III SA/Łd 29/08

Dnia 23 lipca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia NSA: Teresa Rutkowska (spr.) Asesor WSA: Ewa Alberciak Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2008 roku przy udziale - sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. III SA/Łd 29/08 U Z A S A D N I E N I E Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] (znak [...]) utrzymało w mocy własną ostateczną decyzję z dnia [...] (znak [...]) o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] (znak [...]) utrzymującej w mocy decyzję Starosty Powiatu Z. z dnia [...] (znak [...]) w sprawie cofnięcia J. R. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat. "A", "B", "B+E", "C", "C+E", "T", zobowiązania strony do zwrotu posiadanego dokumentu prawa jazdy oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Z ustalonego przez organ administracji stanu faktycznego sprawy wynika, że J. R. posiadał uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii: "A", "B", "B+E", "C", "C+E", "T". W dniu 12 lipca 2006 r. lekarz uprawniony do badań lekarskich osób kierujących pojazdami Przychodni Konsultacyjno-Diagnostycznej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. (dalej WOMP w Ł.), wydał orzeczenie znak [...], w którym stwierdził u J. R. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kat. "C", "C1", "D", "D1", "C+E", "D+E", "C1+E", "D1+E" oraz pozwolenia do kierowania tramwajem. Jednocześnie orzeczeniem znak PK/M/603/06/A stwierdził u J. R. brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kat. "A", "A1", "B1", "B", "T", "B+E". W związku z powyższymi orzeczeniami lekarskimi, w dniu [...] Starosta Z. poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami wynikającymi z posiadanego prawa jazdy. Nie zgadzając się z orzeczeniem lekarza WOMP w przedmiocie stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi J. R. złożył wniosek o ponowne przeprowadzenie badania. Po przeprowadzeniu kolejnych badań, lekarz z Instytutu Medycyny Pracy Przychodni Chorób Zawodowych w Ł. wydał w dniu [...] orzeczenie (znak [...]), w którym stwierdził u J. R. (bezterminowo) istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kat. "A", "A1", "B", "B1", "T", "B+E", "C", "C1", "D", "D1", "C+E", "D+E", "C1+E", "D1+E" oraz pozwolenia do kierowania tramwajem. W związku z powyższym orzeczeniem Starosta Powiatu Z. w dniu [...] wydał decyzję o cofnięciu J. R. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii: "A", "B", "B+E", "C", "C+E", "T". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...] (znak [...]) utrzymało w mocy powyższą decyzję organu I instancji. W dniu [...] na wniosek J. R. zostało wydane przez lekarza - Instytutu Medycyny Pracy w Ł. uprawnionego do badań osób kierujących pojazdami kolejne orzeczenie lekarskie (znak [...]), w treści którego stwierdzono u J. R. przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii: "A", "A1", "B", "B1", "B+E", "T", "C", "C1", "C+E", "C1+E", "D", "D1", "D+E", "D1+E" oraz pozwolenia do kierowania tramwajem, a datę ponownego badania określono na kwiecień 2009 r. W dniu 12 czerwca 2007 r. J. R. złożył w Starostwie Powiatowym w Z. wniosek o wznowienie postępowania - w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] (znak [...]). W uzasadnieniu wniosku wskazał, że decyzja cofająca uprawnienia do kierowania pojazdami wydana została na podstawie nierzetelnych i błędnie przeprowadzonych badań w WOMP i IMP w Ł.. Postawą do wznowienia postępowania w jego ocenie było to, że stan jego zdrowia umożliwia prowadzenie pojazdów, co stwierdzają niezależne i najdokładniejsze z możliwych badania lekarskie. Do przedmiotowego wniosku skarżący załączył orzeczenie lekarskie z dnia 11 czerwca 2007 r., w którym lekarz "profilaktyk" stwierdził, że J. R. - wobec braku przeciwwskazań zdrowotnych - jest zdolny do wykonywania pracy na stanowisku – kierowcy oraz wynik badania lekarskiego nr 9572 przeprowadzonego w dniu 21 maja 2007 r., z treści którego wynika, że u J. R. nie stwierdzono uszkodzenia obwodowej części układu przedsionkowego. Skarżący podkreślił, że stan jego zdrowia jest niezmieniony od początku postępowania. W związku z powyższym wnioskiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] (znak [...]) wznowiło na wniosek J. R. postępowanie w sprawie zakończonej własną ostateczną decyzją z dnia [...] (znak [...]) utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu Z. z dnia [...] (znak [...]) w sprawie cofnięcia J. R. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat. "A", "B", "B+E', "C", "C+E", "T", zobowiązania strony do zwrotu posiadanego dokumentu prawa jazdy oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Następnie w dniu [...] Kolegium wydało decyzję w której odmówiło uchylenia swojej ostatecznej decyzji z dnia [...] (znak [...]) stwierdzając, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. , gdyż przedstawione przez stronę dowody nie są dla sprawy istotne i dowody te nie istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej. W sprawie nie występują również inne przesłanki opisane w art. 145 § 1 pkt 1-4 i 6-8 k.p.a. Pismem z dnia 29 września 2007 r. z zachowaniem ustawowego terminu J. R. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...]. W treści wniosku strona wskazała, że istotą prowadzonej sprawy " ... nie jest stwierdzenie istnienia uprawnień do kierowania pojazdów lub odpowiedni tryb przeprowadzenia badań (...) a udokumentowanie odmiennego stanu faktycznego niż stwierdzony przez nierzetelne badania przeprowadzone przez WOMP i IMP w Ł.". J. R. podniósł, iż niezależnie przeprowadzone badania na Uniwersytecie Medycznym w Ł. wykazały brak u niego jakichkolwiek przeciwwskazań medycznych do prowadzenia pojazdów, co w jego ocenie potwierdza brak rzetelności badań przeprowadzonych przez WOMP i IMP w Ł. Z wyników powyższych badań strona wywiodła, iż nie ma przeciwwskazań do kierowania pojazdami, co uwzględniając zasadę praworządności oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli skłoniło skarżącego – jak to określił – do wnioskowania o uchylenie zaskarżonej decyzji, powołanie biegłego sądowego oraz przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami. Dodatkowo J. R. podniósł, iż aparatura medyczna w WOMP i IMP – w szczególności w okresie kiedy wykonywano badania jego dotyczące – była uszkodzona lub też nie używana, co negatywnie wpłynęło na cały cykl badań. Ponadto strona podniosła, mając na uwadze wzajemną sprzeczność wszystkich badań, że stan zdrowia nie mógł się zmienić w tak krótkim czasie od momentu pierwszych badań, co w jego ocenie uzasadniało stwierdzenie, że okoliczności dotyczące braku przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów istniały w chwili wydawania zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpatrując powyższy wniosek uznało, iż nie zasługuje on na uwzględnienie i zaskarżoną decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy własną ostateczną decyzję z dnia [...] o odmowie uchylenia swojej ostatecznej decyzji z dnia [...] (znak [...]) utrzymującej w mocy decyzję Starosty Powiatu Z. z dnia [...] (znak [...]) w sprawie cofnięcia J. R. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat. "A", "B", ,,B+E", "C", "C+E", "T", zobowiązania strony do zwrotu posiadanego dokumentu prawa jazdy oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z wnioskiem strony, wymaga łącznego spełnienia trzech przesłanek tj.: 1) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy są nowe; 2) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; 3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie stwierdziło, iż w rozpatrywanej sprawie nie zostały spełnione dwie pierwsze przesłanki, albowiem przedłożone przez stronę dokumenty nie są dla sprawy istotne, jak również nie istniały one w dniu wydania decyzji ostatecznej. W ocenie Kolegium ponownie rozpoznającego przedmiotową sprawę, powyższe stanowisko znajduje uzasadnienie albowiem przedmiot prowadzonego postępowania dotyczył istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami - które wynikają z badań przeprowadzonych na podstawie art. 122 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Strona natomiast przedłożyła badanie nr 9572 (które nie sposób odnieść do powyższej podstawy prawnej, jak również do przedmiotu postępowania) oraz orzeczenie lekarskie - które również nie odnosi się do przedmiotu prowadzonego postępowania, albowiem zostało ono przeprowadzone i wydane na podstawie art. 43 pkt 2, art. 229 § 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks Pracy (tj. Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.), oraz art. 39c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.). Ponadto – jak podniósł organ II instancji – w stosunku do drugiego z ww. dokumentów, lekarz je przeprowadzający stwierdził, iż orzeczenie to "nie ma żadnej wartości, i nie powinno być brane pod uwagę". Kolegium wskazało, że organ I instancji zasadnie podniósł, że badanie mające wpływ na wynik wznowionego postępowania, przeprowadzone winno być w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy, podczas gdy przedstawione przez stronę dokumenty zostały wystawione przez Uniwersytet Medyczny w Ł. oraz przez Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej. Wreszcie – jako mające znaczenie dla podjętego rozstrzygnięcia – wskazano, iż przedstawione przez stronę dokumenty nie istniały w dniu podjęcia przez Kolegium decyzji znak [...], tj. w dniu [...], albowiem zostały one wydane odpowiednio w dniu 11 czerwca 2007 oraz 21 maja 2007 r. Wobec powyższego, zdaniem Kolegium, zarzuty sformułowane przez stronę w treści wniosku należało uznać za chybione. Dodatkowo Kolegium podkreśliło, że zarzuty strony dotyczące prawidłowości oraz rzetelności przeprowadzenia badań lekarskich na podstawie których wydano orzeczenia lekarskie (znak [...], znak [...], znak [...], znak [...]), nie podlegają ocenie Kolegium, albowiem stosownie do art. 122 ust. 8 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, przeprowadzanie badań lekarskich i wydawanie orzeczeń - w ww. zakresie - podlega kontroli wojewody. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył J. R., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi strona postawiła zarzuty naruszenia art. 7 i art. 8 k.p.a., a także zaniechanie dążenia wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego oraz nierzetelność postępowania i jego przewlekłość. W skardze strona powołuje się na wyniki badań przeprowadzonych w Uniwersytecie Medycznym w Ł. i oceniających stan zdrowia skarżącego jako nie stojący na przeszkodzie prowadzeniu pojazdów. Skarżący zarzucił także, że Kolegium, że nie zauważyło rażącej sprzeczności występującej między badaniami przeprowadzonych w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Ł. i Instytucie Medycyny Pracy w Ł., a ostatnimi badaniami przeprowadzonymi w Uniwersytecie Medycznym w Ł.. Skarżący zakwestionował badania, stanowiące podstawę orzeczeń w sprawie, jako nierzetelne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w całości podtrzymało swoje dotychczasowe rozstrzygnięciu i argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem , jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd administracyjny ocenia czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego , c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.. 156 k.p.a. lub innych przepisach ; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja wydana została w wyniku rozpoznania wniosku skarżącego o wznowienie postępowania w sprawie cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami, zakończonej decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną w przepisach prawa procesowego. Podstawy wznowienia są wyliczone wyczerpująco w art. 145 i 145a k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Stosownie do art. 145a § 1 k.p.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Jak podkreślił WSA w Warszawie w wyroku z dnia 19 listopada 2004 r. (II SA 4780/2003 - niepublikowany) enumeratywnie wymienione podstawy wznowienia postępowania wykluczają możliwość ich rozszerzającej wykładni. Obowiązek precyzyjnej interpretacji wskazanych przepisów wynika też z faktu, iż wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji ostatecznych, stanowiącym odstępstwo od zasady trwałości decyzji określonej w art. 16 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie jako podstawę wniosku o wznowienie postępowania skarżący wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Na podstawie tego przepisu wznawia się postępowanie gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe, przy czym podkreślić należy, że podstawą do wznowienia postępowania jest bądź ujawnienie nowych dowodów bądź ujawnienie nowych okoliczności faktycznych ( patrz wyrok SN z 13.01.2000 r.III RN 125/99 – Prok i Pr 2000 Nr 5, poz. 36 i wyrok SN z 6.03.2002r. III RN 75/01 –OSNAP 2002 Nr 17, poz.401) - okoliczności faktyczne i dowody muszą istnieć w dniu wydania ostatecznej decyzji, - nowe fakty i dowody nie były znane organowi wydającemu decyzję. Gdy mowa o pierwszej przesłance podkreślić należy, że chodzi o okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2001 r. sygn. V SA 1831/00 (LEX Nr 51329), nowe dowody to takie dowody, które wprawdzie istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował (obojętnie z jakich przyczyn). Ponadto muszą być one istotne, a więc dotyczyć przedmiotu sprawy i mieć znaczenie prawne – czyli mieć wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. W niniejszej sprawie jako nowe dowody skarżący przedstawił dwa orzeczenia lekarskie: - pierwsze, wystawione w dniu 11 czerwca 2007 r. przez lekarza uprawnionego do wykonywania badań profilaktycznych stosownie do przepisów art. 43 pkt 2, art. 229 § 4 Kodeksu pracy oraz art. 39c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U Nr 125, poz.1371 ze zm), stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; - drugie, wystawione w dniu 21 maja 2007 r. przez specjalistę otolaryngologa z Katedry Otolaryngologii Uniwersytetu Medycznego w Ł. nie stwierdzające uszkodzenia obwodowej części układu przedsionkowego. Zdaniem Sądu rozpoznającego skargę, ocena dowodów przedstawionych przez skarżącego, dokonana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. z punktu widzenia spełnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jest prawidłowa. Organ trafnie uznał, że nie zostały spełnione dwie pierwsze z wymienionych wyżej przesłanek tzn., że przedstawione przez stronę dokumenty nie są dla sprawy istotne , jak również nie istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej. Podkreślić w związku z tym należy, że zgodnie z art. 122 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz.U. z 2005 Nr 108, poz. 908 ze zm.) badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem przeprowadza uprawniony lekarz. § 3 ust. 1 wydanego na podstawie art. 123 ustawy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badan lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2 poz. 15) stanowi, że badanie lekarskie może być wykonane przez lekarza, spełniającego warunek, o którym mowa w § 14 ust. 1 albo 2, zwanego dalej "uprawnionym lekarzem". Posiadanie przez lekarza dodatkowych kwalifikacji do wykonywania badań lekarskich kierowców stwierdza wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lekarza przez wydanie stosownego zaświadczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie podkreśliło, że z punktu widzenia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi – istotne są badania przeprowadzone – w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem silnikowym na podstawie art. 122 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tymczasem przedstawione przez stronę orzeczenie lekarskie wydane przez lekarza z Uniwersytetu Medycznego w Ł. nie dotyczy uprawnień do kierowania pojazdami, a orzeczenie lekarskie z 11 czerwca 2007 r. potwierdza wykonanie badań profilaktycznych dla osoby zatrudnionej na stanowisku kierowcy i wydane zostało na podstawie przepisów kodeksu pracy oraz ustawy o transporcie drogowym, przy czym jak wynika z pisma lekarza, skarżący nie poinformował go o fakcie zatrzymania prawa jazdy przez Policję. Ponadto , zgodnie z § 9 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy , co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W orzecznictwie przyjmuje się, że okolicznością faktyczną istotną dla sprawy jest taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (np. wyrok NSA z 8 czerwca 2000 r. V SA 1885/99, wyrok NSA z 25.06.1985 r. I SA 198/85 ONSA 1985 nr 1 poz. 35). Trudno zaś przyjąć w świetle wskazanych wyżej przepisów możliwość wydania jakiejkolwiek decyzji w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie orzeczeń lekarskich przedstawionych przez skarżącego. W sprawie nie została także spełniona druga z przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. gdyż przedstawione przez skarżącego przy wniosku o wznowienie postępowania dokumenty – orzeczenia lekarskie nie istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej utrzymującej w mocy decyzję o cofnięciu J. R. uprawnień do kierowania pojazdami tj. w dniu [...]. Dokumenty noszą daty 11 czerwca 2007 r. i 21 maja 2007 r. Kolegium trafnie oceniło również, że w sprawie nie występują również inne przesłanki opisane w art. 145 § 1pkt 1-4 i 6-8 k.p.a. Z tych względów uzasadnione było wydanie przez SKO w Ł. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 150 k.p.a. decyzji odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Kolegium z dnia 14 listopada 2006 r. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie naruszała prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. R.A.