III SA/Łd 336/17

Dnia 31 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), , Protokolant pomocnik sekretarza Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2017 roku sprawy ze skargi B. K.-K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę. III SA/Łd 336/17 UZASADNIENIE Decyzją z dnia (...), nr (...) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – dalej: k.p.a.; art. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r. poz. 966 ze zm.) – dalej: u.d.m., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...), nr (...) odmawiająca B. K.- K. przyznania dodatku mieszkaniowego od dnia 1 grudnia 2016 r. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Wnioskiem z dnia 30 listopada 2016 r. skarżąca wystąpiła o przyznanie dodatku mieszkaniowego, w którym wskazała, że na podstawie umowy najmu z 25 kwietnia 1995 r. zajmuje lokal mieszkalny o łącznej powierzchni użytkowej 46,68 m2, w tym łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 38,23 m2. Strona oświadczyła, ze prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i osiąga stały miesięczny dochód w wysokości 844, 76 brutto. Natomiast stałe miesięczne koszty wydatków mieszkaniowych kształtują się w kwocie 577, 22 zł. Decyzją z dnia (...) Prezydent Miasta Ł. odmówił skarżącej przyznania dodatku mieszkaniowego z uwagi na spełnienie ustawowego kryterium przyznania tego świadczenia, tj. przekroczenia normatywnej powierzchni użytkowej lokalu dla 1 osoby, o której mowa w art. 5 u.d.m. Kwestionując zasadność wydanego rozstrzygnięcia skarżąca odwołała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., w którym wskazała na swoją ciężką sytuację materialną. Zaskarżoną decyzją z dnia (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało na treść art. 5 ust. 1 pkt 1 u.d.m., zgodnie z którym normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 - dla 1 osoby. Dalej organ wskazał, iż w myśl art. 5 ust. 3 u.d.m. normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2046 i 1948). Dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30% albo 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60% (art. 5 ust. 5 u.d.m.). W ocenie Kolegium , w niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżąca samodzielnie zajmuje lokal o powierzchni użytkowej 46,68 m2, w tym łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 38,23 m2. Tym samym, stosownie do treści powołanych wyżej przepisów art. 5 u.d.m. stwierdzić należało, że strona nie spełnia kryterium normatywnej powierzchni, kwalifikującą ją do uzyskania wnioskowanego świadczenia. Z przeprowadzonych wyliczeń wynika bowiem, że skarżąca przekracza normatywną powierzchnię o 133, 37 %, a udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej zajmowanego przez nią lokalu wynosi 81,90 % . W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona ponownie wskazała na swoją trudną sytuację materialną i zdrowotną. Podniosła, że zaskarżona decyzja, która "pewnie jest poprawna", jest dla niej krzywdząca. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 t.j. dalej p.p.s.a.) - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna bowiem Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania administracyjnego ani prawa materialnego w stopniu powodującym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu jej niezgodności z prawem. Przedmiotem niniejszej skargi B. K.-K. uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (...) utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...), orzekającą o odmowie przyznania jej dodatku mieszkaniowego od dnia 1 grudnia 2016 r. Natomiast podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 180) – dalej: u.d.m. Stosownie do treści art. 2 u.d.m. dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 u.d.m dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa a art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 u.d.m stanowi, iż normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 dla 1 osoby. Normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju (art. 5 ust. 3 u.d.m). Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 5 u.d.m. dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 1) 30 % albo 2) 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 %. Powyżej powołane przepisy w sposób jednoznaczny określają kryteria nabycia prawa do uzyskania dodatku mieszkaniowego. Warunkiem jego otrzymania jest łączne spełnienie następujących warunków: 1) zajmowanie lokalu mieszkalnego o określonej normatywnej powierzchni użytkowej , z uwzględnieniem liczby członków gospodarstwa domowego; 2) osiąganie określonego dochodu w przeliczeniu na jednego członka gospodarstwa domowego; 3) tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego. W niniejszej sprawie skarżąca nie spełnia kryterium dotyczącego normatywnej powierzchni zajmowanego przez nią mieszkania. Bezspornym jest, że B. K.- K. zajmuje samodzielnie dwupokojowy lokal mieszkalny o łącznej powierzchni użytkowej 46,68 m2, w tym łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 38,23 m2. Tym samym, stosownie do treści powołanego wcześniej art. 5 ust. 1 pkt 1 u.d.m. strona przekracza dopuszczalną normatywną powierzchnię, wynosząca w tym przypadku 35 m2, o 133, 37 %. Na sytuację prawną skarżącej bez wpływu pozostaje także załączone do wniosku zaświadczenie lekarskie dla osoby niepełnosprawnej ubiegającej się o przyznanie dodatku mieszkaniowego z dnia 30 listopada 2016 r., z którego wynika konieczność zapewnienia stronie oddzielnego pomieszczenia mieszkalnego. Jak już wcześniej wskazano skarżąca zajmuje samodzielnie dwupokojowe mieszkanie o powierzchni 46,68 m2, a zatem ma zapewnione zamieszkiwanie w oddzielnym pokoju. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 565/06 (www.cbois.nsa.gov.pl ), stwierdził, iż przepis art. 5 ust. 3 u.d.m. zezwala na powiększenie powierzchni normatywnej jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba poruszająca się na wózku, lub osoba której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Sąd stwierdził, iż podstawą powiększenia powierzchni mieszkalnej , nie jest sam fakt niepełnosprawności osoby zamieszkałej w danym lokalu. Sąd wskazał również, iż w przypadku gdy osoba niepełnosprawna samotnie zajmuje lokal mieszkalny ma zapewnione zamieszkiwanie w oddzielnym pokoju. Dlatego też w takiej sytuacji przepis art. 5 ust. 3 nie znajdzie zastosowania. Sąd rozstrzygający niniejszą skargę w pełni podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny. W sprawie nie znajdzie również zastosowanie przepis art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych bowiem rzeczywista powierzchnia zajmowanego przez skarżącą mieszkania przekracza o ponad 30 % normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego przez skarżącą mieszkania, a łączna powierzchnia pokoi i kuchni przekracza tą powierzchnię o ponad 60%. Reasumując Sąd stwierdza, iż organy administracji publicznej procedujące w niniejszej sprawie zasadnie odmówiły skarżącej przyznania wnioskowanego świadczenia, z uwagi na niespełnianie przez nią kryterium ustawowego, co do dopuszczalnej powierzchni normatywnej zajmowanego przez nią lokalu. Wskazać w tym miejscu należy, że Sąd nie neguje trudnej sytuacji zdrowotnej i materialnej skarżącej. Niemniej jednak przepisy regulujące kwestie dodatku mieszkaniowego, w tym przepisy dotyczące normatywnej powierzchni użytkowej uprawniającej do uzyskania dodatku mieszkaniowego są przepisami o charakterze związanym. Oznacza to, że nie pozostawiają organom administracji orzekającym w tego rodzaju sprawach żadnej swobody decyzyjnej. Zatem jeżeli wnioskodawca nie spełnia warunków do przyznania dodatku mieszkaniowego organy administracji zobowiązane są do wydania decyzji odmownej. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. B.K.