III SA/Łd 333/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska(spr.) Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2009 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Wyższej Szkoły A w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komisji Stypendialnej Wydziału Nauk Społecznych i Humanistycznych Wyższej Szkoły [...] w Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Odwoławczej Komisji Stypendialnej Wyższej Szkoły A na rzecz M. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. III SA/Łd 333/09 U Z A S A D N I E N I E Decyzją Odwoławczej Komisji Stypendialnej Wyższej Szkoły A. w Ł. z dnia [...] (Nr [...]; znak [...]) utrzymano w mocy decyzję Komisji Stypendialnej Wydziału Nauk Społecznych i Humanistycznych Wyższej Szkoły A. w Ł. z dnia [...] odmawiającą M. G. przyznania stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych. Z ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy wynikało, że w dniu 5 marca 2009 r. M. G. złożyła wniosek o przyznanie stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych w roku akademickim 2008/2009. Do wniosku strona załączyła orzeczenie Komisji Lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Nr 21002 z dnia 26 sierpnia 2008 r. Komisja Stypendialna Wydziału Nauk Społecznych i Humanistycznych Wyższej Szkoły A. w Ł. decyzją z dnia [...], powołując się na art. 173 ust. 1 pkt 1, pkt 6 i pkt 7; art. 174; art. 175; art. 179; art. 182; art. 207 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) [dalej ustawa o szkolnictwie wyższym], art. 104 i art. 107 k.p.a. oraz Regulamin Przyznawania Pomocy Materialnej Studentom Wyższej Szkoły A. w Ł. odmówiła M. G. przyznania stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Komisja ograniczyła się do stwierdzenia, że wnioskodawczyni nie spełniła warunków określonych dla przyznania stypendium dla osób niepełnosprawnych, ponieważ nie przedłożyła orzeczenia o niepełnosprawności. Decyzję podpisał Przewodniczący Wydziałowej Komisji Stypendialnej. W aktach sprawy znajduje się ponadto protokół z posiedzenia Wydziałowej Komisji Stypendialnej z 7 marca 2009 r. z tym, że błędnie nazwany, z podpisami członków tej Komisji. Pismem z dnia 28 marca 2009 r. M. G. wniosła odwołanie od przedmiotowej decyzji. W jego treści podniosła przede wszystkim, że do wniosku o przyznanie stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych załączyła stosowne orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z dnia 26 sierpnia 2008 r. ustalające w stosunku do niej częściową niezdolność do pracy do dnia 30 września 2011 r. Wskazała w związku z tym na treść art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm.) [dalej ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych], zgodnie z którym "orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o częściowej niezdolności do pracy jest traktowane na równi z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności". Następnie Odwoławcza Komisji Stypendialnej Wyższej Szkoły A. w Ł. decyzją z dnia [...], powołując się na art. 173 ust. 1 pkt 2; art. 174; art. 175; art. 180; art. 184; art. 207 ustawy o szkolnictwie wyższym; art. 104, art. 107 i art. 138 k.p.a. oraz § 1; § 2; § 6 Regulaminu Przyznawania Pomocy Materialnej Studentom Wyższej Szkoły A. w Ł., utrzymała w mocy decyzję Komisji Stypendialnej Wydziału Nauk Społecznych i Humanistycznych Wyższej Szkoły A. w Ł.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na treść art. 2 pkt 10 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, który zawiera definicję niepełnosprawności oraz na art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń społecznych (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.) [dalej ustawa o emeryturach i rentach] definiujący pojęcie niezdolności do pracy. Organ wskazał także, że zadania w zakresie orzekania o niepełnosprawności, zgodnie z postanowieniami art. 6 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, pozostają w kompetencjach właściwych zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności. Odwołując się do tych definicji organ II instancji stwierdził, że utożsamianie pojęcia niezdolności do pracy oraz pojęcia niepełnosprawności nie jest uzasadnione, albowiem każde z tych pojęć posiada odrębną definicję legalną, zaś orzekanie w sprawie ustalenia stopnia niezdolności do pracy oraz w sprawie ustalenia stopnia niepełnosprawności należy do innych organów oraz stanowi przesłankę do uzyskania odrębnych uprawnień i świadczeń. Powyższe znajduje swoje oparcie – jak wskazuje organ odwoławczy – w treści art. 5a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, który to przepis umożliwia, w szczególności osobom posiadającym orzeczenia ZUS o niezdolności do pracy, składanie do zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności wniosków o ustalenie stopnia niepełnosprawności. Jedynie takie orzeczenie, zdaniem organu odwoławczego, jest właściwe dla celów korzystania z ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów, w tym ustawy o szkolnictwie wyższym. Z tych też względów, jak stwierdziła Odwoławcza Komisja Stypendialna Wyższej Szkoły A. w Ł., nie można uznać przedstawionego przez wnioskodawczynię orzeczenia ZUS za orzeczenie właściwego organu o niepełnosprawności, a tym samym brak jest podstaw do przyznania stypendium specjalnego z tytułu niepełnosprawności. Na powyższą decyzję M. G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 180 ustawy o szkolnictwie wyższym w związku z przyjęciem, że orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS ustalające częściową niezdolność do pracy nie jest orzeczeniem właściwego organu potwierdzającym niepełnosprawność. W uzasadnieniu skargi ponownie wskazała na treść art. 5 pkt 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. W ocenie skarżącej orzeczenie ZUS orzekające o częściowej niezdolności do pracy traktować należy na równi z orzeczeniem wydanym przez właściwy zespół ds. orzekania o stopniu niepełnosprawności. Z tych też względów, zdaniem skarżącej, nie ma powodów do ubiegania się przez nią o dodatkowe orzeczenie potwierdzające, że jest ona osobą niepełnosprawną, niezbędne do przyznania jej stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych. W odpowiedzi na skargę Rektor Wyższej Szkoły A. w Ł. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy). W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej ustawa p.p.s.a.] Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., decyzja podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli sąd stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd obowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu wszelkie naruszenia w postępowaniu administracyjnym przepisów prawa materialnego i procesowego, jeśli mogły mieć wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ale także z naruszeniem przepisów postępowania, co uzasadniało uwzględnienie skargi. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Odwoławczej Komisji Stypendialnej Wyższej Szkoły A. w Ł. z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję Komisji Stypendialnej Wydziału Nauk Społecznych i Humanistycznych Wyższej Szkoły A. w Ł. z dnia [...] odmawiającą przyznania M. G. stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych. Powodem odmowy przyznania stypendium było – jak stwierdził organ – nieprzedłożenie przez wnioskodawczynię orzeczenia właściwego organu o niepełnosprawności. Sporna przy tym pomiędzy stronami jest okoliczność, czy załączone do wniosku o przyznanie stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z dnia 26 sierpnia 2008 r. stwierdzające częściową niezdolność do pracy M. G. jest "orzeczeniem właściwego organu", czy też – jak twierdzi organ – za orzeczenie takie uznane może być jedynie orzeczenie właściwego zespołu ds. orzekania o niepełnosprawności. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) [dalej ustawa – Prawo o szkolnictwie wyższym] oraz przepisy Regulaminu przyznawania pomocy materialnej studentom Wyższej Szkoły A. w Ł. Stosownie do treści art. 173 ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, student może ubiegać się o pomoc materialną ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie państwa w formie: 1) stypendium socjalnego, 2) stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych, 3) stypendium za wyniki w nauce lub sporcie; 4) stypendium ministra za osiągnięcia w nauce, 5) stypendium ministra za wybitne osiągnięcia sportowe, 6) stypendium na wyżywienie, 7) stypendium mieszkaniowego, 8) zapomogi. W myśl zaś postanowień art. 180 tej ustawy, stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych może otrzymać student z tytułu niepełnosprawności potwierdzonej orzeczeniem właściwego organu. Analogiczne sformułowanie znalazło się w § 6 pkt 1 Regulaminu przyznawania pomocy materialnej studentom Wyższej Szkoły A. w Ł. Przesłanką przyznania stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych jest więc udokumentowanie przez studenta swojej niepełnosprawności orzeczeniem właściwego organu. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma więc w tym przypadku ustalenie, jaki organ w rozumieniu art. 180 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym ( Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) jest organem właściwym do potwierdzenia niepełnosprawności studenta ubiegającego się o to stypendium. Problematyka niepełnosprawności uregulowana została w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tj. Dz.U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm.) [dalej ustawa o rehabilitacji]. Definicję legalną pojęcia "niepełnosprawność" formułuje art. 2 pkt 10 tej ustawy, zgodnie z którym niepełnosprawność oznacza trwałą lub okresową niezdolność do wypełniania ról społecznych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu, w szczególności powodującą niezdolność do pracy. Przepis art. 3 ust. 1 w zw. z art. 4 powoływanej ustawy ustala przy tym trzy stopnie niepełnosprawności, które stosuje się do realizacji celów określonych tą ustawą, a mianowicie: "niepełnosprawność w stopniu znacznym", "niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym" oraz "niepełnosprawność w stopniu lekkim". Osobną kategorię znaczeniową i osobną w związku z tym definicję posiada natomiast pojęcie "niezdolność do pracy". Pojęcie to występuje przede wszystkim w przepisach prawa ubezpieczeń społecznych. Definicję "niezdolności do pracy" zawiera art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 39, poz. 353 ze zm.) [dalej ustawa o emeryturach i rentach z FUS]. Zgodnie z jego postanowieniami, niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Zgodnie z art.. 12 ust. 3 tej ustawy częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Trafnie wskazano zatem w uzasadnieniu Odwoławczej Komisji Stypendialnej, że na gruncie obowiązującego prawa nie ma co do zasady podstaw do utożsamiania wymienionych pojęć. Każde z tych pojęć posiada odrębną definicję legalną , a ponadto orzekanie o niezdolności do pracy oraz w sprawie ustalenia stopnia niepełnosprawności należy do różnych organów, w pierwszym przypadku lekarzy orzeczników ZUS, a w drugim - do zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności. Są one też przesłanką do przyznania innego rodzaju świadczeń (uprawnień). Z porównania definicji obu pojęć można jednocześnie wyprowadzić wniosek , że pojęcie niepełnosprawności jest pojęciem znacznie szerszym od pojęcia niezdolności do pracy Zwrócić przy tym należy uwagę, na treść art. 5 ustawy o rehabilitacji, który stanowi, że orzeczenie lekarza orzecznika ZUS o niezdolności do pracy w określonym zakresie jest traktowane na równi z odpowiednim orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. I tak, orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy i o niezdolności do samodzielnej egzystencji traktowane jest na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (pkt 1), orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy jest traktowane na równi z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności (pkt 2), a orzeczenie o częściowej niezdolności do pracy jest traktowane na równi z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności (pkt 3). Dotyczy to jednak – na co należy zwrócić uwagę – jedynie sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o zaliczenie do określonego stopnia niepełnosprawności dysponuje orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS o niezdolności do pracy w rozumieniu art. 12 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Z analizy powyższych regulacji prawnych dotyczących definicji pojęć: "niepełnosprawność" i "niezdolność do pracy" wynika zatem, że niepełnosprawność jest pojęciem szerszym od niezdolności do pracy w rozumieniu ustawy o emeryturach i rentach z FUS, skoro niepełnosprawność może polegać na m.in., ale nie tylko, na takim naruszeniu sprawności organizmu, które powoduje niezdolność do pracy. . Pojęcie "niepełnosprawność" obejmuje zatem swym zakresem niezdolność do wykonywania zatrudnienia, co znajduje wyraz w określeniu osoby niepełnosprawnej jako tej, która uzyskała orzeczenie o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, na podstawie odrębnych przepisów (art. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej). W tym miejscu zwrócić można uwagę na stanowisko jakie zaprezentował m.in. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 stycznia 2004 r., sygn. akt II UK 222/03 gdzie stwierdził, że każda osoba niezdolna do pracy jest zarazem osobą niepełnosprawną. Skoro więc ustawa o rehabilitacji zawodowej wprost stanowi, że odpowiednie orzeczenie lekarza orzecznika ZUS o niezdolności do pracy (wydane na podstawie art. 12 ustawy o emeryturach i rentach z FUS) traktowane jest na równi z odpowiednim orzeczeniem o niepełnosprawności, to brak jest jakichkolwiek podstaw, aby w stosunku do osób posiadających takie orzeczenie o niezdolności do pracy domagać się dodatkowego orzeczenia o niepełnosprawności, wydanego przez odpowiedni zespół ds. orzekania o niepełnosprawności. Nie sposób w tym względzie zgodzić się z argumentacją organu zakładającą, że w świetle przepisu art. 5a ustawy o rehabilitacji osoba posiadająca orzeczenie o niezdolności do pracy, w przypadku ubiegania się o ulgi i uprawnienia na podstawie odrębnych przepisów – a takim odrębnym przepisem jest w ocenie organu art. 180 ustawy o szkolnictwie wyższym - winna wystąpić o ustalenie stopnia niepełnosprawności do właściwego organu, tj. zespołu ds. orzekania o niepełnosprawności. W ocenie Sądu, wskazany przepis art. 5a ustawy o rehabilitacji uprawnia jedynie taką osobę do wystąpienia o ustalenie stopnia niepełnosprawności i wskazań, o których mowa w art. 6b ust. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej , dla celów korzystania z ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów. Dotyczyć to może w praktyce sytuacji, w których odrębne przepisy uzależniają możliwość skorzystania przez taką osobę z dodatkowych ulg czy uprawnienia od wskazań podanych w orzeczeniu o niepełnosprawności (np. w przypadku ustawy o dodatkach mieszkaniowych – wskazanie, co do potrzeby zamieszkiwania osoby w oddzielnym pokoju - art. 5ust.3). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że skarżąca w toku postępowania o przyznanie stypendium specjalnego z tytułu niepełnosprawności przedłożyła organom rozpoznającym jej wniosek orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS stwierdzające jej częściową niezdolność do pracy do dnia 30 września 2011 r.. Orzeczenie takie, zgodnie z art. 5 pkt 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej, powinno zostać potraktowane jest na równi z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności. Tymczasem treść tego orzeczenia została pominięta zarówno przez organ I instancji, jak i organ odwoławczy, które błędnie uznały je za niewystarczające z punktu widzenia spełnienia przesłanek z art. 180 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym. W ocenie Sądu, takie rozstrzygnięcie narusza przepis art. 180 Prawo ustawy o szkolnictwie wyższym. Student ubiegający się o stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych może bowiem wykazać swoją niepełnosprawność przedkładając w uczelni orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przez powiatowy zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności lub orzeczenie traktowane na równi z tym orzeczeniem , jedno z wymienionych w art. 5 i art. 62 ustawy o rehabilitacji zawodowej. Na uwagę zasługuje też fakt niezachowania przez organy warunków formalnych, jakim powinna odpowiadać decyzja wydana w indywidualnej sprawie studenckiej przez komisję stypendialną. W świetle art. 207 ust. 1 i ust. 4 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja w przedmiocie przyznania bądź odmowy przyznania studentowi stypendium powinna zawierać: 1) oznaczenie organu administracji publicznej, 2) datę wydania, 3) oznaczenie strony lub stron, 4) powołanie podstawy prawnej, 5) rozstrzygnięcie, 6) uzasadnienie faktyczne i prawne, 7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, 8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. W myśl tego przepisu każda decyzja winna zawierać oznaczenie organu administracji publicznej. W przypadku organu kolegialnego decyzja winna wskazywać imiona i nazwiska wszystkich członków organu, który wydał decyzję ( patrz wyrok NSA z dnia 5 maja 2006 r. I OSK 646/06 – niepublikowany, wyrok WSA w Łodzi z dnia 31 stycznia 2008 r. sygn. III SA/Łd 623/07 i wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 maja 2008 r. sygn. III SA/Łd 41/08 – niepublikowane). Zarówno Komisja Stypendialna, jak i Odwoławcza Komisja Stypendialna są organami kolegialnymi. A więc w decyzjach winny zostać wymienione imiona i nazwiska wszystkich członków komisji biorących udział w podjęciu decyzji. Przewodniczący Komisji, zgodnie z § 2 pkt 7 i 14 Regulaminu przyznawania pomocy materialnej studentom Wyższej Szkoły A. w Ł. są upoważnieni jedynie do podpisania takiej decyzji. Tymczasem w przypadku decyzji Odwoławczej Komisji Stypendialnej Wyższej Szkoły A. w Ł. nie podano składu tej komisji W nadesłanych aktach administracyjnych brak jest nawet protokołu z posiedzenia Odwoławczej Komisji Stypendialnej , na którym podjęta została zaskarżona decyzja. Brak tego protokołu uniemożliwił Sądowi kontrolę prawidłowości składu osobowego organu wydającego decyzję w niniejszej sprawie. Pominięcie imion i nazwisk członków komisji, którzy wydali decyzję stanowi więc naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. Organy winny także mieć na uwadze, że datą wydania decyzji jest zawsze data podjęcia decyzji przez komisję stypendialną (wydziałową lub odwoławczą), a nie data jej podpisania przez przewodniczącego komisji ( art. 107 § 1 k.p.a.) Z wszystkich podanych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy przede wszystkim doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadniało uwzględnienie skargi. Komisja Stypendialna winna zatem ponownie rozpoznać wniosek skarżącej uwzględniając przy ocenie zasadności jej żądania przedstawioną wyżej interpretację przepisu art. 180 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Organy winny także przestrzegać przepisów postępowania i mieć na uwadze aby wydane decyzje odpowiadały wymogom art. 107§ 1 k.p.a. Są one również z urzędu obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania (punkt drugi sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powoływanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. R.A.