III SA/Łd 380/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędzia WSA Ewa Alberciak Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2009 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wysokości dodatku mieszkaniowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. działając w oparciu o art. 2, art. 3, art.5, art.6 i 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001r., Nr 71, poz. 734 ze zm.), art. 104 k.p.a. i art. 39 ustawy z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) przyznał W. S. dodatek mieszkaniowy w wysokości 83.94 zł miesięcznie, na okres od dnia 1 maja 2009 roku do dnia 31 października 2009 roku. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego wnioskodawcy wynosi 44, 65 m 2 i jest większa od powierzchni normatywnej, która dla rodziny jednoosobowej wynosi 35 m 2. Po przeliczeniu natomiast zadeklarowanych przez stronę wydatków związanych z utrzymaniem mieszkania (tj. kwoty 271,35 zł) przez powierzchnię normatywną otrzymano kwotę 212,70 zł, która po dodaniu ryczałtu i odjęciu 15% średniego miesięcznego dochodu na osobę w rodzinie wyniosła 83,94 zł. Od powyższej decyzji W. S. złożył odwołanie, w którym wskazał, iż nie zgadza się z treścią zaskarżonej decyzji, gdyż wysokość przyznanego dodatku mieszkaniowego jest o prawie 90% niższa od dodatku mieszkaniowego przyznanego uprzednio. Podkreślił, iż jest osobą samotną, całkowicie niezdolną do podjęcia zatrudnienia i legitymuje się orzeczeniem o przyznaniu II grupy inwalidzkiej. Skarżący wniósł o zmianę decyzji ustalającej wysokość dodatku mieszkaniowego poprzez uwzględnienie prawa do dodatkowej powierzchni i wskazanie, na jakiej podstawie prawnej ustalono wysokość wydatków na mieszkanie, gdyż różnią się one od wydatków zadeklarowanych przez stronę i wskazania przepisów prawa wspólnotowego dotyczących dodatkowej powierzchni dla osób niepełnosprawnych. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z treścią art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 roku. Normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią" w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 dla 1 osoby. Stosownie do art. 5 ust. 5 powoływanej wyżej ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30 % albo 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu nie przekracza 60%. Zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz.U. nr 123, poz. 776, z późń. zm.). W myśl art. 6 ust. 6 ustawy, jeżeli lokal mieszkalny zamieszkiwany przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy nie wchodzi w skład mieszkaniowego zasobu gminy do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: 1) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził do zasobu mieszkaniowego gminy; 2) opłaty poza czynszem, które obowiązywałyby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu. Zgodnie natomiast z § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156. poz. 1817), jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, za wydatek stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na każdego członka gospodarstwa. Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że W. S. zajmuje własnościowy lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 44.65 m2, który został zakupiony od W. Towarzystwa Budownictwa Społecznego Spółka z o. o. z siedzibą w Ł. Średni natomiast miesięczny dochód jednoosobowego gospodarstwa domowego wnioskodawcy z okresu trzech miesięcy kalendarzowych, poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, zgodnie z deklaracją z dnia 16 kwietnia 2009 roku, wynosi 919, 38 zł. Do obliczenia wysokości dochodu organ I instancji zaliczył kwoty emerytury brutto, jakie otrzymał wnioskodawca za miesiąc styczeń, luty i marzec 2009 roku w łącznej wysokości 2.758,14 zł. Wydatki mieszkaniowe potwierdzone przez administrację W. Towarzystwa Budownictwa Społecznego Spółki z o.o. w Ł.wynosiły 296.05 zł. Z uwagi natomiast na fakt, iż lokal mieszkalny zajmowany przez wnioskodawcę nie wchodzi w skład zasobu mieszkaniowego gminy, wysokość wydatków mieszkaniowych przeliczono, zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, do poziomu obowiązującego w lokalach tego zasobu. Opłatę za dostarczenie do lokalu mieszkalnego zimnej wody i odprowadzenie ścieków obliczono przyjmując normę zużycia wody wynoszącą 3,0 m3 na osobę w lokalach zasobu mieszkaniowego gminy nie posiadających liczników, wyposażonych w lokalne źródło ciepłej wody - bojler (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 roku w sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody –/Dz. U., Nr 8, poz. 70/) oraz stawkę 4,94 zł/m3 (uchwała Nr XLV/893/08 Rady Miejskiej w Ł. z dnia 3 grudnia 2008 roku w sprawie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzenia ścieków na okres od dnia 1 stycznia 2009 roku do dnia 31 grudnia 2009 roku). Naliczona opłata za zużycie zimnej wody i odprowadzenie ścieków wyniosła więc 14,82 zł (3,0 m' x 4,94 zł/m3 x 1 osoba =14,82 zł). Wydatki mieszkaniowe po dokonaniu powyższego przeliczenia wyniosły 271,35 zł (296,05 zł – 39,52 zł +14,82 zł = 271,35 zł). Ponieważ lokal mieszkalny zajmowany przez stronę ma powierzchnię użytkową wynoszącą 44.65 m2, a powierzchnia normatywna dla 1 osoby, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wynosi 35 m2 to dla celów obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego - na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy - została przyjęta kwota wydatków mieszkaniowych w wysokości 212,70 zł (wydatki za lokal podzielone przez jego powierzchnię użytkową, a następnie uzyskany w ten sposób wskaźnik pomnożono przez normatywną powierzchnię; 271,35 zł : 44.65 m2 x 35 m 2 212,70 zł). Do wydatków mieszkaniowych zaliczono również ryczałt za ogrzewanie wody (w lokalu brak centralnie ciepłej wody) w wysokości 9,15 zł (1 osoba x 0.4573 zł/kWh x 20 kWH/osoba = 9,15 zł). Wydatki mieszkaniowe przyjęte do obliczenia dodatku mieszkaniowego łącznie z naliczonym ryczałtem wyniosły zatem 221,85 zł (212,70 zł + 9,15 zł =221,85 zł). Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniu dotyczących nieuwzględnienia prawa do dodatkowej powierzchni, organ odwoławczy podkreślił, że dla jednej osoby - zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, powierzchnia normatywna wynosi 35 m2. W rozpatrywanej sprawie strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i samodzielnie zamieszkuje lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 44,65 m2 . Z akt sprawy nie wynika jednak aby W. S. poruszał się na wózku inwalidzkim i legitymował się orzeczeniem o niepełnosprawności uprawniających do podwyższenia normatywnej powierzchni lokalu. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podtrzymując zarzuty przedstawione w odwołaniu podkreślił, iż nie zgadza się z treścią zaskarżonej decyzji, która w jego ocenie narusza obowiązujące przepisy prawa. Podkreślił, iż nie rozumie dlaczego w poprzednich dwóch okresach zasiłkowych przy ustaleniu wysokości dodatku mieszkaniowego uwzględniono podwyższoną powierzchnię normatywną lokalu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga W. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Ł. naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku, mogłoby stanowić podstawę do ich uchylenia. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71 poz. 734 ze zm.). Stosownie do treści art. 2 powołanej ustawy dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa a art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym. Natomiast przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, iż normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 dla jednej osoby. Normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju (art. 5 ust. 3 ustawy). Dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 1) 30 % albo 2) 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 %. (art. 5 ust. 5 ustawy). Powyżej powołane przepisy w sposób jednoznaczny określają kryteria nabycia prawa do dodatku mieszkaniowego. Warunkiem jego otrzymania jest łączne spełnienie następujących warunków: 1) zajmowanie lokalu mieszkalnego o określonej normatywnej powierzchni użytkowej, z uwzględnieniem liczby członków gospodarstwa domowego; 2) osiąganie określonego dochodu w przeliczeniu na jednego członka gospodarstwa domowego; 3) posiadanie tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego. W niniejszej sprawie organy administracji publicznej dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie spełnienia przez skarżącego wskazanych powyżej kryteriów do nabycia prawa do dodatku mieszkaniowego. W. S. zajmuje lokal, którego powierzchnia przekracza wprawdzie normatywną powierzchnię użytkową, o której mowa w art.5 ust.1 pkt.1 ustawy z 21 czerwca 2001r. ( 35 m2 dla 1 osoby) lecz przekroczenie to nie jest większe niż 30% (powierzchnia lokalu wynosi 44,65 m2). Skarżący posiada także tytuł prawny do zajmowanego lokalu zaś jego średni miesięczny dochód (919,38 zł) nie przekracza 175% najniższej emerytury – 11181,43 zł ( 175% × 675,10 zł). Kwestią sporną jest natomiast wysokość przyznanego dodatku mieszkaniowego. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnią użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie jednoosobowym. Wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są zaś świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego (art. 6 ust. 3 ustawy). Wydatkami, o których mowa w ust. 3 cyt. przepisu, są: 1) czynsz, 2) opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, 3) zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, 4) odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, 5) inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, 6) opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych, 7) wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału. Nie stanowią wydatków, o których mowa w ust. 4, wydatki poniesione z tytułu: 1) ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów, 2) opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe. Stosownie natomiast do treści art. 6 ust. 6 ustawy, jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład zasobu mieszkaniowego gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: 1) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy, 2) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu. Dodatkowo, w myśl art. 6 ust. 7 ustawy, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego. Zgodnie zaś § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.), jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, za wydatek, stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na każdego członka gospodarstwa. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy należy zaznaczyć, iż skarżący zajmuje samodzielnie własnościowy lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 44,65 m2, który zakupił od W. Towarzystwa Budownictwa Społecznego Spółki z o. o. z siedzibą w Ł. Dochód skarżącego, w okresie ostatnich trzech miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie dodatku, (tj. w okresie styczeń -marzec 2009 roku), wyniósł 2.758,14 zł. Średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego wyniósł więc 919, 38 zł. Jak wynika z informacji W.Towarzystwa Budownictwa Społecznego z 14 kwietnia 2009r. wydatki mieszkaniowe skarżącego, o których mowa w art.6 ust.3-6 ustawy z 21 czerwca 2001r., wyniosły 296,05 zł w tym wydatki za zimną wodę i doprowadzanie ścieków – 39,52 zł. Ponieważ lokal mieszkalny W.S. nie wchodzi w skład zasobu mieszkaniowego gminy, wydatki za wodę i odbiór ścieków, zgodnie z treścią art.6 ust.6 pkt.2 ustawy z 21 czerwca 2001r., nie mogą być wyższe niż te, które obowiązują w zasobie mieszkaniowym gminy. Zgodnie z treścią załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14 stycznia 2002r. w sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody (Dz.U. nr 8 poz.70) norma zużycia wody na 1 osobę w lokalu z lokalnym źródłem ciepłej wody (np. bojler) wynosi 3,0 m2. W myśl uchwały nr XLV/893/08 Rady Miejskiej w Ł.z 3 grudnia 2008r. w sprawie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2009r. (opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej na stronach internetowych Urzędu Miasta Ł.) za zimną wodę stawka z 1 m3 wynosi 2,45 zł netto + 7% podatku VAT (0,17 zł) co daje 2,62 zł brutto. Jeżeli chodzi o ścieki to stawka za 1 m3 wynosi 2,17 zł netto + 7% podatku VAT co daje 2,32 zł brutto. Łącznie stawka za doprowadzanie zimnej wody i odprowadzanie ścieków wyniosła 4,94 zł za 1 m3 (2,62 zł + 2,32 zł). Wydatki skarżącego za zimną wodę i odprowadzanie ścieków wyniosły 14,82 zł (3,0 m3 × 4,94 zł/m3 × 1 osoba). Łączne zaś wydatki mieszkaniowe wyniosły 271,35 zł (296,05 zł – 39,52 zł + 14,82 zł). Ponieważ lokal mieszkalny zajmowany przez skarżącego ma powierzchnię użytkową wynoszącą 44,65 m2, a powierzchnia normatywna dla 1 osoby, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wynosi 35 m2 , to wydatki za lokal czyli kwotę 271,35 zł podzielono przez powierzchnię użytkową lokalu tj. 44,65 m2, a następnie uzyskany w ten sposób wskaźnik pomnożono przez normatywną powierzchnię, czyli 35 m2 i uzyskano kwotę 212,70 zł. Do wyliczonej w powyższy sposób kwoty wydatków mieszkaniowych doliczono również ryczałt za ogrzewanie wody (w lokalu brak centralnie ciepłej wody) w wysokości 9,15 zł (1 osoba x 0.4573 zł/kWh x 20 kWH/osoba = 9,15 zł). Wydatki mieszkaniowe przyjęte do obliczenia dodatku mieszkaniowego łącznie z naliczonym ryczałtem wyniosły zatem 221,85 zł (tj. 212,70 zł + 9,15 zł =221,85 zł). Wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi natomiast różnicę pomiędzy wydatkami na lokal (tj. 221,85 zł) a 15% dochodu rodziny (tj. 919,38 zł). W przypadku skarżącego różnica ta wyniosła 83,94 zł. Organy administracji prawidłowo zatem wyliczyły wysokość dodatku. Zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne. Jeżeli chodzi o zarzut nieuwzględnienia prawa do dodatkowej powierzchni to zaznaczyć należy, iż skarżący nie spełnił przesłanki "powierzchni normatywnej" zajmowanego lokalu. Jak wynika bowiem z akt sprawy, W. S. zajmuje samodzielnie lokal mieszkalny położony w Ł. przy ul. K., o powierzchni użytkowej 44,65 m². Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego dla gospodarstwa jednoosobowego nie może przekraczać 35 m². Zatem powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez skarżącego przekracza ustawową normę, o której mowa w art.5 ust.1 pkt.1 wymienionej ustawy W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki zwiększenia dopuszczalnej powierzchni użytkowej, o których mowa w art. 5 ust. 3 ustawy z 21 czerwca 2001r. Przepis ten zezwala na powiększenie użytkowej powierzchni mieszkalnej z tytułu niepełnosprawności osoby zamieszkującej w lokalu, jednak tylko wówczas gdy, osoba niepełnosprawna porusza się na wózku lub gdy niepełnosprawność wymaga zamieszkania w oddzielnym pokoju. Wymieniony przepis reguluje zatem sytuacje, kiedy istnieją podstawy do zwiększenia dopuszczalnej normatywnej powierzchni zajmowanego lokalu. Zaznaczyć należy, iż ocena tych przesłanek jest zróżnicowana. O ile bowiem w przypadku zamieszkiwania w danym lokalu osoby poruszającej się na wózku inwalidzkim powierzchnia normatywna zawsze ulegnie zwiększeniu, o tyle jej zwiększenie z powodu wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju jest uzależnione od tego, czy dana osoba zamieszkuje sama, czy też z rodziną. W sytuacji gdy osoba niepełnosprawna mieszka sama to nie można mówić o sytuacji przewidzianej w art.5 ust.3 ustawy z 21 czerwca 2001r. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 grudnia 2006r. w spr. I OSK 565/06 (Lex nr 290657). Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż skarżący mieszka sam i nie porusza się na wózku inwalidzkim. Nie została zatem spełniona żadna z przesłanek, o których mowa w art.5 ust.3 ustawy z 21 czerwca 2001r. Odnośnie zarzutu, iż w poprzednim okresie skarżącemu przyznano prawie dwa razy wyższy dodatek mieszkaniowy (159,08 zł) niż obecnie (83,94 zł) to należy stwierdzić, iż przedmiotem obecnego postępowania jest skontrolowanie prawidłowości wyliczenia dodatku przyznanego na okres od 1 maja 2009r. do 31 października 2009r. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż dodatek ten został wyliczony w prawidłowej wysokości. W oparciu o zebrany materiał dowodowy, a w szczególności o informację o wydatkach mieszkaniowych i zaświadczenie o wysokości otrzymywanej renty, organy administracji trafnie wyliczyły dodatek w kwocie 83,94 zł. Trudno wyjaśnić dlaczego w poprzednich okresach przyznany dodatek był o wiele wyższy. Nie wiadomo bowiem w oparciu o jakie informacje wyliczano dodatek w ubiegłych okresach oraz czy wyliczenia te były prawidłowe. W obecnej sprawie kwestie te nie były wyjaśniane. Przedmiotem obecnego postępowania było sprawdzenie prawidłowości wyliczenia dodatku na okres od 1 maja do 31 października 2009r. a nie wysokości tego dodatku w poprzednich okresach. Jeżeli chodzi o zarzut skarżącego, iż jego faktyczne wydatki na mieszkanie wynoszą 301, zł zaś przyjęto 271,35 zł to różnica to wynika z dwóch powodów. Po pierwsze pominięto wydatek na ubezpieczenie budynku (4,47 zł) co jest zgodne z treścią art.6 ust.4a pkt.1 ustawy z 21 czerwca 2001r. Po drugie, z uwagi na treść art.6 ust.6 pkt.2 wymienionej ustawy, zamiast faktycznych wydatków za zimną wodę i odprowadzanie ścieków (39,52 zł) przyjęto wydatki, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy (14,82 zł). W związku z czym do wyliczenia dodatku przyjęto wydatki mieszkaniowe w wysokości 271,35 zł. Reasumując sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. Organy administracji prawidłowo wyliczyły wysokość dodatku mieszkaniowego. Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę W.S Tp..