł (1881,39 zł x 0,18). Organ podjął również zasadne rozstrzygnięcie w zakresie płatności zwierzęcej. Szczegółowe zasady przyznawania tej płatności regulują przepisy rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego z dnia 9 marca 2009 r. Jej przyznanie jest uzależnione m. in. od warunku posiadania zwierząt, potwierdzonego wpisem lub zgłoszeniem ich do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub rejestru koniowatych, o których mowa w ustawie z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt (t. j. Dz. U. z 2008 r. nr 204, poz. 1281). Posiadacz zwierzęcia gospodarskiego nie później niż w dniu wprowadzenia pierwszego zwierzęcia gospodarskiego do siedziby stada zobowiązany jest zgłosić siedzibę stada w celu zarejestrowania jej przez Kierownika BP i nadania numeru siedziby stada. Posiadając ów numer rolnik może wpisać lub zgłosić zwierzęta gospodarskie do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia płatność zwierzęca w danym roku kalendarzowym przysługuje, jeżeli: 1) rolnik lub jego małżonek w okresie od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r. był posiadaczem bydła lub owiec, lub kóz, lub koni, co potwierdza wpis lub zgłoszenie tych zwierząt do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych, o których mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, także w przypadku gdy osoby te nie pozostawały w związku małżeńskim w tym okresie; 2) na podstawie wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych, złożonego w 2006 r., rolnikowi lub jego małżonkowi przyznano płatność uzupełniającą do powierzchni: a) trwałych użytków zielonych lub b) upraw traw przeznaczonych na paszę uprawianych na gruntach ornych, lub c) mieszanek roślin motylkowatych drobnonasiennych z trawami, jeżeli we wniosku złożonym w 2006 r. o przyznanie tej płatności rolnik wskazał taki rodzaj mieszanki – także w przypadku gdy osoby te nie pozostawały w związku małżeńskim. Jak słusznie wskazał organ skarżąca w okresie od 1 kwietnia 2005 r. do 31 marca 2006 r. nie była posiadaczem zwierząt. Stanu tego nie potwierdzał wpis lub zgłoszenie zwierząt do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych, o których mowa w ustawie z dnia 2 kwietnia 2004 r. Skarżąca bowiem dopiero w dniu 31 października 2007 r – tj. z dniem złożenia do organu wniosku o zarejestrowanie stada – mogła zostać uznana za posiadacza kóz mlecznych. Tego samego dnia skarżąca otrzymała od kierownika BP zaświadczenie o nadaniu numeru stada. Należy ponadto podkreślić, że uczestnictwo w programach pomocowych nie jest obligatoryjne, a producent, który chce skorzystać z przywilejów dopłat jest obowiązany dostosować się do precyzyjnych i sformalizowanych wymogów i aktywnie uczestniczyć w postępowaniu przed organami. J.M.–W. po przeprowadzeniu kontroli nie kwestionowała w zakreślonym terminie dokonanych ustaleń, nie przedstawiła także – jak już wyżej wskazano – dowodów wskazujących na zasadność swoich zarzutów. W tym kontekście trzeba zwrócić uwagę na art. 3 ustawy o płatnościach, który choć przewiduje stosowanie do postępowań w sprawach indywidualnych dotyczących płatności, rozstrzyganych w drodze decyzji, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, to wprowadza jednak pewne odstępstwa od zasad kodeksowych. Z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy szczególnie istotne jest uregulowanie zawarte w ust. 3 cytowanego art. 3, zgodnie z którym strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Tym samym w postępowaniu w sprawie przyznania płatności nastąpiło odejście od zasady prawdy obiektywnej, co powinno wpłynąć w praktyce na uaktywnienie stron tego postępowania. Ustawodawca zastosował bowiem regulację odmienną od art. 7 k.p.a., zgodnie z którym to organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W postępowaniu w sprawie przyznania płatności to nie organ administracji publicznej, a posiadacz (faktycznie korzystający) gruntów ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest to zatem oparcie postępowania dowodowego w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę w toku postępowania, a tym samym przeniesienie ciężaru dowodowego na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne. Treść tych przepisów potwierdza, że to rolnik odpowiada za treść wypełnionego wniosku i to na nim spoczywa obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki, które pozwalają na odstąpienie od wykluczeń stosowanych w przypadku rozbieżności pomiędzy powierzchnią deklarowaną, a kwalifikującą się do płatności. Należy ponownie podkreślić, iż w przeciwieństwie do sformułowań zawartych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej nie ma obowiązku działania z urzędu celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zakres czynności, które muszą być przeprowadzone przed wydaniem decyzji we wskazanych przedmiotach określony jest w przepisach prawa unijnego i omawianej ustawy. Takimi czynnościami są kontrole, o których mowa w art. 30 – 33 ustawy o płatnościach. W omawianym zakresie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie mają zastosowania. Drugi z wymienionych przepisów zastąpiony jest w całości przez art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zawierający odmienną niż k.p.a. regulację dotyczącą rozpatrzenia materiału dowodowego z wyłączeniem obowiązku jego zbierania z urzędu (wyrok NSA z 19 października 2010 r., sygn. akt II GSK 869/09). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, sąd stwierdza, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że organy ARiMR nie uchybiły zasadom procedury uregulowanym w art. 7, 8, 77 k.p.a. Skarżąca wbrew zasadom wynikającym z przepisu art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach nie przedstawiła w postępowaniu o przyznanie płatności żadnego dowodu, na podstawie którego skutecznie można byłoby podważyć ustalenia organów ARiMR stanowiące podstawę faktyczną wydanej w sprawie decyzji. Jak wynika z analizy akt sprawy, skarżąca nie zainicjowała i nie podjęła żadnych działań procesowych, które mogłyby skutkować podważeniem ustaleń organów administracji. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O wynagrodzeniu dla radcy prawnego ustanowionego z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 490). D.Cz.