III SA/Łd 313/05

Dnia 3 listopada 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Asesor Ewa Alberciak, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2005 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Okręgowy Inspektor Pracy w Ł. na podstawie art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /t.j. Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm./ nałożył na A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. grzywnę w kwocie 1.800 zł i wezwał do jej uiszczenia w terminie do dnia 25 lutego 2005 roku, oraz wezwał do wykonania obowiązków wskazanych w tytule wykonawczym Nr [...] z dnia [...] wystawionym przez egzekutora Okręgowego Inspektoratu Pracy w Ł. w terminie natychmiastowym. Na powyższe postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w Ł. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. złożyła zażalenie. W zażaleniu skarżąca Spółka wskazała, iż nałożona grzywna jest zbyt restrykcyjna i przedwczesna z uwagi na to, że większość nałożonych na Spółkę obowiązków została zrealizowana, a tym samym zobowiązany nie uchylał się od nałożonych na niego obowiązków. W ocenie skarżącej Spółki grzywna w celu przymuszenia ma zastosowanie w sytuacji całkowitej bezczynności zobowiązanego wobec realizacji decyzji pokontrolnych, co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie. Okręgowy Inspektor Pracy w Ł. postanowieniem z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 123 § 1 K.p.a., art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, art. 16 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 marca 1981 roku - o Państwowej Inspekcji Pracy /Dz.U. z 2001 r., Nr 1241, poz. 1362 ze zm./ - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podniósł, iż grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, a środkiem egzekucyjnym, który ma przymusić zobowiązanego do podjęcia działań bezpośrednio zmierzających do realizacji decyzji. Zarzut, że grzywna jest zbyt restrykcyjna i przedwcześnie nałożona w ocenie organu odwoławczego nie znalazł uzasadnienia, gdyż wysokość grzywny w przedmiotowej sprawie jest porównywalna do wartości zobowiązań, jakie skarżąca Spółka ma wobec pracowników. Na powyższe postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w Ł. z dnia z dnia [...] A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. w dniu 11 maja 2005 roku wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę. W skardze powtórzono argumenty przedstawione w zażaleniu na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w Ł. z dnia [...] Nr [...]. W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie z dnia 24 października 2005 r. skarżąca podtrzymała swoje twierdzenia zawarte w skardze. Ponadto podniesiono, iż grzywna jest dodatkowa karą i załączono wyroki Sądu Rejonowego w Ł.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153 poz. 1269 ) - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia czy jest ono zgodne z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron, oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Decyzja zaś lub postanowienie stosownie do art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ) podlega uchyleniu jeżeli sąd stwierdzi : a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżonemu postanowieniu nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego. Zgodnie z art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.)- grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Nie jest sporne w przedmiotowej sprawie, że skarżąca zaniechała wykonania czynności nałożonych przez organ nakazem ( decyzją ). Postanowieniem nałożono grzywnę w wysokości 1800 zł. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca podniosła, że kara jest zbyt restrykcyjna i przedwczesna. Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia i mając na uwadze charakter środka egzekucyjnego jakim jest grzywna w celu przymuszenia a mianowicie to, iż celem jaki ma osiągnąć organ jest zmuszenie zobowiązanego do podjęcia działań zmierzających do realizacji nakazu - stwierdzić należy , iż zarzut skarżącej dotyczący nałożenia grzywny w zbyt dużej wysokości należy uznać za chybiony. Zgodnie z art. 121 § 1 i 2 cyt ustawy - grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie. Każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 5000 zł. W utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, iż Państwowy Inspektor Pracy nakładając grzywnę w celu przymuszenia do wykonania decyzji - nakazu wypłaty należnego pracownikowi wynagrodzenia za pracę powinien wyjaśnić, czym kierował się nakładając grzywnę w określonej wysokości ( wyrok z dnia 25 czerwca 2003 r Sa/Sz 2831/02 opublikowany - Prawo Pracy z 2004 r nr 3 poz. 39 ). W przedmiotowej sprawie organ wykazał, iż wysokość grzywny jest porównywalna do wartości zobowiązań jakie spółka ma wobec pracowników. Wykazano więc czym kierował się organ nakładając grzywnę w określonej wysokości, a nałożona grzywna nie przekracza granicznej kwoty wymienionej w art. 121 § 1 cyt. ustawy. Pozostaje poza sporem, iż skarżąca pomimo doręczonego w dniu 1 grudnia 2004 r upomnienia nie wykonała nakazu z dnia 29 czerwca 2004 r . Zatem zarzuty skarżącej, iż grzywna jest przedwczesna i zbyt restrykcyjna należy uznać za niezasadne. Zarzut zawarty w skardze dotyczący powołania przez organ przepisów art. 6§ 1 i § 1 a cyt. ustawy nie ma wpływu na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia, bowiem organ powołał się na treść tych przepisów w celu pouczenia skarżącej spółki o jej prawach i obowiązkach. Zarzut dotyczący podwójnego ukarania skarżącej nie jest zasadny, bowiem grzywna w celu przymuszenia nałożona jest w oparciu o cyt. wyżej art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast wyroki Sądu Rejonowego wymierzające karę grzywny wydane zostały w oparciu o art. 283 § 2 pkt. 7 w związku z art. 207 § 2 pkt. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r Kodeks Pracy ( t.j. Dz. U. z 1998 r. nr 21 poz. 94 ze zm).A zatem grzywna i kara grzywny znajdują swoje oparcie w odrębnych regulacjach prawnych. Pozostałe zarzuty skarżącej spółki nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 poz. 1270 ) skargę oddalił.