III SA/Łd 328/13

Dnia 16 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2013 roku sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 r. oddala skargę. W dniu [...] K. K. złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2012. Łączna powierzchnia działek rolnych deklarowanych do płatności do gruntów rolnych wynosiła w grupie JPO 10,18 ha, w grupie UPO 6,39 ha, w grupie JPO_TUZ 3,05 ha W dniu [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. wydał decyzję nr [...], którą przyznał stronie płatność w grupie JPO w wysokości 6464,09 zł, płatność w grupie UPO w wysokości 1353,40 zł, płatność w grupie JPO_TUZ w wysokości 902,55 zł. K. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, w którym nie zgodził się z ustaleniem mniejszej powierzchni stwierdzonej na działkach ewidencyjnych nr 194, nr 548, nr 23 niż powierzchnia deklarowana na tych działkach. Do odwołania dołączył wypisy z ewidencji gruntów i budynków. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazał, że zasady i tryb przyznawania rolnikom płatności bezpośrednich do gruntów rolnych określa ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Dyrektor ARiMR wyjaśnił, że składając wniosek rolnik wskazuje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności na dany rok. Powierzchnia ta jest następnie weryfikowana przez organ l instancji w toku postępowania administracyjnego i dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności. W toku postępowania organ l instancji stwierdził, na podstawie danych wynikających z systemu informacji geograficznej, iż z powierzchni działki rolnej A należało odliczyć 0,05 ha, z powierzchni działki rolnej D należało wykluczyć 0,03 ha, z powierzchni działki rolnej G należało wykluczyć 0,37 ha. Łączna powierzchnia wyłączeń wyniosła zatem 0,45 ha. Powyższe ustalenia zostały zakwestionowane przez stronę w odwołaniu. Strona wniosła o ponowna analizę powierzchni na działkach ewidencyjnych nr 194, nr 548, nr 23 dołączając wypisy z ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy wskazał, że narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę w treści wniosku informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. W toku kontroli administracyjnej powierzchnia którą deklaruje jako użytkowaną rolniczo jest weryfikowana przy pomocy systemu informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. W myśl powołanego przepisu "System identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000 Organ odwoławczy wskazał, że System Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS) ustanowiony jest w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa wspólnotowego które muszą być przez Polskę stosowane. System LPIS ma na celu jednoznaczną w skali kraju identyfikację deklarowanej działki rolnej i jej położenia, w oparciu o który to system przeprowadzana jest kontrola prawidłowości zadeklarowanej powierzchni łącznie z oceną i kontrolą uprawnienia do dopłat w odniesieniu do danego schematu pomocowego oraz kontrola jednokrotnej deklaracji dla poszczególnych działek rolnych lub ich części przez jednoznacznie określonych, potencjalnych beneficjentów. Ustalenie maksymalnej powierzchni kwalifikowanej w ramach działki referencyjnej (PEG) następuje w trakcie prowadzonej kontroli administracyjnej na podstawie bezpośredniego pomiaru wykonanego przez pracownika biura powiatowego na aktualnym obrazie ortofotomapy. W systemie informatycznym ARiMR zaimplementowane są wcześniej wyznaczone powierzchnie PEG. Powierzchnie PEG stanowią różnicę pomiędzy powierzchnią całkowitą działki referencyjnej - tzn. działki ewidencyjnej, a powierzchnią obszarów nieuprawnionych do płatności (np. lasy, wody, drogi, siedliska itp.), których granice są określone na podstawie ortofotomapy. Dyrektor ARiMR podkreślił, że dostępna w systemie ZSZiK ortofotomapa cyfrowa tj. zdjęcie powierzchni ziemi wykonane z samolotu lub satelity przetworzone do postaci metrycznej jest opracowaniem geodezyjnym wykonywanym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ortofotomapy cyfrowe pozyskane w trybie art. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne po wykonaniu prac, podlegają przekazaniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (zasobu centralnego) i są gromadzone w Centralnym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej stanowiącego własność Skarbu Państwa. Organ odwoławczy wskazał, że wszystkie ortofotomapy wchodzą w skład zasobu geodezyjnego i kartograficznego i są przekazywane również właściwym organom prowadzącym ewidencję. Bardzo często można zaobserwować znaczne przesunięcie pomiędzy obrazem rzeczywistym - widocznym na obrazie ortofotomapy, a wyznaczonymi granicami ewidencyjnymi. Uwzględniając fakt, iż wektoryzacja w PODGiK została oparta właśnie na materiale rastrowym - powyższe błędy zostały przeniesione do warstwy wektorowej egib będącej w zarządzaniu poszczególnych starostw. Istotnym pozostaje, że rozbieżności te powstały na etapie wektoryzacji granic ewidencyjnych z różnych materiałów źródłowych już w PODGiK/CODGiK. Agencja pozyskała przedmiotowe dane, zintegrowała z obrazem ortofotomapy, a następnie zgłosiła przedmiotowe rozbieżności właściwym PODGiK/CODGiK. Materiał powyższy ze względu na swą nieaktualność lub błędy w określaniu granic działek ewidencyjnych nie może stanowić wiarygodnej oceny powierzchni referencyjnej, wiarygodną i spójną informacje zawiera tylko i wyłącznie ortofotomapa. Jednocześnie organ podkreślił, że definicja gruntów rolnych kwalifikujących się do płatności na podstawie, której wyznaczana jest powierzchnia PEG, różni się od definicji użytków rolnych określonych w Rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków na podstawie której określane są powierzchnie użytków rolnych w Ewidencji Gruntów i Budynków (EGiB). Organ wskazał, że dane zawarte w ewidencji gruntów i rejestrze gruntów mają charakter pomocniczy, a ich celem jest określenie położenia działek rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego oraz ich ilości na poszczególnych działkach ewidencyjnych. Nie można przy tym utożsamiać pojęcia działki ewidencyjnej z pojęciem działki rolnej, powierzchnia działek ewidencyjnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego i powierzchnia działek rolnych znajdujących się na tych działkach ewidencyjnych nie oznacza tego samego. Biorąc pod uwagę powyższe organ w postępowaniu odwoławczym ponownie dokonał analizy co do wielkości maksymalnej powierzchni uprawnionej do płatności (PEG) o której mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, biorąc pod uwagę załączone przez stronę wypisy z ewidencji gruntów i budynków. W wyniku powyższej analizy ustalono, że powierzchnia PEG (kwalifikująca się do płatności) na działce ewidencyjnej nr 194 wynosi 0,53 ha, na działce ewidencyjnej nr 548 wynosi 3,96 ha, na działce ewidencyjnej nr 23 wynosi 0,02 ha. Pomiar powierzchni PEG w systemie ZSZiK został dokonany po granicach powierzchni spełniającej warunki przyznania płatności (uwzględniając minimalne normy) w granicach poszczególnych działek ewidencyjnych. Po wyłączeniu zakrzewień, zadrzewień, rowów, ustalenia w zakresie działek ewidencyjnych nr 194, nr 548, nr 23 dokonane przez organ II instancji okazały się tożsame z ustaleniami powziętymi przez Kierownika Biura Powiatowego w zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę cały zgromadzony materiał dowodowy organ stwierdził, że w ramach jednolitej płatności obszarowej strona zadeklarowała powierzchnię 10,18 ha. W trakcie kontroli wniosku wyszło na jaw, że powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności JPO wynosi 9,73 ha. Różnica między powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną wyniosła 0,45 ha, co stanowiło 4,62 % wyliczone wg następującego wzoru: (powierzchnia zadeklarowana 10.18 ha - powierzchnia stwierdzona 9.73 ha) x 100 % powierzchnia stwierdzona 9,73 ha Na tej podstawie organ pomniejszył jednolitą płatność obszarową o dwukrotność stwierdzonej różnicy. Wysokość płatności została zatem wyliczona następująco: [9,73 ha - (2 x 0,45 ha)] x 732,06 zł = 6464,09 zł. W zakresie uzupełniających płatności obszarowych do powierzchni grupy upraw podstawowych prawidłowo spełniono w całości żądania strony przyznając płatności do powierzchni 6,39 ha w wysokości 1353,40 zł. W zakresie płatności zwierzęcych biorąc pod uwagę cały zgromadzony materiał dowodowy organ stwierdził, że strona zadeklarowała powierzchnię 3,05 ha. W trakcie kontroli wniosku wyszło na jaw, że powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności zwierzęcych wynosi 2,97 ha. Jednak powierzchnia maksymalna w przedmiotowej sprawie wyznaczona w trybie § 6 ust. 2 rozporządzenia wynosi 2,94 ha, a zatem wysokość płatności ustalono: 2,94 ha x 306,99 zł = 902,55 zł. Organ wyjaśnił także, że do dokonania skutecznego wycofania powierzchni nieuprawnionej do dopłat i tym samym uniknięcia dwukrotnego pomniejszenia płatności JPO zgodnie z art. 25 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 strona mogła dokonać składając pisemne wycofanie do dnia wykrycia nieprawidłowości przez organ. W sprawie nie zachodzą także przesłanki o których mowa w art. 73 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, bowiem strona podała we wniosku dane niezgodne ze stanem faktycznym i nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na brak winy. W skardze z dnia 13 lutego 2013 r. K. K. nie zgodził się z powyższą decyzję i powołał się na wypis i wyrys z rejestru gruntów. Wskazał, że oszacowana powierzchnia działki 548 przez organ administracji to 3,96 ha, a według wypisu to 4,19 ha. Skarżący załączył kserokopie wypisów i mapy ewidencyjnej. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem sprawy jest przyznanie płatności na rok 2011 w zakresie jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., nr 170 poz. 1051 ze zm.) rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: - posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; - wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; - przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; - został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Na mocy art. 7 ust. 2 w/w ustawy rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw: - roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, - innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa), do których została przyznana jednolita płatność obszarowa. Zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. (Dz. U. UE. L. 2009.30.16) system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000. Z kolei zgodnie z art. 26 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. w celu stosowania systemów wsparcia wymienionych w załączniku VI państwa członkowskie zapewniają, aby procedury administrowania i kontroli stosowane do tych systemów były kompatybilne z systemem zintegrowanym w zakresie: - skomputeryzowanej bazy danych; - systemów identyfikacji działek rolnych; - kontroli administracyjnych. W tym celu należy ustanowić bazy danych, systemy i kontrole, o których mowa odpowiednio które pozwolą na wspólne bezproblemowe i bezkonfliktowe funkcjonowanie oraz wymianę danych między nimi. W przedmiotowym postępowaniu skarżący nie zgadza się z wynikami kontroli administracyjnej dotyczącej działek nr 23, 194 i 548. W wyniku przeprowadzonej kontroli w ramach jednolitej płatności obszarowej stwierdzono, że powierzchnia wynosi 9,73 ha, a nie jak wskazał skarżący we wniosku 10,18 ha. W ramach płatności uzupełniających powierzchnia zadeklarowana jest zgodna z powierzchnią stwierdzoną, czyli 6,39 ha. Natomiast w zakresie płatności zwierzęcych strona zadeklarowała 3,05 ha, natomiast stwierdzono 2,97 ha. Powierzchnia maksymalna jest tu jednak ograniczona regulacją wynikającą z przepisu § 6 rozporządzenia z dnia 9 marca 2009 r. Dz. U. nr 40, poz. 326 ze zm.), bowiem wynosi 2,94 ha i na tej podstawie przyznano omawianą płatność. Skarżący wskazuje, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są inne niż te, na których oparł się organ. Odnosząc się do powyższego zarzutu wyjaśnić należy, że narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę we wniosku o płatności informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. Zgodnie z art. 20 rozporządzenia Rady (WE) NR 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. państwa członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne wniosków o pomoc w celu weryfikacji warunków kwalifikowalności do pomocy. Kontrole administracyjne uzupełnia system kontroli na miejscu. W celu zweryfikowania kwaliflkowalności do pomocy państwa członkowskie sporządzają próbę kontrolną zawierającą listę gospodarstw rolnych. Państwa mogą korzystać z technik teledetekcji i globalnego systemu nawigacji satelitarnej w celu przeprowadzania kontroli działek rolnych na miejscu. Każde państwo członkowskie wyznacza organ odpowiedzialny za koordynowanie obu rodzajów kontroli. W przypadku gdy państwo członkowskie przewiduje delegowanie wykonania niektórych elementów prac, które należy przeprowadzić na mocy niniejszego rozdziału, wyspecjalizowanym agencjom lub firmom, wyznaczony organ zachowuje prawo do kontroli oraz odpowiedzialność za takie prace. Zgodnie z art. 26 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. (Dz. U. UE. L.2009.316.65) kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności. Na mocy art. 27 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. kontrole na miejscu mogą być zapowiadane, jeżeli nie zagraża to celowi kontroli. Zapowiedzenie kontroli następuje z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do niezbędnego minimum, nieprzekraczającym 14 dni. Z kolei zgodnie z art. 28 ust. 1-3 ww. rozporządzenia Komisji kontrole administracyjne, o których mowa w art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, pozwalają na wykrywanie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrywanie za pomocą narzędzi informatycznych, w tym kontroli krzyżowych, które m.in.: - dotyczą odpowiednio zadeklarowanych uprawnień do płatności i zadeklarowanych działek, pozwalają uniknąć nienależnego wielokrotnego przyznania tej samej pomocy odnośnie do tego samego roku kalendarzowego lub gospodarczego oraz nienależnej kumulacji pomocy przyznawanej w ramach systemów pomocy obszarowej wymienionych w załącznikach I i VI do rozporządzenia (WE) nr 73/2009; - obejmują sprawdzenie istnienia uprawnień do płatności i kwalifikowalność do pomocy - dotyczą zgodności między zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku działkami rolnymi a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych, w celu sprawdzenia kwaliflkowalności obszarów jako takich do pomocy; - dotyczą zgodności między uprawnieniami do płatności a obszarem zatwierdzonym i w celu sprawdzenia, czy uprawnieniom towarzyszy odpowiednia liczba kwalifikowalnych hektarów, zgodnie z definicją w art. 34 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009. Powierzchnia działek rolnych skarżącego kwalifikowana do płatności została ustalona w oparciu o system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w cyt. wyżej art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 oraz wyniki kontroli na miejscu, przeprowadzonej w dniu [...]. Z czynności kontrolnych przeprowadzonych w gospodarstwie producenta rolnego został sporządzony raport. Z kolei na podstawie art. 32 i 54 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 1122/2009 z kontroli tej należało sporządzić raport, którego kopię - w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości – doręcza się rolnikowi. Z uregulowań ww. rozporządzenia wynika jakie niezbędne dane powinno zawierać sprawozdanie z kontroli, są to w szczególności dane rolnika wybranego do kontroli na miejscu, czy rolnik został uprzedzony o kontroli, a jeżeli tak, z jakim wyprzedzeniem, charakter i zakres przeprowadzonych kontroli, wyniki kontroli z przypisaniem wagi konkretnego naruszenia czy niezgodności. W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie administracyjne nie budzi wątpliwości, bowiem organ oparł się na prawidłowych pomiarach powierzchni PEG spornych działek – przy użyciu ortofotomapy. Istotne znaczenie ortofotomapy jak dowodu w postępowaniu dotyczącym przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nie powinno budzić wątpliwości, gdy weźmie się pod uwagę uregulowania aktualnie obowiązującego Rozporządzenia nr 73/2009 dotyczące Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (ZSZiK). Elementem tego systemu jest bowiem system identyfikacji działek rolnych (LPIS), który zgodnie z art. 17 ww. Rozporządzenia ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych, a korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych o odpowiednim standardzie gwarantującym dokładność. Obszar działek ewidencyjnych skarżącego kwalifikowany do płatności bezpośrednich został ustalony w oparciu o ortofotomapy cyfrowe zaimplementowane do posiadanego przez ARiMR systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS). W zakresie działki ewidencyjnej nr 194 powierzchnia kwalifikująca się do płatności wynosi 0,53 ha, na działce nr 548 wynosi 3,96 ha, a na działce ewidencyjnej 23 wynosi 0,02 ha. Wskazać należy, iż wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej, w tym Polska, zobowiązane są do ustanowienia zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (ZSZiK), w tym do prowadzenia systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS), ustanowionego na podstawie map lub dokumentów, przy czym korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, najlepiej obrazów lotniczych lub satelitarnych (art. 17 Rozporządzenia Rady WE nr 73/2009). Ortofotomapa cyfrowa jest to mapa opracowana na podstawie zdjęć powierzchni ziemi wykonanych z samolotu lub satelity, przetworzonych do postaci metrycznej zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi przy wykonywaniu prac z dziedziny geodezji i kartografii. Ortofotomapy cyfrowe pozyskiwane są do systemu ZSZiK (Zintegrowany System Zarządzani i Kontroli) w trybie art. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne tj. wykonawca prac geodezyjnych i kartograficznych, w tym wykonania zdjęć lotniczych i cyfrowej ortofotomapy, przed przystąpieniem do ich wykonania, jest zobowiązany zgłosić prace do Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej (CODGiK). Po zakończeniu prac geodezyjnych, materiały stanowią własność Skarbu Państwa (art. 40, ust. 2 w/w ustawy) oraz podlegają przekazaniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (zasobu centralnego) i gromadzone w CODGiK. Ortofotomapy cyfrowe wykonane są w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych "1992" tj. państwowym systemie odniesień przestrzennych. Skarżący podnosi, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są inne niż te, na których oparł się organ. Odnosząc się do zarzutów skargi należy podkreślić, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności jest ustalana corocznie na podstawie dostępnego materiału sprawy, a pojęcie działki rolnej nie musi być tożsame z pojęciem działki ewidencyjnej. Ilość działek rolnych, sposób ich wykorzystania, a także powierzchnia działek rolnych, a więc działek faktycznie użytkowanych rolniczo, może się zmieniać w czasie niezależnie od danych ewidencyjnych zawartych w rejestrze gruntów. Powierzchnia ewidencyjna działki to jej powierzchnia całkowita, natomiast powierzchnia działki rolnej obejmuje tylko obszar faktycznie użytkowany rolniczo (utrzymany w dobrej kulturze rolnej). Działka rolna i działka ewidencyjna to zupełnie odrębne pojęcia, służące innym celom. Działka rolna to zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw. Działka ewidencyjna zaś to wyodrębniony geodezyjnie obszar ujawniony w ewidencji gruntów i budynków. Dla potrzeb pomocy obszarowej decydujące znaczenie ma rzeczywisty obszar gruntu wykorzystywany rolniczo. Stąd w niniejszej sprawie miarodajne nie mogły być powoływane przez skarżącą dane wynikające z ewidencji gruntów, które podlegały stosownej weryfikacji (w oparciu o tzw. system LPIS) dla ustalenia powierzchni kwalifikującej się do płatności. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Po 436/12, wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 10/12). Mając powyższe na uwadze należało uznać zarzuty strony za bezzasadne. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia. Organ ustalił istotne w sprawie fakty. Postępowanie – wbrew zarzutom – prowadzone było z zachowaniem zasad postępowania – w tym zasady pogłębiania zaufania i przekonywania. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. b.a.