III SA/Łd 398/10

Dnia 8 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 8 września 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi: [...] na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych w Ł. postanawia: odrzucić skargę: [...] D.T. W skardze z dnia 25 maja 2010 r. mieszkańcy budynków położonych przy al. A. [...] w Ł. wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] zmieniającej uchwałę w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Ł. oraz opłat za parkowanie w tej strefie i sposobu ich pobierania w części obejmującej punkt 31 jej załącznika nr 1 dotyczącego wyznaczenia jako strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Ł. parkingu przy al. A na odcinku ul. [...]. Z załączonych do akt sprawy dokumentów wynika ponadto, iż w dniu [...] r. mieszkańcy budynków przy al. A [...] wezwali Radę Miejską w Ł. do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie uchwały z dnia [...] r. nr [...]. Do pisma załączono listę podpisów mieszkańców zawierającą następujące nazwiska:[...]. Uchwałą z dnia [...]r. nr [...] Rada Miejska w Ł. uznała powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa za bezzasadne. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Ł. wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Należy jednocześnie zaznaczyć, iż w odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi, w piśmie z dnia [...] r. J.M. wskazała, że wszystkie osoby wyrażające zgodę na zaskarżenie uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] r. są skarżącymi. Do pisma dołączono czytelną listę mieszkańców. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] zmieniająca uchwałę w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Ł. (...). Kwestię wniesienia skargi na uchwałę organu gminy reguluje art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z przepisu tego wynika, że warunkiem wniesienia skargi na uchwałę organu gminy jest uprzednie bezskuteczne wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia, co należy rozumieć w ten sposób, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący ma obowiązek wezwać organ do usunięcia naruszenia i to wezwanie ma być bezskuteczne. O bezskuteczności tego wezwania można mówić zarówno wtedy, gdy organ nie uwzględnił wezwania (odmówił jego uwzględnienia) i o stanowisku tym poinformował wzywającego w odpowiedzi na wezwanie, jak i wówczas gdy organ nie zajął w sprawie wezwania żadnego stanowiska (milczenie organu) - por. uchwała NSA z 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60, ZNSA 2007/2/83, LEX 260435; postanowienie NSA z 8 sierpnia 2006 r., II OSK 1009/06, ONSAiWSA 2007/2/30, LEX 244329. Niespełnienie, przed wniesieniem skargi, warunku w postaci wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia czyni tę skargę niedopuszczalną. Skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka właśnie sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Z akt sprawy wynika bowiem bezspornie, że wezwanie Rady Miejskiej w Ł. do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] r. nie zostało podpisane przez wszystkie osoby wnoszące skargę do sądu administracyjnego. Niepodpisanie wezwania przez wszystkich wzywających powoduje, iż wezwanie to nie może być traktowane jako spełnienie przez osoby, które go nie podpisały, wymogu formalnego, niezbędnego dla wniesienia do sądu skargi na uchwałę organu gminy. Zgodnie bowiem z treści art. 63 § 3 k.p.a. (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), podanie, a jest nim niewątpliwie wezwanie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (zob. Woś Tadeusz; glosa do wyroku SN z 26 czerwca 1992 r., III ARN 31/92, PiP 1995.2.108), wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego. W przeciwnym wypadku nie wywołuje ono skutków prawnych. Podpis gwarantuje, że czynność procesowa została dokonana przez osobę określoną jako wnosząca podanie (por. wyrok WSA w Warszawie z 1 marca 2005 r., V SA/Wa 1770/2004, LexPolonica). Jego istnienie jest zatem niezbędnym wymogiem formalnym podania. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 punkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę skarżących wymienionych w sentencji postanowienia, z uwagi na niespełnienie wymogu wezwania organu administracji do usunięcia naruszenia prawa. D.T.