III SA/Łd 302/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2009 r. sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej w upadłości z siedzibą w T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz A Spółki Akcyjnej w upadłości z siedzibą w T. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. na podstawie art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie przedłużenia terminu do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec "T." Spółki Akcyjnej w upadłości z siedzibą w T. M. w związku z zabezpieczeniami dokonanymi na podstawie zarządzeń o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za okres od marca do grudnia 2007 r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny: W dniu [...] Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Ł. wydał decyzje w sprawie zabezpieczenia na majątku "T." S. A. przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie od marca do grudnia 2007 r. Na podstawie powyższych decyzji wierzyciel w dniu [...] wystawił zarządzenia zabezpieczenia o numerach od [...] do [...] obejmujące zobowiązanie w podatku od towarów i usług za ten okres. W celu zabezpieczenia należności objętych m.in. powyższymi zarządzeniami Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Ł. dokonał zajęcia zabezpieczającego wierzytelności spółki z tytułu zwrotu podatków u Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. M., ruchomości spółki oraz wierzytelności z tytułu zwrotu podatku od towarów i usług za sierpień 2008 r. W dniu 31 grudnia 2008 r. do organu egzekucyjnego wpłynął wniosek wierzyciela o przedłużenie terminu do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego należności z tytułu zobowiązania spółki w podatku od towarów i usług za okres od marca do grudnia 2007 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Ł. postanowieniem z dnia [...] nr [...] przedłużył termin do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego zobowiązania spółki w podatku od towarów i usług za okres od marca do grudnia 2007 r. Na powyższe rozstrzygnięcie spółka wniosła zażalenie wnosząc o jego uchylenie w całości i wydanie postanowienia o odmowie przedłużenia terminu do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego należności z tytułu powyższego zobowiązania podatkowego. Podniosła, iż w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki przedłużenia terminu do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia 18 marca 2009 r. Dyrektor Skarbowej w Ł. wezwał skarżącą spółkę do wyjaśnienia kwestii zakresu upoważnienia jej pełnomocników do reprezentowania spółki w prowadzonych postępowaniach odwoławczych w sprawie zażaleń na postanowienia Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy uchylenia zarządzeń zabezpieczenia z dnia [...]. o numerach od [...] do [...] oraz z dnia [...] o numerach od [...] do [...] a także zażalenia na postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] w sprawie przedłużenia terminu o do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec spółki w związku z zabezpieczeniami dokonanymi na podstawie zarządzeń zabezpieczeń z dnia [...]. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. powiadomił spółkę, że pełnomocnictwo udzielone występującemu w jej imieniu adwokatowi R. G. nie obejmuje swoim zakresem umocowania do reprezentowania strony w postępowaniu zabezpieczającym prowadzonym przez organ egzekucyjny oraz w postępowaniach prowadzonych przez organ nadzoru w przedmiocie wniesionych w toku postępowania zabezpieczającego środków zaskarżenia. Spółka nie zastosowała się do wezwania w wyznaczonym terminie. W dniu [...] Sąd Rejonowy w P. T., V Wydział - Sekcja ds. Upadłościowych i Naprawczych wydał postanowienie sygn. akt [...] o ogłoszeniu upadłości spółki, które uprawomocniło się w dniu [...]. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia spółki na postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] o przedłużeniu terminu do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego zobowiązania spółki w podatku od towarów i usług za okres od marca do grudnia 2007 r. organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 32 i art. 33 § 2 i § 3 k.p.a. Zauważył, że adwokat R. G., który złożył zażalenie na postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] powołał się jednocześnie na pełnomocnictwo znajdujące się w aktach sprawy. Jedynym jednak pełnomocnictwem, jakie adwokat przedłożył Dyrektorowi Izby Skarbowej w Ł. było pełnomocnictwo "do prowadzenia sprawy Spółki T. S.A. dotyczącej postępowania podatkowego w zakresie podatku VAT za poszczególne miesiące roku 2007" udzielone przez Prezesa Spółki - S. B. w dniu 20 października 2008 r. Dokument ten znajduje się w aktach dotyczących postępowania w sprawie odwołania od decyzji z dnia [...] o numerach od [...] do [...]. W ocenie organu niewątpliwy przy tym jest fakt, że pełnomocnictwo z dnia 20 października 2008 r. dotyczy jedynie postępowań podatkowych, co wyraźnie wynika z zawartego w nim sformułowania. Organ odwoławczy stwierdził również, iż w toku postępowania prowadzonego przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie zażalenia na postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Ł. złożone zostały ponadto pełnomocnictwa: - udzielone w dniu 13 marca 2009 r. przez Prezesa Spółki S. B., upoważniające adw. R. G. "do prowadzenia sprawy egzekucyjnej firmy T. S.A". Do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. wpłynęło ponadto pismo z dnia 16 marca 2009 r., w którym adw. R. G. wskazał, iż "udzielone mi pełnomocnictwo przez zarząd firmy T. S.A. dotyczące prowadzenia sprawy egzekucyjnej dotyczy wszystkich postępowań egzekucyjnych (w tym zabezpieczających) przed organami egzekucyjnymi pierwszej i drugiej instancji"; - udzielone w dniu 30 marca 2009 r. przez syndyka "T." S.A, w upadłości M. K., z którego wynika upoważnienie dla adw. R. G. do reprezentowania Spółki m.in. w "postępowaniach, których przedmiotem jest zabezpieczenie lub egzekucja" zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za lata 2006 – 2008 oraz z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 rok. Organ odwoławczy zauważył jednak, że powyższe pełnomocnictwa zostały udzielone po wniesieniu przez adw. R. G. zażalenia z dnia 14 stycznia 2009 r. Z dokumentów tych nie wynika zatem upoważnienie dla adw. R. G. do reprezentowania Spółki w przedmiotowej sprawie w dniu złożenia zażalenia. Niezależnie od powyższego Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podkreślił, iż skierował do spółki pismo z dnia 18 marca 2009 r., którym wezwał spółkę do wyjaśnienia kwestii zakresu upoważnienia radcy prawnego P. K. oraz adwokata R. G. do reprezentowania Spółki w prowadzonych postępowaniach odwoławczych oraz powiadomił spółkę, że pełnomocnictwo udzielone adw. R. G. nie obejmuje swoim zakresem umocowania do reprezentowania strony w postępowaniu zabezpieczającym prowadzonym przez organ egzekucyjny oraz w postępowaniach prowadzonych przez organ nadzoru w przedmiocie wniesionych w toku postępowania zabezpieczającego środków zaskarżenia. Strona jednak nie ustosunkowała się do ww. wezwania. Na powyższe postanowienie adwokat R. G. w imieniu spółki "T." wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., zarzucając mu naruszenie: 1. art. 33 § 2 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie, iż brak udzielenia pełnomocnictwa w formie wskazanej w powyższych przepisach automatycznie, bez podejmowania jakichkolwiek działań ze strony organu egzekucyjnego, przesądza o niedopuszczalności środka zaskarżenia; 2. art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie, iż wniesienie środka zaskarżenia zawierającego braki formalne skutkuje niedopuszczalnością jego wniesienia, bez możliwości uzupełnienia tego braku w trybie wskazanym w tym przepisie; 3. art. 64 § 2 oraz art. 9 k.p.a. w zw. z art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zaniechanie przez organ wezwania skarżącego do złożenia dokumentu pełnomocnictwa w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że niedopełnienie tej czynności spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Wniósł ponadto o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. oraz zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. Strona skarżąca powołała brzmienie art. 64 § 2 k.p.a. podnosząc, iż niedokonanie przez organ administracji wezwania wnoszącego podanie lub jakiekolwiek inne pismo w postępowaniu administracyjnym do złożenia pełnomocnictwa na piśmie lub zgłoszenia do protokołu w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że niedopełnienie tej czynności spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania i wydania decyzji odmawiającej uwzględnienia zgłoszonego w podaniu żądania z powodu braku umocowania, stanowi nie tylko istotne naruszenie przepisu art. 64 § 2 k.p.a., lecz także zasady informowania określonej w art. 9 k.p.a. Jednocześnie skarżący podkreślił, iż aby wezwanie do usunięcia braków formalnych wystosowane przez organ administracyjny odniosło skutek, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a., konieczne jest aby znajdowały się w nim dwa zasadnicze elementy: wskazanie terminu, w którym brak formalny ma zostać usunięty oraz pouczenie o tym, że nieusunięcie wskazanych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania, brak bowiem któregokolwiek z tych elementów bezwzględnie uniemożliwia zastosowanie określonego w przepisie skutku. W sytuacji zatem gdy w wyniku wystosowania do skarżącego wezwania nie zawierającego powyższego pouczenia, aby wystąpił rygor, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a., organ administracyjny obowiązany jest ponowić wezwanie. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w piśmie z dnia 18 marca 2009 r. co prawda wezwał skarżącego do wskazania zakresu umocowania do reprezentowania spółki przez adw. R. G. i radcę prawnego P. K., to jednak nie zawarł pouczenia o skutkach niezastosowania się do niego. Strona skarżąca podkreśliła również, iż jej pełnomocnik uzupełnił przedmiotowy brak formalny w dniu 16 marca 2009 r. (a zatem przed wystosowaniem przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. omawianego powyżej wezwania). Załączono bowiem wówczas pełnomocnictwo uprawniające adw. R. G. do reprezentowania spółki we wszystkich postępowaniach egzekucyjnych prowadzonych w stosunku do mandanta. Ponadto po wydaniu w dniu [...] postanowienia o ogłoszeniu upadłości skarżącego, stosowne pełnomocnictwo dotyczące reprezentowania spółki we wszystkich sprawach, których przedmiotem jest zabezpieczenie lub egzekucja zobowiązań podatkowych zostało udzielone przez syndyka masy upadłości - M. K. Nie znajduje ponadto potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym twierdzenie, że skarżący w żaden sposób nie ustosunkował się do wezwania z dnia 18 marca 2009 r., gdyż w przedmiotowej sprawie jakiekolwiek ustosunkowanie się do pisma Dyrektora izby Skarbowej w Ł. z dnia 18 marca 2009 r. nie było potrzebne z uwagi na fakt uprzedniego, samodzielnego usunięcia braków formalnych zażalenia z 14 stycznia 2009 r. przez pełnomocnika skarżącej spółki. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podkreślił, że zażalenie na postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego jest jednym z środków zaskarżenia przysługujących stronie w toku postępowania zabezpieczającego, które jest trybem postępowania całkowicie odrębnym od postępowania egzekucyjnego. Ponadto powtórzył stanowisko i argumenty powołane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Podniósł dodatkowo, iż w związku z faktem, że udzielone adw. R. G. pełnomocnictwo nie uprawniało go do reprezentowania spółki w omawianym zakresie (postępowanie egzekucyjne nie zostało w ogóle wszczęte) pracownik organu skontaktował się telefonicznie z adwokatem prosząc o przesłanie właściwego umocowania do reprezentowania strony. W odpowiedzi na powyższe adwokat wyjaśnił, że udzielone mu przez Zarząd Spółki "T." pełnomocnictwo dotyczące prowadzenia sprawy egzekucyjnej dotyczy wszystkich postępowań egzekucyjnych (w tym zabezpieczających) przed organami egzekucyjnymi pierwszej i drugiej instancji. W ocenie organu odwoławczego powyższe pismo adwokata stanowiło jedynie wykładnię treści pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego w dniu 13 marca 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił ponadto stanowiska, że postępowanie zabezpieczające jest jedną z form postępowania egzekucyjnego. Ponadto odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze organ wyjaśnił, że niedopuszczalność odwołania (zażalenia) z przyczyn podmiotowych obejmuje m. in. sytuacje, gdy środek zaskarżenia został wniesiony przez podmiot nie mający legitymacji do jego złożenia ponownie podkreślając, iż adwokat R. G. nie przedłożył w dniu wniesienia zażalenia przedłożonego przez stronę pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając w niniejszej sprawie zgodność zaskarżonego postanowienia z prawem, Sąd uznał, iż narusza ono przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zaskarżonym postanowieniem, opartym na przepisie art. 134 w związku z art. 144 K.p.a., Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził niedopuszczalność zażalenia z dnia 14 stycznia 2009 r. na postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Ł. w sprawie przedłużenia terminu do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec Spółki "T." złożonego przez reprezentującego ją adwokata R. G. Organ uznał bowiem, że przedmiotowy środek zaskarżenia został wniesiony przez podmiot niemający legitymacji do jego złożenia z uwagi na brak upoważnienia do reprezentowania Spółki. W niniejszej sprawie Sąd nie podziela zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia poglądu, że zasadne jest stwierdzenie w drodze postanowienia niedopuszczalności odwołania ze wskazanych wyżej przyczyn. Brak upoważnienia do reprezentowania Spółki stanowi bowiem brak formalny, wymagający uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a. W myśl powołanego przepisu, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w doktrynie oraz orzecznictwie. Jak słusznie podnosi w skardze pełnomocnik skarżącej Spółki uznanie, że bezskuteczne jest odwołanie złożone w imieniu strony bez dołączenia pełnomocnictwa (art. 33 § 3 zd. pierwsze k.p.a.) narusza podstawowy obowiązek zapewnienia stronie postępowania administracyjnego czynnego udziału w każdym jego stadium. Wnoszący powinien zostać jedynie wezwany do usunięcia tego braku (art. 64 § 2 k.p.a.). O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia organ właściwy do ich rozpatrzenia postanawia ostatecznie (art. 59 § 2 k.p.a.), podobnie jak ostateczne jest postanowienie organu odwoławczego o niedopuszczalności zażalenia lub uchybieniu terminu do ich wniesienia – zgodnie z art. 134 zd. drugie i art. 144 k.p.a. (wyrok SN z dnia 29 marca 1988 r., sygn. akt III ARN 7/88, OSNC 1990/9/117). Wskazać zatem należy, że pozostawienie podania bez rozpoznania jest dopuszczalne tylko i wyłącznie wówczas, gdy wnoszący podanie nie zadośćuczynił prawidłowemu wezwaniu organu do usunięcia braków w terminie siedmiu dni. Artykuł 64 § 2 k.p.a. upoważnia jedynie właściwy organ administracji państwowej do pozostawienia podania bez rozpoznania, jeżeli nie czyni ono zadość wymaganiom prawa, a wskazanych braków nie usunięto w wyznaczonym terminie. Niewykonanie żądania opartego na art. 64 § 2 k.p.a. nie może stanowić podstawy do rozstrzygnięcia żądania strony na jej niekorzyść (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 1985 r., I SA 1935/85). Niedołączenie pełnomocnictwa przy podaniu o wszczęcie postępowania administracyjnego jest zaś jednym z braków podania, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 14 stycznia 1993 r., II SA 1308/92, PiŻ 1994, nr 14, s. 15). W tym miejscu wskazać należy, iż dopiero niezłożenie pełnomocnictwa w terminie zakreślonym w wezwaniu do jego złożenia, zawierającym pouczenie o skutkach niezłożenia prowadzi do wydania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. decyzji o pozostawienie podania bez rozpoznania (patrz M. Jaśkowska, A. Wróbel - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). W niniejszej sprawie organ odwoławczy pismem z dnia 18 marca 2009 r. wezwał skarżącą Spółkę do wyjaśnienia kwestii zakresu upoważnienia jej pełnomocników do reprezentowania Spółki. Powiadomił ją jednocześnie, że pełnomocnictwo udzielone w jej imieniu adwokatowi R. G. nie obejmuje swoim zakresem umocowania do reprezentowania Spółki w postępowaniu zabezpieczającym. Wezwanie to jednak nie zawiera rygoru, pod jakim pełnomocnictwo do reprezentowania Spółki miałoby zostać złożone. Brak jest zatem podstaw do uznania, że jest to wezwanie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Braki pisma oraz jego forma nakazują bowiem uznać, ze miało ono jedynie charakter informacyjny oraz wyjaśniający. Nie pozostawia również wątpliwości fakt, iż czynności dokonane w niniejszej sprawie nie pozwoliłyby na przyjęcie poglądu zaprezentowanego przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Poza wymienionym wyżej pismem, w aktach niniejszej sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu, który mógłby zostać uznany za wezwanie w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a. Nie da się również w ten sposób zakwalifikować działań podejmowanych przez organ w niniejszej sprawie. Niewątpliwie również w aktach sprawy znajduje się wypowiedzenie pełnomocnictwa dla reprezentujących Spółkę radców prawnych – D. S. i P. K. (str. 109 akt administracyjnych), zaś umocowany do reprezentowania skarżącej Spółki pozostaje adwokat R. G. Z przedstawionego stanu sprawy wynika zatem, iż organ drugiej instancji po rozpoznaniu środka zaskarżenia wydał postanowienie, którym bezpodstawnie stwierdził jego niedopuszczalność na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. W zaistniałej sytuacji Sąd - na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - uchylił zaskarżone postanowienie z 21 kwietnia 2009 r., jako wydane z naruszeniem wyżej powołanych przepisów prawa procesowego, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uznał, bowiem, iż brak umocowania do reprezentowania Spółki jest brakiem, który winien być uzupełniony w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Kolegium przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, po stosownym wezwaniu strony, wyda postanowienie zgodne z prawem. Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. A. B.