III SA/Łd 384/11

Dnia 20 lipca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku I. K. o przywrócenie terminu w sprawie ze skargi I. K. na pismo Starosty [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu postanawia: odrzucić wniosek. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę I. K. na pismo Starosty [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu. Pismem z dnia 8 lipca 2011r. I. K. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący oświadczył, iż nie został poinformowany o możliwości wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i dlatego nie uczynił zadość temu obowiązkowi w przepisanym terminie. W ocenie skarżącego uchybienie terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa było niezawinione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Jednakże z art. 86 § 2 p.p.s.a. wynika, iż przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, natomiast według art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W związku z tym, że skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zaś z uzasadnienia tego wniosku wynika, że wnosi on o przywrócenie terminu do złożenia wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, przedmiotowy wniosek należało przeanalizować w obu aspektach, o których mowa. W przedmiotowej sprawie Sąd uznał skargę I. K. jako niedopuszczalną. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 30 czerwca 2011r. Sąd stwierdził, iż skarżący nie zachował terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a., wobec czego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. ww. skargę odrzucił. Z powyższego wynika, iż na podstawie art. 86 § 1 i § 2 p.p.s.a. należy uznać przywrócenie terminu do wniesienia skargi jako niedopuszczalne. Skoro bowiem skarga była niedopuszczalna (ale z innej przyczyny, niż niezachowanie terminu do jej wniesienia) i dlatego została przez Sąd odrzucona, to konsekwentnie należy stwierdzić, iż uchybienie terminu do wniesienia tej skargi nie spowodowało dla skarżącego ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego, a zatem przywrócenie terminu do wniesienia takiej skargi również jest niedopuszczalne (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2011r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 46/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach, w skrócie CBOIS). Sąd nie może natomiast rozstrzygać kwestii związanych z ewentualnym przywróceniem terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, gdyż dotyczą one postępowania administracyjnego przed organem administracji publicznej. W tym zakresie mają bowiem zastosowanie przepisy Działu I Rozdziału 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zatem gdyby przyjąć, iż skarżący wnosi o przywrócenie terminu do złożenia wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, to i tak żądanie skarżącego w tym aspekcie należy uznać za niedopuszczalne z uwagi na to, że orzekanie w tym przedmiocie nie należy do sądów administracyjnych, lecz do organów administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2011r. w sprawie o sygn. akt I FPS 5/10, dostępne w CBOIS). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 88 w zw. z art. 86 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.