III SA/Łd 36/15

Dnia 27 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant Referent stażysta Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2015 roku sprawy ze skargi N. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] roku nr [...] 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz N. Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...], znak [...] zawierające stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia w stosunku do N. Z. egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] nr: [...] W uzasadnieniu wskazano następujący stan faktyczny: W dniu 5 czerwca 2010 roku samochód osobowy marki Fiat Uno nr rej. [...] nr [...] został usunięty z drogi dyspozycją Komendy Powiatowej Policji w Z. oraz umieszczony na parkingu strzeżonym w Z., prowadzonym przez Przedsiębiorstwo A Sp. z o.o. Sąd Rejonowy w Z. prawomocnym postanowieniem z dnia [...] , o sygn. akt [...] orzekł przepadek przedmiotowego samochodu na rzecz Powiatu [...]. W dniu 8 lutego 2012 roku przedmiotowy samochód został zdemontowany, a następnie w dniu 7 marca 2012 roku wyrejestrowany. Decyzją z dnia [...] znak: [...] sprostowaną postanowieniem z dnia 9 stycznia 2013 roku Starosta [...] ustalił zapłatę kwoty 12.806.84 zł z tytułu kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i przewłaszczeniem pojazdu marki Fiat Uno nr rej. [...] nr [...], którego właścicielem był N. Z. Upomnieniem z dnia 23 lipca 2013 roku Starosta [...] wezwał N. Z. do zapłaty kwoty 14.046,32 zł. Starosta [...] następnie wystawił w dniu 7 maja 2014 roku tytuł wykonawczy nr:[...], który wpłynął do organu egzekucyjnego Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. w dniu 14 maja 2014 roku. W dniu 28 maja 2014 roku organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunków bankowych w PKO BP S.A. oraz Banku Spółdzielczym w T. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony w dniu 30 maja 2014 roku. W dniu 8 czerwca 2014 roku do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo zawierające zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W piśmie zarzucono błąd co do osoby zobowiązanej oraz brak uprzedniego doręczenia upomnienia. Organ egzekucyjny wystąpił do wierzyciela - Starosty [...] o zajęcie stanowiska. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] znak[...], doręczonym 9 lipca 2014 roku, Starosta [...] podtrzymał swoje stanowisko w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] nr:[...]. Listem poleconym nadanym 16 lipca 2014 roku. zobowiązany reprezentowany przez pełnomocnika złożył zażalenie. Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia powołano brzmienie art. 17 § 1 zd. 1 i 2, art. 34 § 1, 4 i 5, art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyjaśniło, iż zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna, a podstawą zarzutu mogą być tylko okoliczności wymienione w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w granicach określonych przez ten przepis. W świetle treści pisma N. Z. zawierającego zarzuty, a także złożonego zażalenia organ stwierdził, że złożył on dwa zarzuty z art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z pkt 4 tzn. błąd co do osoby zobowiązanego oraz pkt 7 tzn. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia i w ramach tych zarzutów zarówno wierzyciel, jak i organ odwoławczy może badać przedmiotową sprawę. Odnosząc się do zarzutu z art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ zauważył, że w złożonych zarzutach oraz zażaleniu skarżący wskazał, iż w dniu 11 grudnia 2009 roku sprzedał samochód W. J. Na podstawie przepisu art. 2 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucji administracyjnej podlegają należności pieniężne, inne niż wymienione w pkt 1 i 2, jeżeli pozostają we właściwości rzeczowej organów administracji publicznej. Na podstawie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2012 roku, póz. 1137 z późn. zm.) pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku: 1) pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu; 2) nieokazania przez kierującego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, jeżeli pojazd ten jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c; 3) przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego, chyba że istnieje możliwość skierowania pojazdu na pobliską drogę, na której dopuszczalny jest ruch takiego pojazdu; 4) pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla pojazdu osoby niepełnosprawnej o obniżonej sprawności ruchowej oraz osób wymienionych w art. 8 ust. 2; 5) pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela (ust. 1). Pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku gdy: 1) kierowała nim osoba: a) znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu, b) nieposiadająca przy sobie dokumentów uprawniających do kierowania lub używania pojazdu; 2) jego stan techniczny zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie drogi albo narusza wymagania ochrony środowiska. Pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1-2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (ust. 5c). Usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, należy do zadań własnych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonywanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych (ust. 5f). Rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a (ust. 6). Ustala się maksymalną wysokość stawek kwotowych opłat, o których mowa w ust. 5c: c) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.5 t - za usunięcie - 440 zł; za każdą dobę przechowywania - 33 zł (ust. 6a). W oparciu o to upoważnienie Rada Powiatu Zgierskiego uchwałą Nr XLIII/399/10, z dnia 26 lutego 2010 roku w sprawie ustalania wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przemieszczenia na parking strzeżony wyznaczony przez Starostę [...] oraz za parkowanie usuniętych pojazdów (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2010 roku Nr 95, poz. 748), a następnie uchwałą Nr XIII/124/11 z dnia 28 lipca 2011 roku w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2011 roku Nr 263, poz. 2703), ustaliła opłaty związane z usunięciem, przemieszczeniem, parkowaniem oraz zniszczeniem pojazdów. Starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu (ust. 10). W sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (ust. 10a). Do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest obowiązany starosta. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy (ust. 10f). Jednostka prowadząca parking strzeżony, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w ust. 10, powiadamia o tym fakcie właściwego miejscowo starostę oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu (ust. 10g). Koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta (ust. 10a). Kolegium wskazało, że przepadek samochodu na rzecz Powiatu [...] orzekł Sąd Rejonowy w Z. prawomocnym postanowieniem z dnia[...] o sygn. akt [...]. W dniu 8 lutego 2012 roku przedmiotowy samochód został zdemontowany, a następnie w dniu 7 marca 2012 roku wyrejestrowany. Kolegium wskazało, że w myśl art. 130a ust 10e Prawa o ruchu drogowym w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Tym samym z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia[...], o sygn. akt[...], wynika równocześnie, że zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku. Jedną z tych przesłanek jest prawidłowe powiadomienie właściciela o możliwości odbioru pojazdu. Zgodnie z przepisem art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 roku Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2014 roku, poz. 101) orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Określone w art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego związanie stron, sądów oraz innych organów i osób treścią prawomocnego orzeczenia wyraża nakaz przyjmowania przez nie, że w objętej nim sytuacji stan prawny przedstawiał się tak. jak to wynika z sentencji wyroku. Sąd Rejonowy w Z. uznał, że zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku pojazdu. Oznacza to, że kwestia ta została prawomocnie rozstrzygnięta przez sąd powszechny i w związku z treścią przepisu art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego wiąże zarówno wierzyciela Starostę[...], jak i Kolegium. W oparciu m.in. o to prawomocne postanowienie ostateczną decyzją z dnia[...], znak:[...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Starosta [...] ustalił zapłatę kwoty 12.806,84 zł z tytułu kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i przewłaszczeniem pojazdu marki Fiat Uno nr rej. [...] nr[...] , którego właścicielem był N. Z. Brak zapłaty należności wynikającej z tej decyzji spowodował wysłanie w dniu 23 lipca 2013 roku upomnienia, a następnie w dniu 7 maja 2014 roku tytułu wykonawczego nr:[...], po otrzymaniu którego zobowiązany złożył zarzuty. Postępowanie egzekucyjne nie może stanowić "dodatkowej instancji" w stosunku do stadium rozpoznawczego w organach administracji i sądach powszechnych, a tym samym badanie osoby zobowiązanej nie może zmierzać do zakwestionowania takiego ustalenia płynącego z prawomocnego postanowienia sądu, czy też ostatecznej decyzji administracyjnej. W świetle powyższego organ stwierdził, że zarzut błędu co do osoby zobowiązanej z art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie znajduje uzasadnienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odnosząc się do zarzutu z art. 33 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazało, że w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się upomnienie z dnia 23 lipca 2013 roku. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, jak również danych Poczty Polskiej przesyłka listowa polecona nr [...] nadana 23 lipca 2013 roku była awizowana 26 lipca 2013 roku, ponownie awizowana 5 sierpnia 2013 roku oraz zwrócona w dniu 12 sierpnia 2013 roku. Przyczyną pozostawienia przesyłki w placówce pocztowej było nie zastanie adresata, o czym świadczy adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Przesyłka listowa polecona nr [...] została przy tym wysłana na adres zobowiązanego tzn. N. Z., P 49, [...] B. Tym samym należy stwierdzić, że z dniem 9 sierpnia 2013 roku nastąpiło dokonane skuteczne doręczenie tzw. zastępcze w oparciu o przepis art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego, a tym samym zgodnie z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, wierzyciel przesłał zobowiązanemu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, że w świetle akt przedmiotowej sprawy zarzut nie doręczenia upomnienia nie jest uzasadniony. Kolegium zauważyło, że w zaskarżonym postanowieniu wierzyciel wskazał, że podtrzymuje swoje stanowisko w sprawie, a w uzasadnieniu postanowienia odniósł się do stawianych przez zobowiązanego zarzutów. Z przepisu art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wynika przy tym jednoznacznie, w jaki sposób ma brzmieć stanowisko wierzyciela. Stwierdzenie Starosty [...] o podtrzymaniu swojego stanowiska oznacza, iż podtrzymuje zasadność wystawionego i skierowanego do egzekucji tytułu wykonawczego, jak również swojej decyzji z dnia [...] znak:[...], sprostowanej postanowieniem z dnia[...], znak:[...]. Tym samym, rozstrzygnięcie postanowienia spełnia wymagania stawiane przez art. 124 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 i art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na powyższe postanowienie N. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 34 § 1 i 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wydanie postanowienia, w którym wierzyciel – Starosta [...] nie ustosunkowuje się do błędu co do osoby zobowiązanej do zapłaty należności wynikającej z art. 130a ustawy prawo o ruchu drogowym, art. 34 pkt 4ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez ustalenie, że osoba zobowiązaną do poniesienia należności z tytułu przechowywania samochodu Fiat w oparciu o postanowienie Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] sygn.[...], w sytuacji gdy z orzeczenia tego nie wynika fakt, kto był właścicielem pojazdu w dacie wydania dyspozycji jego usunięcia. Ponadto zarzucił naruszenie art. 365 § 1 kodeksu postępowania cywilnego poprzez nietrafne uzasadnienie, iż osobą zobowiązaną do pokrycia należności z tytułu przechowania pojazdu jest skarżący N. Z, podczas gdy z sentencji postanowienia Sądu Rejonowego w Z. nie wynika, kto był właścicielem pojazdu w dacie wydania dyspozycji jego usunięcia, a wbrew twierdzeniu SKO związanie organu administracji publicznej orzeczeniem sądu cywilnego odnosi się do sentencji orzeczenia, a nie jego uzasadnienia lub motywów wydania, co z kolei nie zwalniało Starosty [...] z ustalenia, kto był właścicielem pojazdu Fiat. Zarzucono także naruszenie art. 138 § 1 kpa w zw. z art. 124 § 2 kpa poprzez zaniechanie merytorycznego odniesienia do zarzutów zawartych w zażaleniu skarżącego z dnia 14 lipca 2014 r. art. 138 § 1 pkt 1 poprzez wydanie rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienie sprzecznego z zebranym materiałem dowodowym, w sytuacji gdy żaden z organów administracji nie zakwestionował autentyczności przedstawionej przez skarżącego umowy sprzedaży pojazdu, a Samorządowe Kolegium potwierdziło okoliczność, iż w dacie usunięcia pojazdu skarżący nie był jego właścicielem. Zarzucono także naruszenie art. 7, 77, 80, 10 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organy obu instancji wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego, w szczególności okoliczności, kto w dacie usunięcia z drogi pojazdu Fiat był jego właścicielem. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 130a ust. 10 h w zw. z art. 13 a ust. 6, 6a, lit. c, 10, 10a, 10e i 10 f ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez utrzymanie w mocy postanowienia w przedmiocie prowadzenia egzekucji kosztów związanych z przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu, w sytuacji gdy w świetle całokształtu okoliczności sprawy skarżący w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu nie był właścicielem przedmiotowego pojazdu. Zarzucono też naruszenie art. 130a ust. 10h poprzez niezasadne obciążanie skarżącego kosztami przechowania pojazdu od dnia 5 czerwca 2010 r. do 4 września 2010 r., tj. w okresie między utratą mocy obowiązującej dotychczasowego przepisu wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 4/06, a wejściem w życie nowej regulacji. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy SKO do ponownego rozpoznania i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie powtarzając stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia 24 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organy administracji naruszyły przepisy postępowania a mianowicie art.7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. postępowanie egzekucyjne w administracji (Dz.U. z 2012r. poz. 1343 z późn. zm.), dalej u.p.e.a. Zgodnie z treścią art.33 § 1 wymienionej ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. W myśl art.15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Zgodnie z treścią art.1 pkt. 20 u.p.e.a. przez zobowiązanego rozumie się osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osobę lub jednostkę, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają; W niniejszej sprawie przede wszystkim nie zostało wyjaśnione czy zarzuty zostały wniesione w wymaganym terminie 7 dni. Z treści art.27 § 1 pkt. 9 u.p.e.a. wynika, że zarzuty wnosi się terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego. W rozpoznawanej sprawie tytuł wykonawczy został wystawiony w dniu 7 maja 2014r. zaś zarzuty skarżącego wpłynęły do organu egzekucyjnego w dniu 9 czerwca 2014r. czyli po upływie przeszło miesiąca czasu od wystawienia tytułu. W aktach administracyjnych brak jest jednak dowodu doręczenie tytułu N. Z. Z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych nie wynika również czy zarzuty zostały złożone bezpośrednio w organie czy też wysłano je za pośrednictwem poczty. Nie wiadomo zatem kiedy rozpoczął bieg termin do wniesienia zarzutów i czy zostały one złożone w wymaganym terminie 7 dni. W przypadku wniesienia zarzutów przez stronę obowiązkiem organu jest przede wszystkim ustalenie czy zostały one złożone w zakreślonym terminie. Dopiero w przypadku ustalenia że termin ten została zachowany organ winien podjąć dalsze czynności w sprawie. W niniejszej sprawie organy nie ustaliły czy skarżący złożył zarzuty w terminie 7 dni. W uzasadnieniach postanowień organów obu instancji brak jest rozważań w tym zakresie zaś akta administracyjne nie zawierają dokumentów pozwalających ustalić czy termin został zachowany. Kwestia zachowania terminu do wniesienia zarzutów nie została wyjaśniona. Organy administracji nie wyjaśniły także w sposób dokładny zarzutu błędu co do osoby zobowiązanej. Należy zaznaczyć, że zarzut o którym mowa w art.33 § 1 pkt.4 u.p.e.a. może dotyczyć sytuacji, w której organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznał za zobowiązanego i której doręczył tytuł wykonawczy oraz sytuacji gdy w tytule wykonawczym wskazano osobę na której nie ciąży obowiązek bo np. przeszedł on na inny podmiot przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest natomiast powszechnie przyjęty pogląd, że zarzut, o którym mowa w art.33 § 1 pkt.4 u.p.e.a. nie może zmierzać do ustalenia osoby zobowiązanej do zapłaty określonego świadczenia jak podatek czy opłata gdyż byłoby to badanie zasadności i wymagalności tytułu wykonawczego. Tego rodzaju merytoryczna kontrola tytułu wykonawczego przez organ egzekucyjny jest niedopuszczalna z mocy art.29 § 1 u.p.e.a. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanej powinien dotyczyć jedynie kontroli formalnej tożsamości osoby co do której prowadzi się egzekucję (por. wyrok NSA z 29 grudnia 1998r. w spr. III SA 2801/97, wyrok WSA w Krakowie z 6 marca 2013r. w spr. I SA/Kr 1648/12 i wyrok WSA w Krakowie z 16 kwietnia 2013r. w spr. III SA/Kr 1104/12). W związku z czym nieuzasadniony jest zarzut skarżącego, że to nie on lecz W. J. powinien ponosić koszty usunięcia, przechowania, oszacowania i przewłaszczenia pojazdu marki Fiat Uno nr rej.[...] . Zarzut ten zmierza bowiem do ustalenia innej osoby odpowiedzialnej za pokrycie wymienionych kosztów co jest niedopuszczalne w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzut ten skarżący mógł podnosić w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji wymiarowej a nie w postępowaniu egzekucyjnym. Mimo niezasadności zarzutu skarżącego zmierzającego do ustalenia innej osoby zobowiązanej to organ nie wyjaśnił dokładnie zarzutu, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt.4 u.p.e.a. Należy zaznaczyć, że N. Z. został obciążony kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i przewłaszczeniem pojazdu na podstawie decyzji Starosty [...] z [...] nr [...] Natomiast w pozycji 10 tytułu wykonawczego jako zobowiązanego wpisano N. Z. zaś w pozycji 30 jako podstawę prawną należności zostało wpisane orzeczenie z [...] nr[...] . Nie zgadza się zatem data i numer decyzji wymiarowej z datą i numerem decyzji wpisanej w pozycji 30 tytułu wykonawczego. Skoro istnieje taka rozbieżność to powstaje wątpliwość czy nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanej a mianowicie czy N. Z. zobowiązany na podstawie aktu wpisanego w pozycji 30 tytułu wykonawczego jest tą samą osobą, która jest zobowiązana do uiszczenia kosztów na podstawie decyzji wymiarowej z[...]. Kwestia ta nie została wyjaśniona przez organy administracji. W uzasadnieniach rozstrzygnięć organów obu instancji brak jest rozważań w tym zakresie. W związku z czym nie wiadomo czy istnieje tożsamość osoby zobowiązanej na podstawie decyzji wymiarowej z [...] i osoby zobowiązanej na podstawie aktu wpisanego w pozycji 30 tytułu wykonawczego. Organy administracji nie wyjaśniły także dokładnie zarzutu, o którym mowa w art.33 § 1 pkt.7 u.p.e.a. Z treści art.15 1 u.p.e.a. wynika, że pisemne upomnienie winno zawierać dwa elementy a mianowicie wezwanie do wykonania obowiązku oraz zagrożenie skierowaniem sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Do dnia 22 maja 2014r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Finansów z 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. nr 137 poz.1541 ze zm.) Wzór upomnienia stanowi załącznik do wymienionego rozporządzenia. Należy zaznaczyć, że wierzyciel nie jest zobowiązany do stosowania wzoru upomnienia będącego załącznikiem do cytowanego rozporządzenia. Upomnienie nie musi być zatem sporządzone na wymienionym wzorze. Istotne jest jedynie to aby zawierało ono wszystkie elementy wymienione w art.15 § 1 u.p.e.a. W rozpoznawanej sprawie Starosta [...] przesłał skarżącemu upomnienie w postaci pisma z dnia 23 lipca 2013r. (k.46 akt administracyjnych). Z treści tego pisma wynika, że N. Z. został wezwany do zapłaty należności w terminie 7 dni do kasy lub na podany rachunek bankowy. W wymienionym piśmie brak jest natomiast pouczenia, że w przypadku nieuregulowania należności we wskazanym terminie zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne. Brak jest zatem ustawowego elementu upomnienia określonego w art.15 § 1 u.p.e.a. Należy zaznaczyć, że celem upomnienia jest pouczenie zobowiązanego, iż w razie niezapłacenia należności sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego co spowoduje dodatkowe koszty egzekucyjne. Zobowiązany musi wiedzieć jakie będą konsekwencje nieuiszczenia należności. W sytuacji gdy brak jest pouczenia o skutkach niezapłacenia należności to pismo nie spełnia wymogów upomnienia określonych w art.15 § 1 u.p.e.a. Sąd w obecnym składzie stanął na stanowisku, że pisma zawierającego jedynie wezwanie do zapłaty należności w określonym terminie bez określenia skutków jej nieuiszczenia, nie można traktować jako upomnienie w rozumieniu art.15 § 1 u.p.e.a. Wobec tego, że pismo Starosty [...] z 20 lipca 2013r. nie zawiera pouczenia o skutkach prawnych nieuiszczenia należności w wymaganym terminie, nie spełnia ono wymogów określonych w art.15 § 1 u.p.e.a. i nie stanowi upomnienia, o którym mowa w wymienionym przepisie. Nadto istnieje wątpliwość czy pismo z 20 lipca 2013r. zostało faktycznie wysłane skarżącemu. Należy bowiem zaznaczyć, że pismo to oznaczono numerem "WEZW/053714/07/0001" zaś na kopercie wysłanej skarżącemu znajduje się numer "FN.3222.K.053714.W.VII.2013.KN"(k.47 akt administracyjnych). Istnieje zatem niezgodność pomiędzy numerem upomnienia a numerem na kopercie. W sytuacji gdy istnieje taka rozbieżność to powstaje wątpliwość czy w kopercie faktycznie wysłano skarżącemu upomnienie. Kwestia ta nie została wyjaśniona w zaskarżonej decyzji. Dodać również należy, iż wymienionej przesyłki nie można uznać za skutecznie doręczonej w trybie doręczenia zastępczego, o którym mowa w art.44 K.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest powszechnie przyjęty pogląd, że dla uznania, iż przesyłka została skutecznie doręczona w trybie art.44 K.p.a. konieczne jest spełnienie wszystkich przesłanek określonych w tym przepisie. Jedną z takich przesłanek jest pozostawienie zawiadomienia o miejscu złożenia przesyłki w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest możliwe na drzwiach mieszkania, jego biurze lub innego pomieszczenia. O fakcie złożenia przesyłki w placówce pocztowej musi być dokonana stosowana adnotacja doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki. Samo umieszczenie na kopercie lub na potwierdzeniu doręczenia przesyłki pieczęci urzędu pocztowego i daty czy wzmianki o awizowania przesyłki nie jest wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia określone w art.44 K.p.a. (por. wyrok NSA z 23 września 2009r. w spr. I OSK 1359/08. wyrok NSA z 2 lipca 2013r. w spr. II OSK 572/12, wyrok WSA we Wrocławiu z 23 maja 2014r. w spr., III SA/Wr 132/14, wyrok WSA w Gdańsku z 21 marca 2013r. w spr. III SA/Gd 789/12 i wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 5 września 2012r. w spr. II SA/Go 510/12). W niniejszej sprawi na kopercie znajduje się adnotacja doręczyciela "awizowano dnia 26 lipca 2013r., nie zastałem". Brak jest jednak informacji gdzie doręczyciel pozostawił awizo. Również przy drugiej awizacji w dniu 5 sierpnia 2013r. brak jest takiej informacji. Nie wiadomo zatem czy i ewentualnie gdzie zostało zostawione awizo. Skoro brak jest takiej informacji to nie można uznać, że przesyłka została doręczona w trybie art.44 K.p.a. O uznaniu, że przesyłkę doręczono w tym trybie można mówić tylko wtedy gdy spełnione zostały wszystkie przesłanki wymienione w art.44 K.p.a. W niniejszej sprawie przesłanki te nie zostały spełnione. Reasumując sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. Organy administracji nie ustaliły czy zarzuty zostały wniesione w wymaganym terminie. Nie wyjaśniono także dokładnie zarzutów, o których mowa w art.33 § 1 pkt.4 i 7 u.p.e.a. Organy naruszyły przepisy art.7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt.1 c.) p.p.s.a., sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy przede wszystkim wyjaśnić czy zarzuty zostały wniesione w wymaganym terminie. W przypadku ustalenia, że termin ten został zachowany należy podjąć dalsze czynności w sprawie mając na uwadze rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. d.j.