III SA/Łd 307/25

Dnia 21 maja 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Alberciak, , po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. J. na informację Dyrektora Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi przesłaną pocztą elektroniczną z dnia 7 marca 2025 roku dotyczącą możliwości przystąpienia do Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego postanawia: 1. odrzucić skargę: 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz R. J. kwoty: 170,- (sto siedemdziesiąt) oraz 30,- (trzydzieści) złotych, uiszczone tytułem wpisu od skargi, zaksięgowane w dniu 7 kwietnia 2025 roku pod pozycją 1245 i 1248. R. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na informację przesłaną mu pocztą elektroniczną 7 marca 2025 r. przez Dyrektora Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi dotyczącą wyjaśnień o uprawnieniach do przystąpienia i złożenia Państwowego Egzaminu Medycznego. Skarżący powołał się na treść art. 16t ustawy z 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty w zw. z art. 23 ustawy z dnia 16 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz niektórych innych ustaw. Zdaniem skarżącego zaskarżony mail jest czynnością polegającą na odmowie uznania uprawnienia do przystąpienia i złożenia Państwowego Egzaminu Medycznego. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to art. 16t ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty w zw. z art. 23 ustawy z dnia 16 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz niektórych innych ustaw, a także art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców - przez: 1. pominięcie, że lekarz, który zakończył szkolenie specjalizacyjne przed dniem 8 sierpnia 2020 r. (data wejścia w życie art. 16t ust. 5 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty) może przystąpić do PES, jeżeli w okresie do 8 sierpnia 2025 r. złoży wniosek o przystąpienie do PES, a z przyczyn losowych i obiektywnych (tak jak w przypadku skarżącego) nie mógł złożyć tego egzaminu; 2. przyjęcie, że skarżący może przystąpić do PES najpóźniej w sesji wiosennej 2025 r., a tym samym, że utraci prawo przystąpienia do PES, pomimo że art. 16t ust. 5 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty (w zw. z art. 23 ustawy z dnia 16 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz niektórych innych ustaw) nie może mieć zastosowania do skarżącego, skoro po dniu wejścia w życie art. 16t ust. 5 ww. ustawy (8 sierpnia 2020 r.) skarżący co najmniej raz przystąpił do PES, a nie złożył tego egzaminu, podczas gdy ustawodawca wyraźnie odróżnia "przystąpienie" do PES (art. 16 rb ust. 1 lub art. 16t ust. 5 ww. ustawy) od jego "złożenia" (art. 16 ust. 1 pkt 2) ww. ustawy); 3. nieprawidłową interpretację regulacji wynikającej z art. 16t ust. 5 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty - jako mającej charakter represyjny oraz pozbawiającej praw nabytych lekarza (przedsiębiorcy), która powinna być wykładana w sposób ścisły i rozstrzygana na korzyść lekarza (przedsiębiorcy), zwłaszcza jeżeli uwzględnić, że ustawodawca nie przewidział konsekwencji bezskutecznego upływu tego terminu, w szczególności przez umożliwienie lekarzowi odbycia przedmiotowego egzaminu na przykład przez ponowne odbycie szkolenia specjalizacyjnego oraz trybu takiego szkolenia. Skarżący z daleko idącej ostrożności procesowej wniósł o uznanie ewentualnego uchybienia terminu do wniesienia skargi za uczynione bez winy skarżącego oraz o rozpoznanie skargi (art. 53 § 2 p.p.s.a.) - mając na względzie wagę skargi dla sytuacji prawnej i życiowej skarżącego oraz brak pouczenia skarżącego co do możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego oraz uchylenie zaskarżonego aktu (lub uznanie bezskuteczności czynności), a także o wydanie w trybie art. 146 § 2 p.p.s.a. wyroku, w którym zostanie uznane uprawnienie skarżącego R. J. do przystąpienia oraz złożenia Państwowego Egzaminu Medycznego, z pominięciem art. 16t ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty w zw. z art. 23 ustawy z dnia 16 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz niektórych innych ustaw, jak również o orzeczenie, że zaskarżony akt (czynność) Dyrektora Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi nie wywołuje skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku (art. 152 § 1 p.p.s.a.) oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego -według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że 4 marca 2025 r. skarżący pocztą elektroniczną poinformował CEM o tym, że nie będzie mógł przystąpić do PES w sesji wiosennej 2025 r. Następnie, w dniu 5 marca 2025 r. poinformował, że szkolenie specjalizacyjne ukończył 29 września 2014 r. i zwracał się o pomoc w finalizacji PES. 7 marca 2025 r. Dyrektor CEM pocztą elektroniczną udzielił skarżącemu wyczerpującej informacji na temat przepisów regulujących zasady przystępowania do PES, w tym ograniczeń czasowych wynikających z art. 16t ust. 5 UZL. Wskazał, że limity te znajdują zastosowanie również wobec skarżącego, gdyż uzyskał potwierdzenie zakończenia szkolenia specjalizacyjnego przed dniem 8 sierpnia 2020 r. Zgodnie zaś z art. 23 ustawy z dnia 16 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. poz. 1291, z późn. zm. (na mocy której wprowadzono omawiane ograniczenie) wobec lekarzy i lekarzy dentystów, którzy ukończyli potwierdzenie zakończenia szkolenia specjalizacyjnego przed wejściem w życie tej noweli (tj. przed dniem 8 sierpnia 2020 r.), okres pięcioletni rozpoczął bieg od daty wejścia w życie tych przepisów. 11 marca 2025r. skarżący podziękował za udzielenie informacji i wystąpił o informację dotyczącą dostępnych ścieżek prawnych, aby mógł sfinalizować proces specjalizacyjny i o wskazanie organu, który mógłby taką decyzję w jego sprawie podjąć. 12 marca 2025 r. Dyrektor CEM ponownie udzielił informacji skarżącemu. W ocenie organu odpowiedź do skarżącego nie jest aktem (czynnością), o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Odpowiedź przesłana do skarżącego stanowi wyłącznie informację o przepisach regulujących zasady przystępowania do PES. Ponadto jest to informacja ogólnie dostępna na stronie internetowej CEM (https://www.cem.edu.pl/spec.php), a także na stronach innych instytucji takich jak Naczelna Izba Lekarska (https://nil.org.pl/dla-lekarzy/8702-przystapienie-do-pes-wazne-zmiany) oraz Ministerstwo Zdrowia (https://www.gov.pl/web/zdrowie/komunikat-w-sprawie-mozliwosci-przystapienia-do-panstwowego-egzaminu-specjalizacyjnego-pes-w-okresie-5-lat-od-uzyskania-potwierdzenia-zakonczenia-szkolenia-specjalizacyjnego). Pismo Dyrektora CEM wbrew twierdzeniu skarżącego nie stanowi odmowy dopuszczenia do PES. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest więc pozostawanie sprawy, której dotyczy skarga, w kognicji sądu administracyjnego. Kognicję sądów administracyjnych określa art. 3 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. (art. 3 § 2a p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne, aniżeli decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ten ostatnio wymieniony warunek oznacza, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku. Oznacza to, że wskazany akt może podlegać kognicji sądu administracyjnego, gdy z jego treści wynika nałożenie na stronę skarżącą określonych obowiązków. Nałożenie tych obowiązków musi przy tym wynikać z władczego działania organu przeprowadzającego kontrolę. Z przywołanego przepisu konstytuującego elementy pojęcia aktu lub czynności, o których w nim mowa wynika, jak podkreśla się w literaturze przedmiotu oraz w orzecznictwie, że akty i czynności te: nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, gdyż te są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a.; są podejmowane w sprawach indywidualnych, albowiem akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.; muszą mieć charakter publicznoprawny; dotyczą (bezpośrednio lub pośrednio) uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co odnosi się zarówno do działań pozytywnych dla ich adresata, jak i działań negatywnych wyrażających się w odmowie wydania aktu, czy podjęcia innej czynności (por. również B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2006, nr 2, s. 18 - 19, a także np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 1998 r., sygn. akt II SA 1247/97, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 1999, z. 2, poz. 25, J.P. Tarno, W. Chróścielewski, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2011, s. 375; R. Stankiewicz, Inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej jako przedmiot kontroli sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), "Przegląd Prawa Publicznego" 2010, nr 11, s. 41; postanowienia NSA z dnia 28 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 1756/06 oraz z dnia 30 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 1784/06), W sytuacji, gdy akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., są podejmowane - co należy podkreślić - poza postępowaniem jurysdykcyjnym z właściwą mu formą decyzji lub postanowienia, to odpowiadają one formule nie tyle stosowania prawa, ile jego wykonywania, a więc formule wykonawczej, która - co należy podkreślić - wyraża się w urzeczywistnianiu (realizacji) dyspozycji normy prawnej kreującej konkretny (a więc już istniejący) stosunek administracyjny i wynikające z niego uprawnienie lub obowiązek (Z. Kmieciak, Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 2008, z. 5, poz. 51, s. 350 - 351; Z. Kmieciak, Efektywność sądowej kontroli administracji publicznej, "Państwo i Prawo" 2010, z. 11, s. 29). Mając na uwadze powyższe kryteria, stwierdzić należy, że zaskarżona w rozpatrywanej sprawie informacja Dyrektora Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi przesłana skarżącemu pocztą elektroniczną ich nie spełnia. Nie dotyczy bowiem uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podkreślić należy, że sformułowanie "dotyczy", użyte w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., odnosi się jedynie do bezpośredniego i ścisłego związku między aktem lub czynnością a uprawnieniem bądź obowiązkiem. W zaskarżonej informacji z 7 marca 2025 r. Dyrektor Centrum Egzaminów Medycznych Łodzi nie ustala obowiązku czy uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, ale odnosząc się do zgłoszonego zapytania wyjaśnia stronie obowiązujące przepisy prawa w zakresie możliwości przystąpienia do Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego. Zasady zgłaszania się do Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego oraz przystępowania do niego są uregulowane w szczególności w art. 16rb - 16x ustawy z 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty i rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 4 maja 2023 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów (Dz. U. z 2023 r. poz. 975). W myśl art. 16rb ust. 1 ww. ustawy lekarz, który ukończył przedostatni rok szkolenia specjalizacyjnego albo który uzyskał potwierdzenie zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w art. 16r ust. 6 pkt 1, oraz lekarz, który uzyskał decyzję, o której mowa w art. 16 ust. 7 albo 9, mogą wystąpić do Dyrektora CEM z wnioskiem o przystąpienie do PES. W art. 16rb ust. 2 określano zakres danych zamieszczanych we wniosku zgłoszeniowym. Z kolei art. 16rb ust. 3 stanowi, że wniosek składa się za pomocą tzw. Systemu Monitorowania Kształcenia Pracowników Medycznych. W art. 16t ust. 5 ww. ustawy został wprowadzony limit czasowy przystępowania do PES, który wynosi 5 lat od dnia potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w art. 16r ust. 6 pkt 1, albo od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 7 albo 9 ww. ustawy. W informacji z 7 marca 2025 r. Dyrektor Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi potwierdził, że wobec lekarzy i lekarzy dentystów, którzy ukończyli potwierdzenie zakończenia szkolenia specjalizacyjnego przed wejściem w życie tej noweli (tj. przed dniem 8 sierpnia 2020 r.), okres pięcioletni rozpoczął bieg od daty wejścia w życie tych przepisów. Wskazał, że limity te znajdują zastosowanie również wobec skarżącego, gdyż uzyskał potwierdzenie zakończenia szkolenia specjalizacyjnego przed dniem 8 sierpnia 2020 r. Z powyższego nie wynikają kompetencje Dyrektora CEM do rozstrzygania o dopuszczeniu albo odmowie dopuszczenia do PES. Limity czasowe przystępowania do tego egzaminu wynikają zaś bezpośrednio z ustawy. Nie są więc wprowadzane przez Dyrektora CEM. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 16t ust. 5 ustawy lekarz może przystąpić do PES w okresie 5 lat od dnia potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w art. 16r ust. 6 pkt 1, albo od dnia wydania decyzji, o której mowa wart. 16 ust. 7 albo 9 ustawy. W przypadku lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne na ogólnych zasadach podany termin liczony jest od dnia potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, co jest dokonywane w SMK przez Wojewodę, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych, którzy stwierdzają, że lekarz albo lekarz dentysta odbył szkolenie specjalizacyjne zgodnie z programem specjalizacji. W myśl art. art. 23 ustawy z dnia 16 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o za wodach lekarza i lekarza dentysty oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 1241), w drodze której ustanowiono omawiany limit, wobec lekarzy i lekarzy dentystów, którzy ukończyli potwierdzenie zakończenia szkolenia specjalizacyjnego przed wejściem w życie tej noweli, okres pięcioletni rozpoczął bieg od daty wejścia w życie tych przepisów. Regulacja ta oznacza, że lekarze będą mogli przystąpić do PES najpóźniej do dnia 8 sierpnia 2025 r. Zgodnie z § 25 ust 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 4 maja 2023 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów, PES jest organizowany co roku w dwóch sesjach egzaminacyjnych: w sesji wiosennej od dnia 1 marca do 31 maja oraz w sesji jesiennej - od dnia 1 października do 20 grudnia. Uwzględniając ww. terminy sesji egzaminacyjnych, należy przyjąć, że ostatnią sesją, do której mogą się zgłosić i przystąpić do egzaminu jest sesja wiosenna 2025 r. W ocenie sądu rację ma Dyrektor Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi, że informacja z 7 marca 2025 r. przesłana skarżącemu pocztą elektroniczną nie kształtuje uprawnień lub obowiązków i nie jest odmową dopuszczenia do udziału w Państwowym Egzaminie Specjalizacyjnym. Stanowi jedynie pouczenie o przepisach regulujących zasady przystępowania do Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego dostępne na stronie Centrum Egzaminów Medycznych, Naczelnej Izby Lekarskiej oraz Ministerstwa Zdrowia. Ponadto trzeba podkreślić, że Dyrektor Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi nie odmówił skarżącemu możliwości złożenia wniosku zgłoszeniowego z powodu ograniczeń wynikających z art. 16t ust. 5 ww. ustawy. W przedmiotowej sprawie Dyrektor Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi nie prowadził żadnego postępowania administracyjnego, zatem zastosowania nie znalazły powołane w skardze przepisy k.p.a., jak i ustawy Prawo przedsiębiorców. W ocenie Sądu, uwzględniając powyższe uwagi z przedstawionego rozumienia pojęcia "aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa", zaskarżona w sprawie informacja z 7 marca 2025 r. Dyrektora Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi nie jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Informacja nie jest władczym aktem wyrażającym działania organu dokonywane w zakresie przyznania lub odebrania osobie zamierzającej przystąpić do Państwowego Egzamin Specjalizacyjnego takiego uprawnienia. Na marginesie sąd zauważa, że skarżący wniósł skargę na informację zawartą w mailu Dyrektora Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi. Zgodnie z art. 3 pkt 17 ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. 2024 r. poz. 1557 ze zm.) elektroniczna skrzynka podawcza, to dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego. Podmiot publiczny udostępnia elektroniczną skrzynkę podawczą, która powinna spełniać standardy określone i opublikowane na ePUAP przez ministra właściwego do spraw informatyzacji, oraz zapewnia jej obsługę (art. 16 ust. 1a u.i.d.p.). W orzecznictwie podkreśla się, że elektroniczna skrzynka podawcza spełniająca standardy określone i opublikowane na ePUAP przez ministra właściwego do spraw informatyzacji nie jest tożsama z jakimkolwiek adresem elektronicznym (por. wyrok NSA z 15 maja 2023 r., sygn. akt I FZ 53/23; postanowienie NSA z 15 listopada 2022 r., sygn. akt I GZ 399/22, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem elektronicznej skrzynki podawczej w wyżej przyjętym rozumieniu nie stanowi poczta e-mail Dyrektora Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi. Poczta elektroniczna jest środkiem komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 3 pkt 4 u.i.d.p., bowiem zgodnie z tym przepisem, środkami komunikacji elektronicznej są rozwiązania techniczne, w tym urządzenia teleinformatyczne i współpracujące z nimi narzędzia programowe, umożliwiające indywidualne porozumiewanie się na odległość przy wykorzystaniu transmisji danych między systemami teleinformatycznymi, a w szczególności poczta elektroniczna. Nie jest zatem tożsama z pojęciem elektronicznej skrzynki podawczej, która stanowi dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej i jest przeznaczona do przekazywania dokumentu elektronicznego. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi. O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. eg