III SA/Łd 430/16

Dnia 6 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant referent-stażysta Ewa Cieślik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2016 roku sprawy ze skargi A. Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku w sprawie zwrotu podatku akcyzowego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] nr [...], wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm.), Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] nr [...], [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku Ax. Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. z dnia 2 listopada 2015r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodów osobowych marki KIA CARENS o nr VIN [...] i [...]. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: Wnioskiem z dnia 2 listopada 2016r. Spółka Ax. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Celnego w P. o zwrot akcyzy w kwocie 4 000 zł od samochodów osobowych marki KIA CARENS o nr VIN [...] i [...]. Do wniosku spółka załączyła m.in. fakturę VAT nr [...] z dnia 27 listopada 2014r. potwierdzającą zakup samochodu o nr VIN [...] oraz dwie faktury VAT z dnia 17 grudnia 2014r., nr [...] i z dnia 11 grudnia 2014r., nr [...] dotyczące sprzedaży ww. pojazdów na rzecz Profit AUTO AG, Bild, Postafach/975, 9501 Wil (Szwajcaria), komunikaty IE599 potwierdzające wywóz samochodów, fakturę z dnia 13 grudnia 2014r. dotyczącą transportu ww. pojazdów oraz dokument CMR bez numeru z dnia 8 grudnia 2014r. Pismem z dnia 11 lutego 2016r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. wezwał spółkę do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 2 listopada 2015r. poprzez przedłożenie dowodu zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub faktur z wykazaną kwotą akcyzy za ww. samochody. Jednocześnie wezwanie zawierało pouczenie, że zgodnie z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, nieuzupełnienie braków formalnych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. W odpowiedzi na wezwanie, w dniu 24 lutego 2016r. spółka nadesłała poprawiony wniosek o zwrot akcyzy, w którym w polu nr 6 pkt 1 w informacji o załączonych dowodach potwierdzających zapłatę akcyzy wskazała, że nie ma obowiązku posiadania dowodu zapłaty akcyzy na terytorium kraju za samochody objęte wnioskiem, gdyż żądane dokumenty zostały wydane przez organ podatkowy i są organowi znane z urzędu. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego w P. pozostawił bez rozpatrzenia wniosek strony z dnia 2 listopada 2015r. Pismem z dnia 21 marca 2016r., pełnomocnik spółki wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i ponowne rozpatrzenie wniosku o zwrot akcyzy. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że spełnione zostały wszystkie kryteria zwrotu podatku akcyzowego określone w art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym. Zarzucając naruszenie art. 109 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, który stanowi, że właściwy naczelnik urzędu celnego jest obowiązany, dla celów związanych z rejestracją samochodu osobowego na terytorium kraju, do wydania podatnikowi na jego wniosek, dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju, pełnomocnik wskazał, że wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez złożenie dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy, w sytuacji gdy dokument ten został wydany przez organ rozpatrujący sprawę było nieuzasadnione. Pełnomocnik spółki podniósł, że organ - w przypadku wątpliwości, mógł sprawdzić fakt zapłaty w elektronicznym systemie Zefir. Zdaniem spółki nie ma ona obowiązku podawania kwoty akcyzy na fakturze, gdyż naruszyłoby to jej tajemnicę przedsiębiorstwa, poprzez ujawnienie za jaką cenę nabyła przedmiotowy pojazd. Wystarczającym dowodem w sprawie jest oświadczenie sprzedającego o posiadaniu kopii dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym podmiotowi, który nabył prawo rozporządzania jak właściciel samochodem osobowym niezarejestrowanym na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym w momencie dokonywania jego dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, ma prawo do zwrotu akcyzy na wniosek, złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej tego samochodu osobowego albo jego eksportu. Ponadto podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem (art. 107 ust. 3 ww. ustawy). Do wniosku o zwrot załącza się dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa w ust. 3 (art. 107 ust. 4). Organ stwierdził, że spółka, aby otrzymać zwrot akcyzy powinna złożyć wniosek o jej zwrot (na odpowiednim formularzu - rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (Dz.U.2009.32.246) do właściwego naczelnika urzędu celnego wraz z dowodem zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturą z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy. W ocenie Dyrektora Izby Celnej z powyższego wynika, że dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub faktura z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu stanowią wskazane wymogi ustalone w przepisach szczególnych w rozumieniu art. 168 § 2 Ordynacji podatkowej, których niespełnienie przez wnoszącego podanie obliguje organ podatkowy do wezwania wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, ze stosownym pouczeniem, a w razie jego nieuzupełnienia do pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Oznacza to, że w sytuacji nieuzupełnienia braków formalnych podania organ nie może prowadzić postępowania, w tym także gromadzić materiału dowodowego, gdyż postępowanie może wszcząć jedynie wniosek kompletny i formalnie poprawny. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej prawidłowo Naczelnik Urzędu Celnego w pierwszej kolejności rozpatrzył wniosek pod względem formalnym w związku ze stwierdzeniem, że wniosek spółki nie zawierał dokumentów potwierdzających zapłatę akcyzy. Spółka została wezwana do uzupełnienia wniosku o dokumenty zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub faktury z wykazaną kwotą akcyzy. Strona została poinformowana, że nieuzupełnienie wniosku w terminie 7 dni spowoduje pozostawienie go bez rozpatrzenia. Zatem wezwanie skierowane do spółki odpowiadało treści art.169 § 1 Ordynacji podatkowej. Wniosek nie został uzupełniony zgodnie z wezwaniem, w szczególności strona nie przedłożyła dowodu zapłaty akcyzy od samochodów, co spowodowało pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Organ podkreślił, że zgodnie z art.107 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym podatnik powinien posiadać dowód zapłaty akcyzy. Organ wyjaśnił, że przepis art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej stanowi, że fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu. Jednak przepis art. 107 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym, nakładający na wnioskodawcę obowiązek załączenia do wniosku o zwrot akcyzy między innymi dowodu zapłacenia akcyzy, należy uznać za przepis szczególny w stosunku do przepisu art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej. Za takim stanowiskiem przemawia treść art. 107 ust. 4 w powiązaniu z ust. 5 art. 107, który stanowi, że organami podatkowymi właściwymi w sprawie zwrotu akcyzy w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, są naczelnik urzędu celnego i dyrektor izby celnej, u których dokonano rozliczenia i zapłaty akcyzy z tytułu ostatniej czynności podlegającej opodatkowaniu, której przedmiotem był ten samochód osobowy. Z zestawienia przywołanych ust. 4 i ust. 5 art. 107 wynika, że ustawodawca w jednym artykule postanowił, że organem właściwym w sprawie zwrotu podatku akcyzowego jest ten organ, u którego dokonano zapłaty lub rozliczenia podatku akcyzowego (ust. 5) oraz, że do wniosku należy dołączyć dowód zapłaty akcyzy (ust. 4), a więc dokument wystawiony przez organ, do którego składany jest wniosek. Dodatkowo organ wyjaśnił, że o załącznikach do wniosku, jako elemencie podania, zdecydował ustawodawca w przepisie szczególnym, tj. w art. 107 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym, a przepis ogólny, tj. art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej dotyczy faktów notoryjnych, który nie miał i nie mógł mieć w sprawie zastosowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 109 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż dokument potwierdzający zapłatę akcyzy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju, o którym mowa w ww. przepisie odnosi się do czynności nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu, a nie importu jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - na co wskazuje dokument OGL/363010/00/012473 z dnia 18 listopada 2014r. Dokument ten wydawany jest na wniosek podatnika dla celów rejestracji samochodu osobowego i tylko w sytuacjach określonych w ustawie. W przypadku importu samochodu osobowego właściwy naczelnik nie wystawia do celów zarejestrowania samochodu dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy. Ponadto organ wskazał, że przyczyną pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, nie było przyjęcie, że załączone do wniosku dokumenty nie potwierdzają dokonania przywozu, ale fakt nie uzupełnienia wniosku o dokumenty określone w wezwaniu. Odnosząc się do twierdzenia spółki, że strona nie ma obowiązku podawania kwoty uiszczonej akcyzy na fakturze, gdyż naruszyłoby to jej tajemnicę przedsiębiorstwa, poprzez ujawnianie za jaką cenę nabyła przedmiotowy pojazd, a wystarczającym dowodem w sprawie jest oświadczenie sprzedającego o posiadaniu kopii dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 107 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym do wniosku o zwrot akcyzy należy przedstawić dodatkowo dowód zapłaty akcyzy lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy zapłaconą na wcześniejszym etapie obrotu. Dodatkowo § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego zawiera wzór wniosku o zwrot akcyzy. W pkt 6 1) tego wniosku wymienione zostały min. dokumenty potwierdzające zapłatę akcyzy. Organ stwierdził, że zwrot akcyzy stanowi uprawnienie wnioskodawcy pod warunkiem łącznego spełnienia przez niego ustawowych przesłanek. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik spółki zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj: - art. 169 § 1 w zw. z art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez żądanie od strony uzupełnienia dokumentów, które zostały wydane przez organ I instancji i powinny być organowi znane z urzędu, oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: – art. 109 ust. 3c i ust. 3d ustawy o podatku akcyzowym poprzez ich zastosowanie, w sytuacji gdy przepisy te znajdują zastosowanie jedynie dla celów związanych z rejestracją samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, natomiast nie znajdują zastosowania w postępowaniu o zwrot akcyzy wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, powtarzając stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonego postanowienia sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Zgodnie z treścią art. 168 § 2 Ordynacji podatkowej, podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adresu (miejsca zamieszkania lub pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności), a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych. W myśl art. 169 § 1 wymienionej ustawy, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Zgodnie z art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. Z wymienionych przepisów wynika, że na stronie spoczywa obowiązek złożenia kompletnego i formalnie poprawnego podania. W sytuacji, gdy podanie nie spełnia tych wymogów oznacza to, że posiada ono braki formalne. Z brakami takimi mamy do czynienia, gdy podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, a sytuacja taka ma miejsce między innymi wówczas, gdy podanie nie zawiera wymaganych prawem załączników. Do braków formalnych, które rodzą obowiązek organu wezwania strony do ich usunięcia, zalicza się tylko takie braki, które uniemożliwiają nadanie podaniu właściwego biegu. Instytucja wzywania do usunięcia braków ma służyć wyłącznie usunięciu braków wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku. Dodać również należy, że sprawę może zainicjować jedynie wniosek kompletny. Jeżeli braki wniosku nie zostaną uzupełnione w wyznaczonym terminie to nie dochodzi do wszczęcia postępowania podatkowego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2014r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 900/14, wyrok NSA z dnia 23 stycznia 1996r. w sprawie o sygn. akt II SA 1473/94). Zgodnie z treścią art.107 ust.1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2014r, poz. 752 ze zm.), dalej u.p.a. - podmiot, który nabył prawo rozporządzania jak właściciel samochodem osobowym niezarejestrowanym na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym w momencie dokonywania jego dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, ma prawo do zwrotu akcyzy na wniosek złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej tego samochodu osobowego albo jego eksportu. W myśl art. 107 ust. 4 wymienionej ustawy do wniosku o zwrot załącza się dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa w ust. 3. Stosownie do treści art. 107 ust. 5 u.p.a. organami podatkowymi właściwymi do orzekania w sprawie zwrotu akcyzy w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, są naczelnik urzędu celnego, któremu została złożona deklaracja podatkowa dla tej akcyzy lub zgłoszenie celne, w którym została obliczona i wykazana kwota tej akcyzy, lub który wydał decyzję określającą wysokość tej akcyzy, z tytułu ostatniej czynności podlegającej opodatkowaniu, której przedmiotem był ten samochód osobowy i właściwy dla tego naczelnika w zakresie akcyzy dyrektor izby celnej. Z wymienionych przepisów u.p.a. wynika, że w sytuacji określonej w art.107 ust.1 ustawy podmiot może domagać się zwrotu podatku akcyzowego. Wniosek o zwrot podatku składa się do właściwego naczelnika urzędu celnego i należy do niego załączyć między innymi dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy. Wymieniony dowód lub faktura są niezbędnymi załącznikami wniosku o zwrot akcyzy. W razie ich niezłożenia organ ma obowiązek wezwać stronę do uzupełnienia braku wniosku, a w przypadku nieuzupełnienia braku w wymaganym terminie podanie pozostawia się bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca złożyła do Naczelnika Urzędu Celnego w P. wniosek o zwrot podatku akcyzowego w wysokości 4 000 zł z tytułu eksportu samochodów osobowych marki Kia CARENS o nr VIN [...] i [...]. Wniosek został złożony w dniu 2 listopada 2015r. i dołączono do niego następujące faktury: fakturę VAT nr [...] z dnia 27 listopada 2014r. potwierdzającą zakup samochodu o nr VIN [...] oraz dwie faktury VAT z dnia 17 grudnia 2014r., nr [...] i z dnia 11 grudnia 2014r., nr [...] dotyczące sprzedaży ww. pojazdów na rzecz Profit AUTO AG w Wil (Szwajcaria). Do wniosku dołączono także dokument CMR z dnia 8 grudnia 2014r. Do wniosku z 2 listopada 2015r. nie załączono dowodu zapłaty akcyzy ani faktury z wykazaną kwotą akcyzy. Z faktury VAT z dnia 27 listopada 2014r. wynika jedynie, że kwota do zapłaty (tj. 88 760,99 zł) zawiera podatek VAT, lecz brak jest informacji odnośnie kwoty podatku akcyzowego. Podobnie jest w przypadku faktury VAT z dnia 25 listopada 2014r., z której wynika, że kwota do zapłaty 77 861,00 zł zawiera podatek VAT, lecz brak jest informacji odnośnie kwoty zapłaconego podatku akcyzowego. W związku z powyższym organ podatkowy trafnie uznał, że złożony wniosek posiada braki formalne i wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braków przez złożenie dowodów zapłaty akcyzy lub faktur z wykazaną kwotą akcyzy. Wezwanie zawierało także pouczenie, że nieuzupełnienie braków w terminie 7 dni spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej 17 lutego 2016r. W dniu 24 lutego 2016r. pełnomocnik spółki przesłał poprawiony wniosek o zwrot akcyzy, w którym w polu nr 6 pkt 1 w informacji o załączonych dokumentach wskazał, że strona nie ma obowiązku posiadania dowodu zapłaty akcyzy na terytorium kraju za samochody objęte wnioskiem, gdyż żądane dokumenty zostały wydane przez organ podatkowy i są organowi znane z urzędu. W sytuacji gdy strona skarżąca nie złożyła dokumentu, o którym mowa w wymienionym przepisie, oznacza to, że nie uzupełniła braku formalnego wniosku z dnia 2 listopada 2015r. w wymaganym terminie. Konsekwencją zaś nieuzupełnienia braków jest pozostawienie podania bez rozpatrzenia, zgodnie z treścią art.169 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe trafnie zatem pozostawiły bez rozpatrzenia wniosek strony skarżącej. Niezasadny jest zarzut skargi zastosowania przez organy podatkowe przepisu art.109 ust. 3c i 3d u.p.a. Wbrew temu zarzutowi wymienione przepisy nie zostały zastosowane w rozpoznawanej sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo odniesiono się do art. 109 u.p.a., zaś rozważania organu odwoławczego w tym zakresie są logiczne i przekonujące. Podkreślić należy, że dokument potwierdzający zapłatę akcyzy, o którym mowa w art. 109 ust.1 u.p.a. dotyczy czynności nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu, a nie importu, który miał miejsce w niniejszej sprawie na co wskazuje dokument OGL/363010/00/012473 z dnia 18 listopada 2014r. Dokument ten jest wydawany dla celów rejestracji samochodu w sytuacjach wskazanych w ustawie. W przypadku importu samochodu właściwy naczelnik urzędu celnego nie wystawia dla celów rejestracyjnych dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy. Przepisy art.109 ust.3c i 3d dotyczy wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu i nie obejmują sytuacji faktycznej, jaka miała miejsce w niniejszej sprawie. Zarzut skargi w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Nieuzasadniony jest także zarzut skargi dotyczący naruszenia art.169 § 1 w zw. z art.187 § 3 Ordynacji podatkowej. W ocenie strony skarżącej organ podatkowy nie powinien żądać od wnioskodawcy przedstawienia dokumentu, o którym mowa w art.107 ust. 4 u.p.a., gdyż fakt zapłaty akcyzy był znany organowi z urzędu. Zgodnie z treścią art. 187 § 3 O.p. nie wymagają dowodu fakty znane organowi z urzędu. W ocenie sądu przepis art. 107 ust.4 u.p.a. jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej. W art. 107 ust. 5 u.p.a. określono właściwość organu podatkowego sprawach o zwrot akcyzy. Organem właściwym jest ten organ, u którego dokonano zapłaty lub rozliczenia podatku akcyzowego. Mimo tak określonej właściwości organu w art.107 ust. 4 u.p.a. wprowadzono wymóg załączenia do wniosku o zwrot akcyzy dowodu jej zapłaty lub faktury z wykazaną kwotą akcyzy. Oznacza to, że strona ubiegająca się o zwrot akcyzy ma ustawowy obowiązek załączenia dokumentów wymienionych w art. 107 ust. 4 u.p.a. i z obowiązku tego nie zwalnia ją treść art.187 § 3 Ordynacji podatkowej. W przypadku gdyby przyjąć tok rozumowania strony skarżącej, a mianowicie, że nie trzeba składać dokumentów określonych w art.107 ust. 4 u.p.a., gdyż fakt zapłaty akcyzy jest znany organowi z urzędu, to przepis art.107 ust. 4 u.p.a. nie byłby potrzebny. Skoro jednak w art. 107 ust. 4 u.p.a. określono jakie dokumenty należy załączyć do wniosku o zwrot akcyzy, to strona ma obowiązek je złożyć i obowiązku tego nie uchyla treść przepisu art.187 § 3 Ordynacji podatkowej. Zarzut skargi w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Reasumując sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że wniosek o zwrot akcyzy zawierał braki formalne, gdyż nie załączono dokumentów, o których mowa w art. 107 ust. 4 u.p.a., a strona skarżąca w odpowiedzi na wezwanie organu w wymaganym terminie nie złożyła żądanych dokumentów. Z uwagi zatem na fakt, że braki wniosku nie zostały usunięte w zakreślonym terminie organy podatkowe trafnie pozostawiły wniosek z dnia 2 listopada 2015r. bez rozpatrzenia. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. dc