III SA/Łd 432/05

Dnia 8 grudnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant Referent-stażysta Dominika Trella, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie czasowego zakazu sprzedaży napojów alkoholowych postanawia odrzucić skargę. III SA/Łd 432/05 UZASADNIENIE Zaskarżoną uchwałą Nr [...] z dnia [...] Rada Miejska w Ł. działając w oparciu o art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) zatwierdziła zarządzenie Nr 2711/IV/05 Prezydenta Miasta Ł. z dnia 17 maja 2005r. w sprawie wprowadzenia czasowego zakazu sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych na określonym obszarze miasta Ł.. Skargę na powyższa uchwałę wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. S.. Zaskarżonej uchwale zarzucił: 1. naruszenie interesu prawnego, w szczególności zasady swobody i równości prowadzenia działalności gospodarczej wynikającej z art. 20 i 22 Konstytucji i art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej ; 2. naruszenie przepisów art. 40 i art. 41 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym: 3. naruszenie przepisu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej i zasądzenie poniesionych kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi A. S. argumentował, że na prowadzenie sprzedaży alkoholu posiada opłaconą koncesję. W ocenie skarżącego Zarządzenie Prezydenta Miasta Ł. i zatwierdzająca je Uchwała Rady Miejskiej w Ł. wprowadzające czasowy zakaz sprzedaży alkoholu tylko po stronie parzystej al. A stwarza fikcję prawną, która dyskryminuje skarżącego jako przedsiębiorcę w stosunku do innych przedsiębiorców prowadzących działalność po stronie nieparzystej al. A oraz na ulicach okalających osiedle akademickie. Zarządzenie narusza w sposób oczywisty prawo do równości podmiotów gospodarczych wyrażone w art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 20 i art. 22 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącego Zarządzenie i Uchwała byłyby zrozumiałe gdyby zakaz dotyczył wszystkich podmiotów prowadzących działalność w obrębie osiedla akademickiego. Skarżący podniósł, że czasowy zakaz sprzedaży alkoholu na określonym obszarze gminy jest uregulowany prawnie za pomocą art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, co wyklucza możliwość regulowania kwestii czasowego zakazu sprzedaży alkoholu na określonym terenie za pomocą przepisów porządkowych wydawanych w trybie art. 41 ust. 2 i ust. 3 w związku z art. 40 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. Na poparcie swojego stanowiska skarżący załączył obszerne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Prezydent Miasta Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, uzasadniając podjęcie Zarządzenia oraz zatwierdzającej go Uchwały nadzwyczajną sytuacją, która z jednej strony uniemożliwiła podjęcie Radzie Miejskiej stosownej uchwały w odpowiednim czasie, a z drugiej strony wymagała zapewnienia porządku i bezpieczeństwa publicznego. Podniesiono, że o terminie Juwenaliów Miasto Ł. dowiedziało się z pisma Politechniki [...] otrzymanego 12 maja 2005r., podczas, gdy termin sesji Rady Miejskiej w Ł. został wyznaczony na 25 maja 2005r. Argumentację przemawiającą za wprowadzeniem zakazów sprzedaży alkoholu po przeciwnej stronie Domów Studenckich Politechniki [...] zawierają zaś dwa pisma Rektora Politechniki [...] z dnia 14 kwietnia 2004r. oraz z 12 maja 2004r. uzasadniające konieczność wprowadzenia tego zakazu potrzebą ochrony porządku publicznego. W ocenie organu skarżący nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowych aktów bowiem zgodnie z art. 14 ust. 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ustawodawca dał radzie gminy uprawnienie do wprowadzenia czasowego lub stałego zakazu sprzedaży alkoholu, a więc obywatel nie może żądać od organu zaniechania wykonania jego uprawnienia ustawowego poprzez wprowadzenie tego rodzaju ograniczeń. Niezasadny jest również zarzut skarżącego naruszenia przepisu art. 4 ust. 3 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych. Wobec złożenia przez władze Politechniki [...] wniosku o wprowadzenie zakazu sprzedaży alkoholu 9 maja 2005 roku i wydania przepisów porządkowych 17 maja 2005r. zwłoka w wejściu w życie powyższego aktu prawnego mogłaby spowodować nieodwracalne szkody lub poważne zagrożenie życia zdrowia lub mienia i dlatego skorzystano z nadzwyczajnych możliwości wprowadzenia w życie ustanowionych przepisów porządkowych. Na rozprawie w dniu 17 listopada 2005r. skarżący oświadczył, że po podjęciu Uchwały z dnia 25 maja 2005r. nie wzywał Rady Miejskiej do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola , o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Przed przystąpieniem do oceny legalności zaskarżonego aktu lub czynności sąd w pierwszej kolejności bada jednak kwestię dopuszczalności skargi. W przedmiotowej sprawie stosownie do treści art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wobec takiej konstrukcji cytowanego przepisu, oczywiste jest, że skuteczność wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, podjęte w sprawach z zakresu administracji publicznej, zależy od uprzedniego wyczerpania trybu wezwania właściwego organu gminy do usunięcia naruszenia prawa. Dopiero po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego organowi gminy do usunięcia naruszenia prawa albo w razie odmowy usunięcia naruszenia prawa, skarga może być skutecznie wniesiona do sądu administracyjnego. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa może być skierowane w każdym czasie, byle zostało dokonane przed wniesieniem do sądu skargi. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Postanowieniu z dnia 20 stycznia 1996r. sygn. akt SA/Po 3025/95 ("Wspólnota 1996, nr 24 s.26) wymagania wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie spełnia skierowanie skargi równocześnie do sądu administracyjnego i do rady gminy. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdza, że przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, strona nie wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem przez Radę Miejską w Ł. Uchwały z dnia 25 maja 2005 roku. Oświadczenie potwierdzające tę okoliczność złożył skarżący na rozprawie w dniu 17 listopada 2005 roku. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 154 poz. 1270) w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym orzekł jak w sentencji postanowienia.