III SA/Łd 322/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2009 r. sprawy ze skargi R. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego oddala skargę III SA/Łd 322/09 U Z A S A D N I E N I E Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] (znak [...]), działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] przyznającą R. N. dodatek mieszkaniowy i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W stanie faktycznym sprawy, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organy ustaliły następujący stan faktyczny. W dniu 2 lutego 2009 r. R. N. złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. We wniosku i deklaracji o dochodach wykazał, że posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu – spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego. Powierzchnia użytkowa lokalu – zgodnie z przedłożonym we wniosku oświadczeniem – wynosi 44,57 m2. Wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Źródłem dochodu w deklarowanym okresie (listopad i grudzień 2008 r. oraz styczeń 2009 r.) był zasiłek stały z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł., który według oświadczenia wnioskodawcy zawartego w deklaracji o dochodach, wyniósł łącznie w ww. miesiącach 842,07 zł, co dawało kwotę 280,69 zł miesięcznie. Łączna kwota wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc, zgodnie z deklaracją wnioskodawcy, wynosiła 362,36 zł, co potwierdza zaświadczenie ze Spółdzielni Mieszkaniowej. Organ I instancji skorygował we własnym zakresie powyższe dane, dokonując poprawek na wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Dochody miesięczne gospodarstw domowego wyliczył na kwotę 305,95 zł, załączając wyliczenie pracownika organu, z którego wynikało, że do kwoty zasiłku stałego doliczył składkę zdrowotną. Natomiast łączą kwotę wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc organ wyliczył na kwotę 308,75 zł dopisując, że jest to "czynsz przeliczony wg. uchwały i ustawy". Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., po rozpatrzeniu wniosku R. N., przyznał skarżącemu dodatek mieszkaniowy w wysokości 172,97 zł miesięcznie na okres od 1 marca 2009 r. do 31 sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że R. N. spełnił kryteria określone w ustawie o dodatkach mieszkaniowych. Do ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego organ przyjął stawkę czynszu określoną w Zarządzeniu Nr 1481/V/08 Prezydenta Miasta Ł. z dnia 10 stycznia 2008 r. w sprawie określania stawek czynszu najmu w lokalach mieszkalnych stanowiących mieszkaniowy zasób Miasta Ł.. Organ wyjaśnił także, że nie dokonał powiększenia powierzchni normatywnej mieszkania wnioskodawcy o dodatkowe 15 m2, w związku z orzeczoną niepełnosprawnością wnioskodawcy wskazując, że w sytuacji gdy niepełnosprawny mieszka sam i ma do swojej wyłącznej dyspozycji całe mieszkanie, to nie są spełnione przesłanki art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Organ powołał się w tym względzie na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dalszej części decyzji organ zaprezentował matematyczne wyliczenie wysokości dodatku mieszkaniowego, dokonane w oparciu o skorygowane uprzednio przez organ dane dotyczące wysokości dochodu i wydatków w gospodarstwie domowym wnioskodawcy. Od tej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożył R. N. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. Jego zdaniem doszło do naruszenia przez organ I instancji zasady szybkości postępowania i przepisów dotyczących terminu załatwiania spraw. Dalej podniósł, że w jego przypadku do obliczenia dodatku mieszkaniowego powinna być wzięta faktycznie poniesiona kwota wydatków za wodę, a nie przyjęta przez zarządcę budynku zaliczka na te koszty. Zarzucił także decyzji brak uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zaskarżoną decyzją z dnia [...] uchyliło decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że organ I instancji do obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjął kwotę 308,75 zł z adnotacją "czynsz przeliczony wg ustawy i uchwał". Zdaniem organu odwoławczego, z materiału zgromadzonego w aktach sprawy nie wynikało natomiast w jaki sposób dokonano tego przeliczenia. Za dowód w tej sprawie nie można – zdaniem Kolegium – przyjąć niepodpisanej notatki, z której - zdaniem organu I instancji - wynikać miała zasadność przeliczenia wykazanych przez Spółdzielnię Mieszkaniową wydatków do kwoty 308,75 zł. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w uzasadnieniu decyzji organ I instancji - jako podstawę powyższego przeliczenia – powołał m. in. Zarządzenie Nr 1481/V/08 Prezydenta Miasta Ł. z dnia 10 stycznia 2008 r. Jednocześnie przy kwocie 308,75 zł w uzasadnieniu decyzji wpisano "według deklaracji miesięczne wydatki mieszkaniowe wynoszą ...". Zdaniem Kolegium powyższe ustalenia dają podstawę do stwierdzenia, że w tym przypadku doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej. Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołującego się dotyczącego nieprawidłowego wyliczenia wydatków za wodę organ wyjaśnił, że wysokość tej opłaty jest zgodna z przedstawionym przez odwołującego "Rozliczeniem zużycia wody na dzień 31.12.2008 r. na podstawie odczytów indywidualnych liczników wody". Organ odwoławczy zgodził się z twierdzeniami organu I instancji co do braku podstaw do powiększenia powierzchni normatywnej lokalu odwołującego się o dodatkowe 15 m2 w związku z orzeczoną w stosunku do niego niepełnosprawnością, potwierdzając w tym zakresie rozważania organu I instancji. Wskazując na uchybienia organu I instancji Kolegium stwierdziło, że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ I instancji powinien uzyskać wszelkie dostępne informacje na temat stanu faktycznego sprawy w takim zakresie, aby można było stwierdzić, jaką kwotę wydatków mieszkaniowych należy uwzględnić przy obliczaniu dodatku mieszkaniowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi R. N. zarzucił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. naruszenie przepisów prawa, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 12, art. 35 § 1 i § 2, art. 73 § 1, art. 75 § 1, art. 81, art. 107 § 1 i § 3, art. 136, art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 3, art. 5 ust. 3 i ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu nieodniesienie się do wszystkich podniesionych przez niego zarzutów odwołania, niepodjęcie postępowania dowodowego w sprawie i wydanie decyzji z fikcyjną datą. Stwierdził, że organ odwoławczy w szczególności nie odniósł się do zarzutów naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania (art. 6, art. 8 i art. 107 § 1 i § 3). Dalej wskazał, że w decyzji niesłusznie wskazano osobę działającą z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł., bowiem działała ona jedynie jako pełnomocnik, a nie wydawała decyzji. Skarżący zakwestionował też fakt niepowiększenia powierzchni normatywnej jego mieszkania o dodatkowe 15 m2 w związku z faktem posiadania przez niego statusu osoby niepełnosprawnej. Wynika. W tym zakresie skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2006 r. sygn. I OSK 565/06 Ponadto zakwestionował on także fakt doliczenia do jego dochodu (zasiłek stały) składki zdrowotnej. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.– Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) [dalej ustawa o dodatkach mieszkaniowych], regulujące zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach, oraz przepisy wykonawcze, wydane na jej podstawie, tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.) [dalej rozporządzenie]. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r.( art. 3 ust. 3) W myśl natomiast art. 6 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym. Stosownie do ust. 3 i 4 tego przepisu wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. W świetle art. 5 ust. 1 normatywna powierzchnia, w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać – w przypadku gospodarstwa jednoosobowego – 35 m2. Normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776, z późn. zm.) – art. 5 ust. 3. Ponadto, zgodnie z art. 6 ust. 6, jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: 1) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy, 2) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu. Dodatkowo, w myśl art. 6 ust. 7 ustawy, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego. Zaś za wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 10 kilowatogodzin energii elektrycznej w gospodarstwie jednoosobowym według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej i stałych opłat miesięcznych, oraz równowartość 2 kilowatogodzin na każdą dodatkową osobę ( § 3 pkt 3 rozporządzenia). W świetle art. 6 ust. 10 ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego, łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7, nie może przekraczać, z zastrzeżeniem ust. 11, 70 % wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70 % faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Z powyższych uregulowań prawnych wynika, że sposób wyliczenia dodatku mieszkaniowego jest operacją wieloetapową, skomplikowaną i uzależnioną od rzetelnego i prawidłowego ustalenia wysokości poszczególnych elementów mających w konsekwencji wpływ na prawo do dodatku mieszkaniowego i jego wysokość. Poszczególne etapy matematycznego wyliczenia w kontekście zastosowanych przepisów prawa i uwzględniające prawidłowo ustalony stan faktyczny winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, spełniającej przesłanki art. 107 § 3 Kpa. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej , zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Chodzi tu zatem o wytłumaczenie, dlaczego organ zastosował konkretny przepis prawa materialnego w danej sytuacji faktycznej i wskazanie związku między oceną stanu faktycznego, a treścią rozstrzygnięcia. W tak ustalonym stanie prawnym należy podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., iż dokonane przez Prezydent Miasta Ł. przeliczenie przysługującego R. N. dodatku mieszkaniowego jest nieczytelne. Z tego punktu widzenia, w ocenie Sądu, doszło od naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 7; art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., albowiem organ nie poczynił pełnych ustaleń faktycznych i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie uzasadnił swoich rozstrzygnięć w sposób odpowiadający prawu. Przy czym, w ocenie Sądu, naruszenia te miały charakter istotny. Analiza decyzji Prezydenta Miasta Ł. prowadzi przede wszystkim do wniosku, że przyjęte w tej decyzji kwoty nie są zgodne z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a różnice w żaden sposób nie zostały wyjaśnione i uzasadnione w decyzji. Z treści uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że według deklaracji złożonej przez skarżącego, miesięczne wydatki mieszkaniowe wynosić miałyby 308,75 zł. Natomiast z treści deklaracji wypełnionej przez samego wnioskodawcę wynika zupełnie inna kwota, tj. 362,36 zł. Istnieje więc zasadnicza różnica pomiędzy tym co przyjął organ do wyliczenia, a tym co faktycznie w deklaracji podał wnioskodawca. Organ I instancji nie wyjaśnia jednak w uzasadnieniu decyzji tej różnicy ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że do ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego przyjęto stawkę czynszu określoną w Zarządzeniu Nr 1481/V/08 Prezydenta Miasta Ł. z dnia 10 stycznia 2008 roku w sprawie określenia stawek czynszu najmu w lokalach mieszkalnych stanowiących mieszkaniowy zasób Miasta Ł., nie wyjaśniając ani w jakim celu przyjęto tę stawkę, ani nie wskazując jej wysokości. W tym zakresie organ dokonał także zmian na samym formularzu wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego w postaci dopisku "czynsz przeliczony wg. ustawy i uchwały". Bez jakichkolwiek bliższych wyjaśnień. Dalej wskazać należy, że organ I instancji w treści decyzji do obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjął, że średni miesięczny dochód wnioskodawcy to kwota 305,95 zł, gdy tymczasem wnioskodawca we wniosku zadeklarował miesięczny dochód w wysokości 280,69 zł. i w tym przypadku brak jest jakichkolwiek wyjaśnień, co do sposobu wyliczenia tego dochodu przez organ i zasad na jakich dokonał on zmiany wysokości podanego dochodu. W praktyce, uzasadnienie decyzji Prezydenta Miasta Ł. sprowadza się do przedstawienia matematycznych wyliczeń dodatku mieszkaniowego w żaden sposób nie nawiązujących i nie wyjaśniających podstawy prawnej ich dokonania. Przedstawione w uzasadnieniu tej decyzji matematyczne wyliczenia są w zakresie przyjęcia kwoty wydatków i kwoty dochodu efektem przyjęcia wcześniejszych wyliczeń dokonanych na odrębnych kartkach włączonych do akt, na temat których skarżący nie ma wiedzy. Tymczasem z uzasadnienia decyzji nie sposób się zorientować, skąd organ przyjął określone kwoty (jak je wyliczył) np. dochodu, czy wydatków, a są one – jak wskazano powyżej – różne od tych zadeklarowanych przez samego wnioskodawcę. Podkreślić w związku z tym należy, że to przecież decyzja administracyjna wydana przez organ jest aktem skarżonym i z tylko z decyzji strona czerpie informacje o swojej sytuacji prawnej. W decyzji tej powinien więc organ zawrzeć wszelkie informacje i dane mające istotne znaczenie w sprawie, wraz precyzyjnym wyjaśnieniem wszelkich zmian i zasad na jakich dokonywał organ wyliczeń rzutujących na wysokość przyznawanego dodatku mieszkaniowego. Wskazać bowiem należy, że przecież już sam sposób wyliczenia dodatku mieszkaniowego jest wieloetapową i skomplikowaną procedurą. W tej sytuacji, brak wyjaśnienia wszystkich mających zastosowanie przepisów prawa i prawidłowego przedstawienia wszystkich elementów mających znaczenie przy wyliczaniu dodatku mieszkaniowego uniemożliwia kontrolę prawidłowości postępowania organu przez wnioskodawcę. Reasumując decyzja Prezydenta Miasta Ł. nie zawiera w praktyce uzasadnienia faktycznego i prawnego w rozumieniu art. 107 § 3 k.p.a. Jest w swej istocie lakonicznym rachunkiem, który co prawda winien znaleźć się w decyzji, ale nie może stanowić jej jedynego elementu. Z tych też względów, skoro w przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w wyniku wniesienia przez R. N. odwołania stwierdziło, iż Prezydent Miasta Ł. dokonał wyliczenia przysługującego skarżącemu dodatku mieszkaniowego w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, to za prawidłowe należało uznać wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej w stosunku do zaskarżonej decyzji organu I instancji. Zgodnie bowiem z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zasadnie zatem organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Należy przy tym wskazać, iż w uchylenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nie kończy postępowania w sprawie, a jedynie prowadzi do ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji z uwzględnieniem wskazanych przez organ odwoławczy okoliczności, jakie organ I instancji powinien wziąć pod rozwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Sąd nie podziela zarzutów skarżącego w zakresie naruszenia przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 12, art. 35 § 1 i 2 k.p.a. art. 73 § 1, art. 75 § 1, art. 81, art. 136, art. 138 § 2 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 3, art. 5 ust. 3 i ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Odnośnie zarzutów naruszenia art. 12 i art. 35 § 1 i 2 k.p.a., statuujących zasady szybkości postępowania – przejawiającej się w obowiązku załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki oraz zasady ograniczonego formalizmu przy rozpoznawaniu sprawy stwierdzić należy, że organy zarówno I instancji jak i organ odwoławczy przepisów tych nie naruszyły. Wniosek skarżącego z dnia 2 lutego 2009 r. został załatwiony wydaniem przez Prezydenta Miasta Ł. decyzji w dniu [...], czyli bez zbędnej zwłoki w przewidzianym terminie. Podkreślić przy tym należy, że datą wydania decyzji jest data widniejąca na decyzji, co wynika wprost z art. 107 § 1 k.p.a., nie zaś data odbioru decyzji przez stronę. W opinii Sądu organ I instancji zastosował się do obowiązujących go terminów wynikających z art. 35 § 3 k.p.a., a w szczególności z art. 7 ust. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, który stanowi, że decyzja w sprawie dodatku mieszkaniowego powinna być wydana w ciągu miesiąca od dnia złożenia wniosku oraz doręczona wnioskodawcy i zarządcy lub osobie uprawnionej do pobierania należności za lokal mieszkalny. Co szczególnie istotne dla wnioskodawcy decyzja ta wydana została w terminie umożliwiającym wypłacenie dodatku mieszkaniowego w terminie płatności czynszu. Jak bowiem stanowi art. 8 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek ten wypłaca się, w terminie do dnia 10 każdego miesiąca z góry, zarządcy domu lub osobie uprawnionej do pobierania należności za lokal mieszkalny. W tym samym terminie wypłaca się ryczałt, o którym mowa w art. 6 ust. 7. Jak natomiast wynika z akt administracyjnych decyzja organu I instancji wydana w dniu [...] przyznawała dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 marca 2009 r. do dnia 31 sierpnia 2009 r. Dodatek został więc przyznany w ustawowym terminie, przed datą regulowania czynszu przez wnioskodawcę. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Wykładnia tego przepisu dokonana przez organ odwoławczy, a także organ I instancji, jest prawidłowa. W tym zakresie Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą skargę także podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2006 r. sygn. I OSK 565/06 , że gdy osoba niepełnosprawna ( legitymująca się orzeczeniem powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności), która wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, mieszka sama , to nie ma podstaw do zastosowania art. 5 ust. 3 ustawy i powiększenia powierzchni normatywnej lokalu o 15 m². Nie można także podzielić, co do zasady, stanowiska skarżącego o braku podstaw do wliczenia do dochodu składki zdrowotnej opłacanej z funduszu pomocy społecznej. Biorąc bowiem pod uwagę przytaczane wyżej postanowienia art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych składka odprowadzana na ubezpieczenie zdrowotne strony powinna być wliczana do jej dochodu. Taki sam pogląd został już wyrażony w orzeczeniu tutejszego Sądu, w wyroku z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 378/08 i Sąd w obecnym składzie pogląd ten podziela. Odnośnie zarzutów art. 73 § 1 k.p.a., art. 75§ 1 k.p.a stwierdzić należy, że w treści skargi brak jest ich uzasadnienia i wskazania na czym miałyby polegać wskazane naruszenia i jaki mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Naruszenie te nie wynikają także z przedstawionych wraz ze skargą akt administracyjnych. Nie wynika z nich bowiem aby skarżący występował o umożliwienie przejrzenia akt, czy zgłaszał jakieś wnioski dowodowe. Nie mają także żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy rozważania skarżącego co do konieczności osobistego składania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Prawidłowość złożenia wniosku w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości i nie była kwestionowana. Bez znaczenia dla treści rozstrzygnięcia są także w świetle powyższych wywodów zastrzeżenia skarżącego co do konieczności przedstawiania orzeczenia powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności w przypadkach wskazanych w art. 5 ust. 3 ustawy. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.