III SA/Łd 409/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), , Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2016 r. sprawy ze skargi L. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów postanawia zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016r., poz. 23), art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) po rozpoznaniu odwołania L. R. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] znak: [...] o cofnięciu L. R. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze na powyższą decyzję L. R. zarzucił naruszenie: 1. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 8 k.p.a. w zw. z 9 k.p.a. w zw. z 10 k.p.a. poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji opartej na postępowaniu, które w niniejszej sprawie przeprowadzono w sposób rażąco nierzetelny, naruszający podstawowe zasady proceduralne regulujące tryb tego postępowania, naruszając zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa poprzez: - brak udostępnienia skarżącemu całych akt sprawy w oparciu o które organ wydał zaskarżone decyzje, w szczególności nie udostępnienie protokołu kontroli mającej miejsce w dacie przed wszczęciem postępowania w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do wykonywania badań technicznych, wszczętego pismem z dnia 30 lipca 2015 r., a także brak udostępnienia "prowadzonej wewnętrznie korespondencji", o której mowa w pkt. 8 skarżonej decyzji; - faktyczne "wymieszanie" postępowania kontrolnego z postępowaniem w sprawie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych skutkujące brakiem rozróżnienia w ramach którego postępowania wykonywano konkretne czynności, poprzez wskazanie przez SKO w pkt 3 decyzji, iż 30 lipca 2015 r. wszczęto postępowanie z urzędu w sprawie cofnięcia Stronie uprawnień do wykonywania badań technicznych, a następnie w pkt 5, iż pracownicy organu I instancji przeprowadzili w dniu 12 października 2015 r. kontrolę stacji pojazdów, która wykazała nieprawidłowości, podczas gdy z tego samego uzasadnienia wynika, iż postępowanie kontrolne prowadzono również przed wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych. tj. przed 30 lipca 2015 r.; - oparcie ustaleń faktycznych w sprawie jedynie na stwierdzeniu faktu dokonania adnotacji w zaświadczeniu w szczególności bez przesłuchania samego diagnosty, zbadania motywów i przyczyn jego działania, zakresu tego naruszenia, jego ewentualnych skutków, a także bez rozważenia, czy charakter naruszenia procedury badania upoważnia do cofnięcia uprawnień zawodowych na lat 5; - pomimo tego, iż w odwołaniu skarżący postawił szereg zarzutów, zostały one zbadane przez organ albo fragmentarycznie albo brak jest ich analizy, bez konkretnego ustosunkowania się do twierdzeń strony, 2. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania i nie zamieszczenie w uzasadnieniu decyzji prawidłowego pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w szczególności: a. niezbadanie i niepełne uzasadnienie prawne okoliczności związanych ze sprostowaniem w trakcie postępowania administracyjnego treści zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym; b. brak uzasadnienia twierdzenia organu I instancji, że fakt korekty nie ma znaczenia dla położenia prawnego diagnosty, albowiem dokonano jej tylko wyłącznie na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego, c. brak w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom (np. analizy materiału dokonanej przez inspektora K.) odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 3.naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez brak zebrania i rozważenia w sposób kompletny materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak przesłuchania diagnosty, nie podjęcie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w konsekwencji braku wyczerpującego zebrania rozpatrzenia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy oraz uznanie, iż materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy pozwala na wydanie przedmiotowej decyzji, pomimo wątpliwości powstałych na tle zebranego materiału; 4.naruszenie przepisów materialnych w postaci art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że diagnosta swoim zachowaniem wyczerpał znamiona wydania zaświadczenia pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, co skutkowało wydaniem przez SKO decyzji o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji o cofnięciu uprawnień diagnosty skarżącemu; 5.naruszenie art. 2, art. 31 ust. 1 i art. 32 Konstytucji RP poprzez uznanie, iż cofnięcie uprawnień diagnoście jest obligatoryjne niezależnie od stopnia przewinienia, co jest sankcją oczywiście nieadekwatną i niewspółmiernie dolegliwą, sprzeczną z zasadą sprawiedliwości społecznej, zasadą demokratycznego państwa prawa i wywodzoną z niej zasadą proporcjonalności oraz równości wobec prawa wyrażonymi we wskazanych przepisach Konstytucji. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę SKO w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 t.j.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia NSA z dnia 11 marca 2005 r., sygn. akt: I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 382/08), zaś generalnie następuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadminstracyjnej zależy od wyniku innego postępowania (administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przez Trybunałem Konstytucyjnym). W odniesieniu do interpretacji pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", należy zauważyć, że praktyka sądowa opowiada się za szerokim rozumieniem, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania, np. właśnie w przypadku podjęcia stosownej uchwały przez NSA lub wystąpienia do TK z pytaniem prawnym (por. postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt I FZ 248/09; postanowienie NSA z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt II FZ 200/08; M. Niezgódka-Medek w uwadze 3 do art. 125 ustawy p.p.s.a. (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze, 2006). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się przy tym, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, a celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08). Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę z urzędu wiadomym jest, że postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Po 1167/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z następującym pytaniem prawnym: "Czy przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2012r. poz. 1137 ze zm.) w zakresie w jakim nakłada na starostę obowiązek cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych bez uwzględnienia okoliczności podmiotowych i przedmiotowych – jest zgodny z art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.)". Na gruncie niniejszej sprawy przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] cofająca uprawnienia diagnosty. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi m. in. przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym. W świetle powyższego w ocenie Sądu należało uznać, że skoro przedmiotem pytania skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego jest kwestia zgodności z Konstytucją RP przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji to rozstrzygnięcie zawisłej przed tutejszym Sądem sprawy jest w pełni zależne od wyniku postępowania zainicjowanego pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.