III SA/Łd 406/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia NSA Janusz Nowacki(spr.), , Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 28 października 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przywrócenia do służby w Policji oddala skargę. Wyrokiem z dnia 4 lutego 2009 roku, sygn. akt III SA/Łd 597/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...], nr [...] oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby P. S. W uzasadnieniu wyroku Sąd odwołując się do treści art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (jedn. tekst Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) wskazał, iż analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że skarżący na dzień 21 sierpnia 2008 roku, czyli przed dniem wydania zaskarżonej decyzji legitymował się ostatecznym orzeczeniem lekarskim Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w Ł. Nr [...] orzekającym o całkowitej niezdolności do służby w Policji, co w ocenie Sądu wyczerpało przesłankę obligatoryjnego zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust.1 pkt 1 cyt. ustawy o Policji. Jedną natomiast z przesłanek wznowienia postępowania wymienioną w art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a., jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi który wydał decyzję. Okolicznością taką niewątpliwie było zdaniem Sądu wydanie ostatecznego orzeczenia lekarskiego o całkowitej niezdolności skarżącego do służby w Policji. Skoro zaś przepis art. 41 ust. 1 ustawy o Policji enumeratywnie wymienia przypadki obligatoryjnego zwolnienia policjanta ze służby w Policji, a jedną z podstaw do zwolnienia skarżącego był przepis art. 41 ust. 1 pkt 1, to wobec zbiegu przesłanek do obligatoryjnego i fakultatywnego zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie przepisu art. 41 ust. 1 pkt 1 cyt. oraz art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, pierwszeństwo winno mieć obligatoryjne zwolnienie policjanta ze służby. W kontekście powyższych rozważań Sąd również wskazał, iż zarówno Komendant Miejski Policji w Ł., jak i Komendant Wojewódzki Policji w Ł. przed wydaniem swoich decyzji nie zapoznali skarżącego z zebranym w przedmiotowej sprawie materiałem dowodowym do czego zobowiązywał organy przepis art. 10 § 1 kpa a tym samym organy te przed wydaniem swoich decyzji same pozbawiły się możliwości powzięcia informacji o staraniu się przez skarżącego o wydanie orzeczenia lekarskiego dotyczącego stopnia jego niezdolności do służby w Policji oraz o wydaniu orzeczenia o całkowitej niezdolności do służby. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania rozkazem personalnym nr 4186 z dnia 8 maja 2009 roku Komendant Miejski Policji w Ł. działając na podstawie art. 42 ust. 1-6 ustawy o Policji przywrócił z dniem 4 lutego 2009 roku, zawieszonego w czynnościach służbowych od dnia 2 marca 2006 roku, P. S. na stanowisko referenta Ogniwa III Referatu Kontroli Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Ł., przyznając jednocześnie na podstawie art., 42 ust. 5 powołanej ustawy, świadczenie pieniężne za okres 4 miesięcy pozostawania poza służbą, równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby w Policji. Od powyższego rozkazu personalnego P. S. złożył odwołanie, w którym podniósł, iż rozkaz jest dla niego niezrozumiały, narusza przepisy prawa materialnego i nie zawiera istotnych informacji związanych z przywróceniem do służby. Zarzucił, że stanowisko, na które został przywrócony nie jest równorzędne ze stanowiskiem zajmowanym przed zwolnieniem ze służby, zostało umiejscowione w nieistniejącej strukturze organizacyjnej ze składnikami uposażenia nie występującymi w roku bieżącym. Zdaniem skarżącego mnożnik kwoty bazowej uposażenia powinien wynosić 1,35 kwoty bazowej. Ponadto skarżący wskazał, iż w zaskarżonym rozstrzygnięciu brak jest jakichkolwiek informacji dotyczących zaliczenia do okresu służby, okresu pozostawania poza służbą z przyczyn leżących po stronie organu administracji. Z uwagi natomiast fakt, iż uposażenie funkcjonariusza Policji wypłacane jest "z góry" skarżący wniósł o wypłatę uposażenia za okres 5 miesięcy pozostawania poza służbą. Rozkazem personalnym z dnia [...], Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej okresu, za który przyznano świadczenie pieniężne na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, przyznał świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą łącznie 126 dni, a w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Wojewódzki Policji wskazał, iż zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatniego uposażenia. W okresie zatem od dnia 1 lipca 2006 roku do dnia 30 września 2008 roku sierż. szt. P. S. otrzymywał połowę uposażenia. Uchylenie natomiast prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi rozstrzygnięcia o zwolnieniu ze służby P. S., stanowiło podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem zajmowanym w dniu 30 września 2008 roku tj. stanowisko referenta i jednoczesnego zawieszenia w czynnościach służbowych, które trwa nieprzerwanie od dnia 2 marca 2006 roku. W ocenie organu odwoławczego, Komendant Miejski Policji w Ł. przywracając funkcjonariusza do służby prawidłowo wskazał stanowisko równorzędne. Wobec zaś niezakończenia toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania karnego stanowiącego przyczynę zawieszenia w czynnościach służbowych, nie mogły być przyznane P. S. obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie trwającego zawieszenia. Po przywróceniu do służby, składniki uposażenia zasadniczego funkcjonariusza zostały określone na poziomie obowiązującym w dniu zawieszenia w czynnościach tj. w dniu 2 marca 2006 roku, co w ocenie organu jest zgodne z brzmieniem art. 124 ust. 2 ustawy o Policji. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego mianowania na stanowisko w nie istniejących strukturach organizacyjnych Komendy Miejskiej Policji w Ł., organ odwoławczy wskazał, iż reorganizacja struktur organizacyjnych Komendy dokonana została w dniu 25 lutego 2009 roku, a więc już po dniu przywrócenia funkcjonariusza do służby, na podstawie rozkazu organizacyjnego nr 1 Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia 10 marca 2009 roku i polegała na zastąpieniu Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Ł. Wydziałem Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Ł. W kwestii natomiast rzeczywistego okresu, podczas którego policjant pozostawał poza służbą Komendant Wojewódzki Policji wskazał, iż sierż. szt. P. S. pozostawał poza służba od dnia 1 października 2008 roku do dnia 3 lutego 2009 tj. 4 miesiące i 3 dni. Przepis art. 42 ust. 5 stanowi natomiast, że policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Komendant Miejski Policji w Ł. przyznał skarżącemu świadczenie pieniężne za okres 4 miesięcy pozostawania poza służbą, podczas gdy faktyczny okres pozostawania wynosił 4 miesiące i 3 dni. Z uwagi natomiast, iż w świetle art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, świadczenie przyznaje się w pełnych miesiącach, brak jest podstaw do przyznania świadczenia za okres 5 miesięcy, jak wskazuje skarżący. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący w całości podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga P. S. nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Badając legalność zaskarżonego rozkazu sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. nr 43 z 2007r. poz.277 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.42 ust.1 wymienionej ustawy uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Zgodnie z treścią art.42 ust.5 cytowanej ustawy policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. W myśl art.124 ust.1 wymienionej ustawy policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Zgonie z treścią art.124 ust.2 ustawy z 6 kwietnia 1990r. po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Z przepisu art.42 ust.1 ustawy z 6 kwietnia 1990r. wynika, iż w razie uchylenia decyzji o zwolnieniu ze służby policjanta przywraca się go do służby na stanowisko równorzędne. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż P. S. z dniem 30 września 2008r. został zwolniony ze służby w Policji. Na skutek złożonej skargi wyrokiem z dnia 4 lutego 2009r. w sprawie III SA/Łd 597/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił rozkazy organów administracji obu instancji o zwolnieniu skarżącego ze służby. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest powszechnie przyjęty pogląd, iż w razie uchylenia przez sąd decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby powoduje to sytuację, że zwolnienie to przestaje obowiązywać i powstaje sytuacja analogiczna do znanej z kodeksu pracy instytucji przywrócenia do pracy. Ma miejsce wówczas "reaktywowanie" stosunku służbowego z dniem ogłoszenia wyroku przez sąd. Przywrócenie policjanta do służby następuje w dniu ogłoszenia wyroku. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 maja 1999r. w spr. II SA 459/99 (Lex nr 47392) i z 22 listopada 1993r. w spr. II SA 1956/93 (ONSA nr 1 z 1995r. poz.15) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 9 maja 2005r. w spr. OSK 1550/04 (Lex nr 166890) i z 6 grudnia 2006r. w spr. II SA/Wa 1527/06 (Lex nr 328943). Sąd w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w wymienionych wyrokach. W rozpoznawanej sprawie wyrok w spr. III SA/Łd 597/08 został ogłoszony w dniu 4 lutego 2009r. a więc z tym dniem P. S. winien zostać przywrócony do służby w Policji. Przed zwolnieniem skarżący zajmował stanowisko referenta Ogniwa III Referatu Kontroli Ruchu Drogowego Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Ł. Organy administracji prawidłowo zatem przywróciły skarżącego do pracy w Policji z dniem 4 lutego 2009r. na stanowisko zajmowane przed zwolnieniem. Faktem jest, iż w dacie wydania rozkazu przez organ I instancji (tzn.8 maja 2009r.) nie istniała już Sekcja Ruchu Drogowego w Komendzie Miejskiej Policji w Ł. Rozkazem organizacyjnym nr 1 z 10 marca 2009r. Komendant Miejski Policji z dniem 25 lutego 2009r. wprowadził bowiem nową strukturę organizacyjną Komendy Miejskiej Policji w ramach której Sekcja Ruchu Drogowego została zastąpiona Wydziałem Ruchu Drogowego. Organ administracji miał jednak obowiązek przywrócić skarżącego do służby z dniem ogłoszenia wyroku w sprawie III SA/Łd 597/08 (tj. z dniem 4 lutego 2009r.) a w tym dniu istniała jeszcze Sekcja Ruchu Drogowego. Komendant Miejski Policji był więc zobowiązany przywrócić P. S. do służby na stanowisko referenta w Sekcji Ruchu Drogowego. Nie można było przywrócić skarżącego na stanowisko referenta w Wydziale Ruchu Drogowego gdyż wydział ten powstał dopiero 25 lutego 2009r. Należy zaznaczyć, iż rozkazem personalnym nr [...] z [...] Komendant Miejski Policji zwolnił skarżącego z dniem 24 lutego 2005r. z zajmowanego stanowiska i z dniem 25 lutego 2009r. mianował go na stanowisko referenta Wydziału Ruchu Drogowego. Rozkazem tym dostosowano zatem stanowisko skarżącego do nowej struktury organizacyjnej Komendy Miejskiej Policji w Ł. Reasumując skarżącej został przywrócony do służby z dniem 4 lutego 2009r. na stanowisko referenta w Sekcji Ruchu Drogowego zaś z dniem 24 lutego zwolniono go z tego stanowiska i z dniem 25 lutego mianowano na stanowisko referenta w Wydziale Ruchu Drogowego. Tego rodzaju działanie, w ocenie Sądu, nie narusza prawa. Sąd w obecnym składzie stanął na stanowisku, iż organy administracji mogły to uczynić w jednym rozkazie o przywróceniu do służby na stanowisko referenta w Sekcji Ruchu Drogowego z dniem 4 lutego do 24 lutego 2009r. i mianowaniu na stanowisko referenta w Wydziale Ruchu Drogowego od dnia 25 lutego 2009r. Nie było potrzeby wydawania dwóch osobnych rozkazów z 8 maja 2009r. i z 15 maja 2009r. Wydanie dwóch rozkazów w tym zakresie nie narusza jednak prawa. Organ odwoławczy prawidłowo też przyznał skarżącemu świadczenie pieniężne za 126 dni pozostawania poza służbą. P. S. pozostawał poza służbą od dnia 1 października 2008r. do 3 lutego 2009r. czyli przez 126 dni. Za taki też okres winien otrzymać świadczenie pieniężne, o którym mowa w art.42 ust.5 ustawy z 6 kwietnia 1990r. Niezasadny jest zarzut skarżącego, iż powinno mu zostać przyznane wyższe wynagrodzenie gdyż w okresie jego zawieszenia i pozostawania poza służbą miały miejsce podwyżki wynagrodzeń dla policjantów. Należy zaznaczyć, iż w dniu 2 marca 2006r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł. zawiesił P. S. w czynnościach służbowych i do chwili obecnej zawieszenie to nie zostało uchylone. Zgodnie z treścią art.124 ust.1 ustawy z 6 kwietnia 1990r. policjant zawieszony w czynnościach służbowych otrzymuje jedynie 50% ostatnio należnego uposażenia. Z przepisu zaś art.124 ust.2 wymienionej ustawy wynika natomiast, iż policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia tylko wówczas gdy nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu. Analiza tego przepisu wskazuje zatem, iż w okresie zawieszenia policjantowi nie przysługują żadne podwyżki uposażenia, nawet wtedy gdy są one obligatoryjne. P. S. od dnia 2 marca 2006r. jest zawieszony w czynnościach służbowych a więc nie przysługują mu żadne podwyżki uposażenia obejmujące policjantów po tym dniu. Organy administracji słusznie przyznały skarżącemu uposażenie należne mu ostatnio przed zawieszeniem w czynnościach służbowych. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Sąd oddalił skargę P. S. a.ł.