III SA/Łd 43/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2011 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wyłączenie z powszechnego użytku pasa drogowego postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz J.B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. działając na podstawie art. 19 ust. 5, art. 20 pkt 8, art. 21 ust. 1 i 1a, art. 40 ust. 1, 2 pkt 3, ust. 3, ust. 6, ust. 8, ust. 11, ust. 13 i ust. 15 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007r., Nr 19, poz. 115 ze zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 roku w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz.U. Nr 140, poz. 1481) oraz § 1 pkt 3, § 4 pkt 1 uchwały Rady Miejskiej w Łodzi Nr XXVIII/440/04 z dnia 7 kwietnia 2004 roku w sprawie ustalania stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych na cele nie związane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, odmówił J. B.prowadzącemu firmę handlową "A" udzielenia zezwolenia na wyłączenie z powszechnego użytku pasa drogowego dla umieszczenia całorocznego obiektu handlowo - usługowego (kiosk o pow. 6 m2) w pasie drogi powiatowej w dzielnicy B, w okresie od dnia 1 października 2010 roku do dnia 31 grudnia 2010 roku. Od powyższej decyzji J. B.złożył odwołanie, w którym zarzucając naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 15, art. 77 i art. 138 k.p.a. w związku z art. 19, art. 20 i art. 40 ustawy o drogach publicznych wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji lub uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł.utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że obiekt handlowo-usługowy usytuowany jest na nieruchomości oznaczonej nr ewidencyjnym [...], stanowiącej pas drogowy drogi powiatowej. Regułą natomiast wynikającą z przepisów ustawy o drogach publicznych jest, że w pasie drogowym zabronione jest umieszczanie innego rodzaju obiektów, niż związanych z utrzymaniem dróg, a każdorazowe umieszczenie w pasie drogowym innych obiektów (tzn. kiosków handlowych, usługowych) może nastąpić, wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, którym w rozpatrywanym przypadku jest Prezydent Miasta Ł. Umieszczenie bowiem obiektów w pasie drogowym może nastąpić, po pierwsze - tylko w wyjątkowych okolicznościach, po drugie - jedynie wówczas i tylko na taki okres, gdy nie stoi w sprzeczności z potrzebami zarządcy drogi, a po trzecie - wymaga każdorazowo zezwolenia zarządcy drogi. Jest to decyzja uznaniowa zarządcy drogi, co oznacza, że taka zgoda polegająca na wydaniu decyzji o zezwoleniu na zajęcia pasa drogowego musi być uzależniona od tego, czy zarządca drogi bez szkody dla wykonywanych zadań w zakresie infrastruktury drogowej może wyłączyć fragment pasa drogowego dla innych celów niż związane z potrzebami dróg. Odnosząc się natomiast do zarzutów postawionych w odwołaniu organ odwoławczy podniósł, iż zarzut naruszenia art. 19, art. 20 i art. 21 ustawy o drogach publicznych jest niezasadny, natomiast w przypadku naruszenia przepisu art. 40 ustawy o drogach publicznych strona nie wskazała na czym to naruszenie polegało. Ustosunkowując się natomiast do pozostałych zarzutów tj. naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 15 k.p.a. organ odwoławczy podniósł, iż zarządca drogi jest głównym dysponentem terenów pasa drogowego i do jego kompetencji należy udzielanie zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym innych, niezwiązanych z infrastrukturą drogową, obiektów (np. kiosków ) i tylko w szczególnie uzasadnionych sytuacjach, a zatem wówczas gdy nie koliduje to z zadaniami zarządcy drogi. Skoro zatem na zarządcy drogi ciąży obowiązek zabezpieczenia i wykonania odpowiedniej infrastruktury drogowej, to uznać należało, że w ramach tych właśnie zadań zarządca miał obowiązek zabezpieczyć tereny pod planowaną inwestycję. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podnosząc zarzut naruszenia błędnej wykładni przepisów ustawy o drogach publicznych oraz uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 13 maja 2009 roku, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniosło o oddalenie skargi. W dniu 15 marca 2011 roku organ administracji złożył do akt sprawy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] uwzględniającą w całości w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę J. B. i uchylającą własną decyzję z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł.z dnia [...]. W piśmie procesowym z dnia 16 marca 2011 roku, złożonym na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi skarżący wskazał, iż podtrzymuje w całości skargę wraz z jej uzasadnieniem i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Obecny na rozprawie pełnomocnik skarżącego – N.B.oświadczyła, że popiera wniesioną skargę, wskazując jednocześnie, że skarżący nie otrzymał jeszcze decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]roku. W dniu 28 marca 2011 roku pełnomocnik skarżącego złożył do akt sprawy kserokopię doręczonej przez organ administracji decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie z treścią 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm), [zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a.] organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Powyższy przepis przewiduje instytucję tzw. autokontroli, w ramach której organ administracji publicznej jest uprawniony do weryfikacji własnego działania, która wyłącza konieczność dokonania kontroli zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny. Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Użyte w powołanym powyżej przepisie, w pkt 3, określenie "stało się" oznacza, iż chodzi o przyczyny, które w chwili wniesienia skargi nie istniały, ale wystąpiły dopiero w toku rozpoznawania sprawy. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż po wniesieniu skargi zaistniały okoliczności, uzasadniające stwierdzenie, że rozpoznanie skargi stało się bezprzedmiotowe. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że decyzją z dnia [...] roku, nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. korzystając z uprawnień przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Taka sytuacja odpowiada niewątpliwe trzeciej ze wskazanych przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2006 r., sygn. akt I OSK 1168/05, wyrok z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 85/05). Należy bowiem podkreślić, iż Sąd rozpatrując sprawę ze skargi na konkretną decyzję, bada jedynie jej zgodność z prawem, natomiast nie dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć, do których wydania doszło po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. Dlatego w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została prawomocnie uchylona, Sąd został pozbawiony przedmiotu kontroli, a postępowanie sądowe, dotyczące zaskarżonej decyzji, stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł o umorzeniu postępowania sądowoadministracyyjnego. Stosownie zaś do treści art. 201 § 1 powołanej ustawy zasądzono na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie 200,00 zł. Na kwotę zasądzonych kosztów składa się uiszczony przez stronę wpis od skargi. a.ł.