III SA/Łd 400/09

Dnia 27 listopada 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2009 roku sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. III SA/Łd 400/09 U Z A S A D N I E N I E Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] (znak [...]) stwierdziło niedopuszczalność odwołania A. S. od pisma Burmistrza Miasta K. z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie konkursu na stanowisko Dyrektora Zakładu Usług Komunalnych w K. Z załączonych akt administracyjnych wynika, że w piśmie z dnia 3 marca 2009 r. skierowanym do Burmistrza Gminy K. A. S. stwierdził, że został poinformowany przez pracownika Urzędu Miejskiego o zakończeniu ogłoszonego konkursu i powołaniu wyłonionego kandydata na stanowisko Dyrektora Zakładu Usług Komunalnych w K. Jednocześnie zakwestionował wynik tego konkursu, zarzucając szereg nieprawidłowości w toku prowadzonego postępowania konkursowego. Uznając przedmiotowy konkurs za nieważny A. S. przedstawił zarazem żądanie oficjalnego, pisemnego poinformowania go o wynikach konkursu oraz pouczenia o przysługujących mu w związku z tym środkach odwoławczych. W odpowiedzi na powyższe, Burmistrz Miasta K. pismem z dnia [...] poinformował A. S., że konkurs został rozstrzygnięty zgodnie z wymogami ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 223, poz. 1458) [dalej ustawa o pracownikach samorządowych] oraz obowiązującym zarządzeniem 74/05 z dnia 6 października 2005 r. w sprawie wprowadzenia "regulaminu naboru na wolne miejsca urzędnicze w Urzędzie Miejskim w K.". Burmistrz, powołując się na wyżej wymienione akty prawne stwierdził, że nie przewidują one odwołania od "decyzji komisji konkursowej", a ostateczną decyzję o zatrudnieniu kandydata na stanowisku urzędniczym podejmuje burmistrz jako pracodawca. Pismem z dnia 7 maja 2009 r. A. S. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. – za pośrednictwem Burmistrza Miasta K. – pismo, z którego wynikało, że wnosi on "skargę na decyzję [...] z dnia [...] Burmistrza Gminy K. w przedmiocie konkursu na stanowisko Dyrektora Zakładu Usług Komunalnych w K.". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. potraktowało powyższe pismo jako odwołanie i postanowieniem z dnia [...], działając na podstawie art. 134 w zw. z 104 § 1 k.p.a. stwierdziło jego niedopuszczalność. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium zaznaczyło na wstępie, że koniecznym warunkiem do wniesienia odwołania jest wydanie przez organ I instancji decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie natomiast, jak stwierdziło Kolegium, A. S. wniósł odwołanie od pisma Burmistrza Miasta K. z dnia [...], informującego o wynikach konkursu na stanowisko Dyrektora Zakładu Usług Komunalnych w K. W związku z tym Kolegium podniosło, że nie jest organem właściwym do rozpatrywania spraw związanych z obsadzaniem stanowisk w drodze konkursu, a w szczególności nie jest organem odwoławczym od rozstrzygnięć komisji konkursowej. Zdaniem Kolegium, w sprawie nie została wydana decyzja administracyjna, do której rozpoznania właściwe byłoby Kolegium. Za taką decyzję nie można bowiem uznać pisma Burmistrza Miasta K. z dnia [...]. Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył A. S. W treści skargi strona szeroko cytuje opracowania i komentarze do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące pojęcia i formy decyzji administracyjnej. Z treści skargi wynika, że skarżący kwestionuje rozstrzygnięcie Kolegium, stwierdzające niedopuszczalność wniesienia przez skarżącego odwołania od decyzji Burmistrza Miasta K. w sprawie konkursu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 powoływanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu prawnego, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonego postanowienia sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Na wstępie wskazać należy, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania od pisma Burmistrza Miasta K. z dnia [...] informującego o wynikach konkursu na stanowisko Dyrektora Zakładu Usług Komunalnych w K. Skarżący zakwestionował w tym względzie stanowisko Kolegium, zdaniem którego pismo Burmistrza Miasta K. informujące o wynikach konkursu nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a tym samym nie ma prawnych możliwości odwołania się od niego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W skardze do Sądu skarżący w pierwszym rzędzie kwestionuje to właśnie stanowisko. Przechodząc od merytorycznego rozpoznania sprawy wskazać należy na wstępie na regulację normującą zasady przeprowadzania konkursów na stanowiska urzędnicze w administracji samorządowej. Stwierdzić należy w związku z tym, że postępowanie konkursowe prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych – rozdział 2 - (Dz. U. Nr 223, poz. 1458) [dalej ustawa o pracownikach samorządowych], zmierzające do wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora jednostki budżetowej gminy (w tym przypadku Zakładu Usług Komunalnych) jest postępowaniem prowadzonym w celu wyłonienia kandydata na obsadzane stanowisko. Jest to pewien zamknięty etap postępowania, który kończy ustalenie wyników konkursu. Kolejny zaś, odrębny i samodzielny etap, to powstanie (nawiązanie) określonego nowego stosunku pracy z tak wybranym w konkursie kandydatem. Postępowanie konkursowe podejmowane w oparciu o przepisy tej ustawy przez organ samorządu i powołaną przez niego komisję konkursową w celu realizacji ustawowego obowiązku powołania na stanowisko dyrektora jednostki budżetowej gminy (np. zakładu usług komunalnych) osoby wyłonionej w drodze konkursu ma zatem charakter czynności poprzedzających nawiązanie z taką osobą stosunku pracy. Dla oceny istoty postępowania konkursowego istotne znaczenie ma określenie charakteru prawnego komisji konkursowej zajmującej się wyłonieniem kandydata na obsadzane stanowisko, w szczególności ustalenie, czy mamy w tym przypadku do czynienia z organem administracji w rozumieniu przepisów k.p.a. W myśl art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., przez organy administracji publicznej rozumie się ministrów, centralne organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz inne organy państwowe lub podmioty, gdy są one powołane z mocy prawa do załatwiania spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnej. W ocenie sądu, powoływanej przez organ samorządu komisji konkursowej nie można przypisać powyższych cech organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., gdyż – co należy podkreślić w pierwszej kolejności – obowiązujące przepisy prawa w taki atrybut jej nie wyposażają. Nie może tego uczynić także sam organ bez powołania się na odpowiednie umocowanie ustawowe w tym zakresie. W praktyce, pozycję komisji konkursowej wyznaczają jej zadania, które sprowadzają się do pełnienia funkcji doradczej dla organu administracji przy wyborze odpowiedniego kandydata na stanowisko dyrektora jednostki budżetowej gminy (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - dyrektora Zakładu Usług Komunalnych). Nie może więc ulegać wątpliwości, że komisja konkursowa powołana przez organ administracji samorządowej nie ma charakteru organu administracji publicznej ani w znaczeniu prawnoustrojowym, ani funkcjonalnym. Uprawniające ją do działania przepisy nie dają jej takiej pozycji ani kompetencji i nie wyposażają jej w uprawnienia władcze. Pogląd taki, co do charakteru komisji konkursowej wyrażony został przez NSA w uzasadnieniu postanowienia podjętego w składzie siedmiu sędziów w sprawie I OPS 4/06 z dnia 11 grudnia 2006 r. i pogląd ten w tym zakresie należy w pełni podzielić. Uznając zatem, że działania komisji konkursowej nie mają charakteru działań organu administracji, tym samym nie sposób uznać wyniku takiego rozstrzygnięcia za decyzję administracyjną. Jak wskazano wcześniej, jest to jedynie pewien etap postępowania konkursowego prowadzonego przez organ samorządu, zmierzający do wyłonienia kandydata na obsadzane stanowisko. Kolejnym etapem jest zawarcie z wybranym kandydatem umowy o pracę, gdy chodzi o pracowników samorządowych wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy. W tym zakresie właściwe będą już jednakże inne przepisy, w szczególności z zakresu prawa pracy. Tak więc końcowe rozstrzygnięcie komisji konkursowej zamyka postępowanie konkursowe w tym zakresie. Organ administracji nie dokonuje w tym zakresie żadnych czynności władczych. Rozstrzygnięcie co do wyników konkursu, podejmuje komisja konkursowa. Przy czym jej końcowe rozstrzygnięcie tj. wybór określonego kandydata i uzasadnienie dokonanego wyboru. nie mogą być uznane za decyzję administracyjną, a ewentualnie za akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wskazać w tym zakresie należy, że zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie prawa przeważa pogląd, iż możliwość załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej winna wynikać wprost z przepisów prawa materialnego, stanowiącego podstawę prowadzonego przez organ postępowania judykacyjnego. Bezsporne jest, iż zawarte w rozdziale 2 ustawy o pracownikach samorządowych przepisy dotyczące nawiązywania stosunku pracy z pracownikiem samorządowym zatrudnianym na podstawie umowy o pracę, nie przewidują takiej formy rozstrzygnięcia konkursu. Zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy, z przeprowadzonego naboru kandydatów sporządza się protokół, który zawiera m.in. określenie stanowiska, na które był przeprowadzany nabór, liczbę kandydatów, imiona i nazwiska i miejsca zamieszkania/.../ nie więcej niż 5 najlepszych kandydatów /.../ , liczbę nadesłanych ofert, w tym liczbę ofert spełniających wymagania formalne, informację o zastosowanych metodach i technikach naboru, uzasadnienie dokonanego wyboru i skład komisji przeprowadzającej nabór. Następnie, w myśl art. 15 ust. 1 ustawy niezwłocznie po przeprowadzonym naborze informacja o wyniku naboru jest upowszechniana przez umieszczenie na tablicy informacyjnej w jednostce, w której by przeprowadzony nabór, oraz opublikowanie w Biuletynie przez okres co najmniej 3 miesięcy Jeżeli przyjąć wynikającą z doktryny i orzecznictwa definicję decyzji administracyjnej, iż jest to kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli administrujących w państwie organów, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej i prawnej, w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne (uchwała Sądu Najwyższego z 5 lutego 1988 r. III AZP 1/88, OSPiKA 1989, nr 3, poz. 59), to podstawy do takiego działania przepisy ustawy o pracownikach samorządowych nie zawierają. Ani komisja konkursowa, ani Burmistrz Miasta K. nie wydają bowiem decyzji, w rozumieniu art. 104 k.p.a. Obowiązujące przepisy nie przewidują aby w takiej sytuacji konieczne było wydanie decyzji administracyjnej. Fakt, podnoszony przez skarżącego, użycia w tym przypadku przez Burmistrza Miasta K. w piśmie z dnia [...] sformułowania "decyzja komisji konkursowej" nie może więc sam w sobie powodować, że pismo to uzyskuje rangę decyzji administracyjnej. Pojęcie to rozumieć bowiem należy w potocznym znaczeniu tego słowa. Chodzi tu o decyzję jako formę rozstrzygnięcia sprawy wyboru na określone stanowisko, a nie o decyzję w rozumieniu art. 104 k.p.a. Tym samym od takiego rozstrzygnięcia nie przysługuje odwołanie do organu wyższego stopnia, w tym przypadku Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zarzut skarżącego w tym zakresie formułowany nie jest zatem zasadny. Zdaniem Sądu, pismo Burmistrza Miasta K. z dnia [...] zawierające informacje o wyniku postępowania konkursowego i ocenę co do prawidłowości jego przeprowadzenia nie jest decyzją administracyjną. Niezależnie od powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że postępowanie konkursowe zakończone ustaleniem jego wyników w sposób prawnie wiążący wpływa na sytuację osoby uczestniczącej w tym konkursie. Wywołuje bowiem określony skutek prawny, jaki wiąże się z wynikami konkursu, tj. możliwość objęcia określonego stanowiska w administracji samorządowej. Stanowi więc istotę czynności z zakresu administracji publicznej. Skoro więc przepisy ustawy o pracownikach samorządowych nie dają wystarczających podstaw do przyjęcia, iż w toku tego konkursu są rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnej sprawy indywidualne, do których stosuje się przepisy k.p.a., to rozważenia w związku z tym wymaga, czy organ administracji publicznej podejmuje w stosunku do uczestników konkursu akty lub czynności dotyczące ich uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W tym zakresie wskazać należy m.in. ma uchwałę składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 1997 r., sygn. akt OPK 1/97 (publik. ONSA 1997, z. 4, poz. 149), w której zwrócono uwagę, że ustawodawca coraz częściej odchodzi od ukształtowania stosunków administracyjnoprawnych, zachodzących między państwem (jego organami) a obywatelami i innymi podmiotami administrowanymi, w drodze decyzji administracyjnej, na rzecz uprawnień i obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów prawa. W takich przypadkach do konkretyzacji prawnego stosunku administracyjnego nie jest wymagane rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej, natomiast mogą pojawić się akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej, których przedmiotem jest przyznanie (odmowa przyznania), stwierdzenie (odmowa stwierdzenia) albo uznanie (odmowa uznania) określonego uprawnienia lub obowiązku wynikających z mocy powszechnie obowiązującego przepisu prawa. Podmiot, którego uprawnienia lub obowiązku dotyczy akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. ma przy tym zapewnioną ochronę na drodze sądowej, ponieważ może zaskarżyć takie akty i czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, a także bezczynność organu w tych sprawach, jak również żądać, aby sąd administracyjny orzekł o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Właśnie to, że istnienie lub nieistnienie uprawnienia lub obowiązku wynika z przepisów prawa, wyraźnie wskazuje, że chodzi tu o uprawnienie lub obowiązek określonej osoby (podmiotu administrowanego), których źródłem jest obowiązujący powszechnie przepis prawny. Prowadzi to do wniosku, że o akcie lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4, na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, zaś samo uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Skoro więc, jak w tym przypadku, przeprowadzenie konkursu przez organ administracji publicznej jest obowiązkiem wynikającym z ustawy i konkurs ma być przeprowadzony w sposób określony prawem, to jednocześnie muszą istnieć gwarancje, które zapewnią wszystkim uczestnikom takiego konkursu równe szanse, bez dyskryminacji z jakiejkolwiek przyczyny oraz przeprowadzenie konkursu według prawnie określonych reguł W praktyce, udział w konkursie na funkcję dyrektora jednostki budżetowej gminy zgłosić może każdy, realizując swoje uprawnienia do udziału w konkursie na równych zasadach, bez jakiejkolwiek dyskryminacji oraz zgodnie z przepisami określającymi przebieg konkursu. Tych właśnie uprawnień wynikających z przepisu prawa mogą dotyczyć czynności podejmowane w toku konkursu przez organ administracji publicznej. Kwestia uprawnienia do udziału w konkursie i ocena jego wyniku przez organ administracji publicznej nie mogą być traktowane jako zdarzenia bez znaczenia prawnego. Nie sposób twierdzić, że tego rodzaju konkurs, przeprowadzany obligatoryjnie na podstawie przepisów prawa przez organ administracji publicznej, nie rodzi żadnych publicznoprawnych uprawnień po stronie uczestników konkursu. W przypadku naruszenia tych uprawnień aktem (czynnością) organu administracji publicznej, poprzez naruszenie przepisów prawa określających przeprowadzenie konkursu, uczestnik konkursu ma prawo do ochrony sądowej. Tak więc, działalność organu administracji, jako organu sprawującego nadzór nad przeprowadzaniem konkursu, którego celem jest wyłonienie kandydata na obsadzane stanowisko (jak w tym przypadku na stanowisko dyrektora Zakładu Usług Komunalnych) ma niewątpliwie cechy działalności o charakterze publicznoprawnym, na które może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a więc uczestnik konkursu, którego uprawnień dotyczy taki akt lub czynność. Wniesienie skargi w tym przypadku wymaga jednakże spełnienia określonych wymogów ustawowych. Szczegółowo precyzują je przepisy art. 52 § 3 i art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z postanowieniami art. 52 § 3 w zw. z art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a. skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 można wnieść do sądu dopiero uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Przy czym, skarga może być wniesiona w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie za takie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa można uznać pismo skarżącego skierowane do Burmistrza Miasta K. 3 marca 2009 r. , a za odpowiedź organu pismo Burmistrza skierowane do skarżącego [...]. Zaznaczyć jednocześnie należy, że nie wynika z załączonych akt i nie było przedmiotem ustaleń i oceny kiedy skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o rozstrzygnięciu konkursu, gdyż nie było to konieczne dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia SKO. Ponieważ w piśmie z dnia [...] skarżący nie został pouczony o możliwości wniesienia skargi na wynik postępowania konkursowego i terminie do jej wniesienia, a zatem znaleźć może zastosowanie art. 86 § 1 zd. 1 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1-4 ustawy p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, z tym że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Reasumując należy stwierdzić, że od rozstrzygnięcia komisji konkursowej i informacji w tym względzie przekazanej przez Burmistrza Miasta K. nie przysługuje odwołanie do organu wyższego stopnia (Samorządowego Kolegium Odwoławczego), albowiem nie mamy tutaj do czynienia z decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a. Zasadnie zatem, na podstawie art. 134 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło niedopuszczalność odwołania od pisma Burmistrza Miasta K. z dnia [...] informującego o wynikach konkursu na stanowisko dyrektora Zakładu Usług Komunalnych. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku. R.A.