III SA/Łd 311/14

Dnia 25 kwietnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na pismo Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] znak; [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko lektora języka angielskiego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. A.Ł. W dniu 26 lutego 2014 roku J. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na pismo Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...], znak [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko lektora języka angielskiego. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu [...] wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zakres właściwości rzeczowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)- dalej p.p.s.a. Zgodnie z przepisem art. 3 p.p.s.a. kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę tego sądu w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym zaś z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego skarga podlega odrzuceniu. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest pismo Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] informujące, że konkurs na stanowisko lektora języka angielskiego w Studium Języków Obcych Uniwersytetu [...], który odbył się w dniu 10 września 2013 roku został przeprowadzony prawidłowo, tj. zgodnie ze Statutem Uniwersytetu [...] przyjętym uchwałą Senatu Uniwersytetu [...] nr [...] z dnia [...] wraz ze zmianami. Zagadnienia dotyczące nawiązania stosunków pracy z nauczycielami akademickimi reguluje Rozdział 2 pt. "Stosunek pracy pracowników uczelni" ustawy z dnia ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku – Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 572 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 118 ust. 1 cyt. ustawy, nawiązanie stosunku pracy z nauczycielem akademickim następuje na podstawie mianowania albo umowy o pracę. Na podstawie mianowania zatrudnia się wyłącznie nauczyciela akademickiego posiadającego tytułu naukowy profesora. Zatrudnienie na podstawie mianowania następuje w pełnym wymiarze czasu pracy. Stosownie zaś z art. 118 ust. 2 ustawy, stosunek pracy z nauczycielem akademickim w uczelni publicznej nawiązuje i rozwiązuje rektor w trybie określonym w statucie, z zastrzeżeniem art. 121 ust. 4 ustawy. Z kolei w myśl art. 118a ust. 1 ustawy, zatrudnienie nauczyciela akademickiego w wymiarze przewyższającym połowę etatu na czas określony lub nieokreślony w uczelni publicznej na stanowiskach, o których mowa w art. 110, następuje po przeprowadzeniu otwartego konkursu. Tryb i warunki postępowania konkursowego określa statut. Informację o konkursach, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 72 ust. 1, art. 75 ust. 1 i art. 76 ust. 1, ogłasza się na stronach internetowych uczelni, urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego oraz ministra nadzorującego uczelnię, a także na stronach internetowych Komisji Europejskiej w europejskim portalu dla mobilnych naukowców, przeznaczonym do publikacji ofert pracy naukowców (art. 118a ust. 2 ustawy). Powyższa ustawa przewiduje zatem dwie formy nawiązania stosunku pracy z nauczycielami akademickimi, z których pierwszy kształtuje w drodze aktu mianowania pracowniczy stosunek służbowy, natomiast drugi - powstały w drodze umowy o pracę, będący zgodnym oświadczeniem woli pracodawcy i pracownika co do istotnych jej elementów, nawiązuje stosunek pracy sensu stricto, regulowany z mocy art. 5 Kodeksu pracy jego przepisami. Przepis art. 136 ust. 1 ustawy zawiera odesłanie do Kodeksu pracy w sprawach dotyczących stosunku pracy pracowników uczelni, nieuregulowanych w ustawie, a nadto wskazuje właściwość sądów pracy w zakresie rozpatrywania sporów o roszczenia ze stosunku pracy pracownika uczelni (art. 136 ust. 2 ustawy). Poza tym ustawodawca wyraźnie nakreślił linię rozgraniczającą właściwość sądów powszechnych i sądów administracyjnych, wskazując w art. 207 ust. 1 w/w ustawy, że do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3 podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postepowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Zauważyć w tym miejscu należy, że odnośnie właściwości sądów administracyjnych w sprawach stosunków służbowych pracowników szkół wyższych nawiązywanych na podstawie mianowania albo umowy o pracę, w doktrynie podkreśla się, że stosunek pracy tej kategorii podmiotów charakteryzuje się znacznym nasyceniem elementami zobowiązaniowymi, co przemawia za domniemaniem drogi sądowej przed sądem pracy, a nadto wskazuje się na wynikającą z pragmatyki zasadę, że spory o roszczenia ze stosunku pracy rozpatrywane są przez sądy pracy, chyba że ustawa stanowi inaczej (por. T. Kuczyński: Rozgraniczenie dróg sądowych w sprawach stosunków służbowych [w:] "Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005", NSA, Warszawa 2005, s. 290-291). Mając na uwadze treść przytoczonych powyżej uregulowań należy uznać, że w przedmiotowej sprawie nie powinien zapaść żaden akt administracji oraz nie powinna zostać dokonana żadna czynność, o których mowa w cyt. wyżej art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., gdyż w tym zakresie ustawa - Prawo o szkolnictwie wyższym nie przewiduje ich wydania. Sprawy dotyczące stosunku pracy pracowników uczelni są sprawami z zakresu prawa pracy i z tego względu - z braku odmiennych uregulowań w pragmatyce zawodowej - spory powstałe na ich tle podlegają kognicji sądów powszechnych - sądów pracy, a nie sądów administracyjnych. Tym samym zaskarżonego pisma Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] nie można uznać za decyzję, bądź postanowienie, wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-2 p.p.s.a., na które przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego. Powyższe pismo nie może być również uznane na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. za inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Czynność z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. dotyczy bowiem uprawnienia lub obowiązku, wywołując skutki materialnoprawne. Przedmiotowe pismo, będące w istocie odpowiedzią na pisma skarżącej z dnia 6 listopada 2013 roku i 17 stycznia 2014 roku jest jedynie informacją wskazującą na fakt, że konkurs na stanowisko lektora języka angielskiego w Studium Języków Obcych Uniwersytetu [...], który odbył się w dniu 10 września 2013 roku został przeprowadzony prawidłowo. Pismo to nie ma zatem charakteru władczego i nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach jednostki, nie jest też żadnym aktem procesowym otwierającym, czy też w tym wypadku tamującym jakiekolwiek postępowanie jurysdykcyjne, czy nawet wpadkowe. W konsekwencji powyższe pismo nie mogło być zaskarżone do sądu administracyjnego. Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., sąd skargę odrzucił jako niedopuszczalną. a.ł.