III SA/Łd 44/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant Asystent sędziego Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi D. H. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego za rok 2013 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz D. H. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. III SA/Łd 44/17 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] (nr [...]) Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z [...] (nr [...]) orzekającą o przyznaniu D. H. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 w wysokości 55.104,40 zł (jednolita płatność obszarowa) w tym środki unijne 55.104,40 zł, środki krajowe 0,00 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę 19.008,18 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 15 maja 2013 r. D. H. złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2013, w treści którego ubiegał się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (grupa upraw JPO) do działki rolnej A o powierzchni 100,00 ha. W wyniku przeprowadzonej w dniach 1-9 sierpnia 2013 r. kontroli w gospodarstwie wnioskodawcy stwierdzono, że zadeklarowana powierzchnia działki A (100,00 ha) jest mniejsza od powierzchni całkowitej stwierdzonej, która wynosi 89,26 ha. Na powyższą okoliczność sporządzony został 9 sierpnia 2013 r. raport z czynności kontrolnych. Decyzją z [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. przyznał D. H. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 w wysokości 55.104,40 zł. Decyzją z [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy powyższą decyzję. Organ podkreślił, że kontrola w gospodarstwie rolnym strony została wykonana przez osoby upoważnione przez właściwy organ, posiadające niezbędną wiedzę oraz wykształcenie, dysponujące odpowiednim sprzętem pomiarowym. W toku kontroli sporządzono dokładne szkice z przeprowadzonego pomiaru, na które naniesiono przebieg granic kontrolowanej działki, obszary wykluczone z płatności oraz wskazano miejsce i kierunek zdjęć wykonanych na tej działce. Wyznaczone przez inspektorów terenowych granice działki, podane w materiale dowodowym pokrywają się z granicami wskazanymi przez stronę na dołączonym do wniosku załączniku graficznym. Odnosząc się do różnicy powierzchni działki ustalonej w wyniku przeprowadzonej kontroli, a powierzchni ustalonej przez geodetę, organ podniósł, że wynika ona z faktu wliczenia do powierzchni upraw powierzchni, które w dacie przeprowadzania kontroli nie były użytkowane rolniczo. Ponadto pomiary działki sporządzone na zlecenie wnioskodawcy zostały sporządzone przez podmiot niebędący wyspecjalizowanym organem, któremu nie powierzono przeprowadzenia kontroli, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. W ocenie organu, bez wpływu na rozstrzygnięcie, jak również na wiarygodność raportu z przeprowadzonej kontroli pozostaje również podnoszona przez stronę argumentacja dotycząca obecności na gruncie kobiety, która nie podpisała raportu końcowego. Zarówno bowiem przeprowadzona kontrola, jak i sporządzony raport z kontroli zostały wykonane przez osoby uprawnione, których podpisy znajdują się na tym raporcie. Odnosząc się do argumentacji co do ukształtowania terenu działki rolnej i wystąpienia niekorzystnych warunków atmosferycznych, które spowodowały tworzenie się zlewisk utrudniających utrzymanie gruntów zgodnie z normami, organ odwoławczy stwierdził, że w myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, warunkiem przyznania płatności jest prowadzenie działalności rolniczej na zgłoszonych do płatności gruntach, przy czym w przypadku wieloletnich plantacji trwałych, w tym sadów, zgłoszony do płatności grunt winien być utrzymywany w stanie niezachwaszczonym. W toku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że zgłoszona do płatności działka rolna jest porośnięta wieloletnimi chwastami, trzcinami, samosiejkami drzew i krzewów. D. H. nie zgłosił na piśmie wystąpienia siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnej. Ponadto w ocenie organu II instancji, przedstawione przez wnioskodawcę okoliczności wiosennych roztopów i intensywnych opadów deszczu nie stanowią siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 31 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Tym bardziej, że jak wskazuje sama strona w piśmie z 14 października 2013 r. powstawanie zalewisk jest zjawiskiem charakterystycznym dla regionu, w którym położona jest zgłoszona działka rolna. Organ stwierdził, że różnica pomiędzy powierzchną zadeklarowaną we wniosku (100 ha), a powierzchnią stwierdzoną (89,26 ha) wyniosła 12,03%. Tym samym naliczona na podstawie art. 57 i art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 jednolita płatność obszarowa, należna stronie wyniosła 56.277,74 zł. Powyższa kwota została pomniejszona o współczynnik korygujący w wysokości 1.173,34 zł, obliczony na podstawie art. 79 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009; art. 11 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009; art. 1 Rozporządzenia Rady (UE) nr 1181/2013 r., więc przyznana stronie jednolita płatność obszarowa po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wyniosła 55.104,40 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 2 grudnia 2014 r., wydanym na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podkreślił, że dowód w postaci raportu z przeprowadzonych czynności kontrolnych, będący co do zasady dokumentem urzędowym, sporządzonym w przepisanej formie może mieć decydujące znaczenie w sprawie i należy mu przypisać przymiot wiarygodności. W razie przeprowadzenia kontroli, protokół z kontroli jest podstawowym dowodem na okoliczność zgodności z warunkami przyznania pomocy. W sytuacji, gdy protokół z kontroli nie budzi wątpliwości, organom rozpatrującym wniosek nie można postawić zarzutu ograniczenia postępowania dowodowego. Sąd I instancji stwierdził, że w treści raportu z kontroli wskazane zostały działki objęte kontrolą, metody przeprowadzonych pomiarów, ich wyniki, powierzchnie stwierdzonych upraw oraz opis nieprawidłowości. Granice działek wykazane w raporcie zgodne są z granicami tych działek wykazanymi przez skarżącego na dołączonym do wniosku załączniku graficznym oraz z granicami wytyczonymi na mapie sporządzonej na zamówienie skarżącego przez geodetę. Pomiar powierzchni działek skarżącego został przeprowadzony przy wykorzystaniu odbiornika GPS CH X20 spełniającego wymagane normy techniczne. Na dołączonym do raportu kontroli szkicu z pomiaru powierzchni działki inspektorzy terenowi wykazali granice działki oraz oznaczyli tereny wyłączone z płatności (nieużytki oraz obszary nieużytkowane rolniczo porośnięte drzewami, krzewami, wieloletnimi chwastami). W ocenie Sądu I instancji, na poprawność przeprowadzonych pomiarów nie wpłynął fakt podzielenia przez inspektorów terenowych działki na trzy części. Odnosząc się do zarzutu podania błędnej wartości terenu zachwaszczonego, Sąd I instancji stwierdził, że powyższa omyłka wystąpiła jedynie w załączniku do protokołu z kontroli rolnośrodowiskowej i nie miała wpływu na wynik kontroli w zakresie wysokości płatności bezpośrednich. Kwestia ta została wyjaśniona w toku postępowania odwoławczego. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że ponowne przeprowadzenie pomiarów, po upływie 8 miesięcy od daty przeprowadzenia kontroli byłoby bezcelowe. Wyniki pomiarów sporządzone przez geodetę nie mogą skutecznie podważyć ustaleń co do powierzchni działki rolnej skarżącego zakwalifikowanej do płatności JPO, stwierdzonej w wyniku kontroli przeprowadzonej przez inspektorów terenowych Agencji. Zdaniem Sądu I instancji, podnoszona przez skarżącego okoliczność obecności kobiety na działce w trakcie przeprowadzanych czynności kontrolnych pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Odpowiedzialność za wyniki kontroli spoczywa bowiem na osobach upoważnionych do jej przeprowadzenia oraz podpisanych na protokole z kontroli. WSA podzielił stanowisko organów, że bez wpływu na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia pozostawała argumentacja co do niekorzystnych okoliczności, w tym złych warunków atmosferycznych, utrudniających utrzymanie gruntów rolnych zgodnie z obowiązującymi normami, tym bardziej, że skarżący nie zgłosił wystąpienia siły wyższej. D. H. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 68 § 1, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77, § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy o płatnościach oraz art. 32 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, polegające na wadliwej niedostatecznej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, niepełnym ustaleniu stanu sprawy i nieuchyleniu zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy wydana została z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów polegającym w szczególności na nienależytym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, braku należytego rozpatrzenia materiału w jego całokształcie, a w szczególności na dokonaniu ustaleń niemal wyłącznie w oparciu o bezkrytycznie oceniony, a kwestionowany przez stronę, raport z czynności kontrolnych, m.in. niespełniający wymogów formalnych z art. 68 § 1 k.p.a. i art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009, na nieprzeprowadzeniu przez organy obu instancji przeciwdowodów, których w istocie domagał się skarżący, na poprzestaniu przy wyjaśnianiu tylko niektórych wątpliwości, na dopuszczeniu z urzędu dowodu z notatek służbowych inspektorów terenowych zamiast zebrania innych dowodów adekwatnych do wyjaśnienia wszelkich okoliczności w postaci błędu kontrolujących rzędu wielkości 17,42 ha co do powierzchni terenu zachwaszczonego obszaru znajdującego się w złej kulturze rolnej, co do braku dostatecznego uzasadnienia faktycznego. Skarżący wniósł na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 ustawy p.p.s.a. o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci raportu A z 24 sierpnia 2013 r. oraz Certyfikatu nr [...] z [...] na okoliczność nieprawdziwych ustaleń faktycznych w raporcie z czynności kontrolnych powierzchni działki rolnej kwalifikującej się do płatności i w konsekwencji wadliwego ustalenia stanu faktycznego przez organ w oparciu o niepełny materiał dowodowy i niedostateczną kontrolę WSA legalności zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z 25 października 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia NSA wskazał na zasadność zarzutu naruszenia przepisów postępowania przez nieprzeprowadzenie dostatecznej kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie poczynionych przez organy ustaleń i ocen dotyczących stanu zagospodarowania działki A o pow. 100 ha uznanego za podstawę przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zdaniem NSA, sposób prezentowania ustaleń powierzchni działki A kwalifikującej się do płatności bezpośrednich nie jest klarowny i dlatego budzi wątpliwości co do jego rzetelności. Wątpliwości te pogłębiają podnoszone w skardze i w skardze kasacyjnej zarzuty co do udziału w czynnościach kontrolnych osoby (kobiety), której nie wymieniono w raporcie z kontroli, a więc nie powinna być obecna przy wykonywaniu czynności kontrolnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Rozstrzygając w niniejszej sprawie należy wyraźnie wskazać, że zgodnie z przepisem art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przyjmuje się, że wykładnia prawa wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do wykładni prawa zawartej w uzasadnieniu wyroku NSA, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych podobnych sprawach. Przez wykładnię prawa rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Niewątpliwie, należy uznać, że wykładnia prawa, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., obejmuje zarówno prawo materialne, jak i procesowe. Obowiązek podporządkowania się wykładni prawa wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, np. w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego sprawy (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 624 i cyt. tam wyrok NSA z 10 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1290/07), a co w niniejszej sprawie nie wystąpiło. W konsekwencji, związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w rozumieniu art. 190 ustawy p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażoną wcześniej oceną prawną NSA i zobowiązany jest do podporządkowania się jej w pełnym zakresie, co niewątpliwie determinuje treść nowego wyroku. Związanie wykładnią dokonaną w wyroku NSA na podstawie art. 190 ustawy p.p.s.a. oznacza w praktyce, że sąd administracyjny, ponownie rozpoznając sprawę, która została mu przekazana przez NSA, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 i art. 135 ustawy p.p.s.a. Mając na względzie powyższe, należy wyraźnie podkreślić, że w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, rozpatrując sprawę ponownie, związany był wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 października 2016 r., sygn. akt II GSK 730/15. Analizowana pod tym kątem skarga D. H. zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa. Skład orzekający w niniejszej sprawie, mając na względzie ocenę prawną NSA uznał, że przede wszystkim uzasadnione są zarzuty naruszenia przepisów postępowania w kontekście poczynionych przez organy ustaleń i ocen dotyczących stanu zagospodarowania działki A o pow. 100 ha, uznanego za podstawę przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Z raportu nr [...] z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni, powołanego w decyzji z [...], sporządzonego na podstawie kontroli przeprowadzonej na zgłoszonej do dopłat działce A [...], w dniach 1.08.-7.08.2013 r. wynika, że zgłoszona działkę A ma pow. 100 ha. Natomiast za kwalifikowaną uznano powierzchnię 89,26 ha tej działki (w rubryce 9 "Kody dotyczące działki rolnej" przypisano działce kod DR 13+, DR 52 i DRZ 2). W uzasadnieniu decyzji napisano, że kontrola na miejscu ujawniła rozbieżność: dla działki rolnej A o pow. 100 ha stwierdzono, że powierzchnia działki faktycznie wynosi 89,26 ha. Zadeklarowana powierzchnia działki jest więc większa od powierzchni stwierdzonej. Inspektorzy terenowi na działce stwierdzili obszar w złej kulturze (sady zachwaszczone). Jednocześnie w tym raporcie w rubryce "Uwagi" znajduje się adnotacja informująca, że istnieje obszar o złej kulturze (sady zachwaszczone) o pow. 1,57 ha. Z treści tego protokołu nie wynika jednakże, jak mają się do siebie wielkości powierzchni niezakwalifikowanej do dopłat z powodu złej kultury - zachwaszczenia sadów (100 ha – 89,26 ha) do powierzchni 1,57 ha w złej kulturze (zachwaszczenie sadów) podanej w rubryce "Uwagi". Ta sama działka była też oceniana podczas kontroli przeprowadzonej w tym samym czasie, dla potrzeb dopłat w ramach programu rolnośrodowiskowego. W raporcie nr [...] stwierdzono, że do dopłat została zadeklarowana działka A o pow. 100 ha jednakże za kwalifikowalne uznano jedynie 89,26 ha tej działki. Oznaczałoby to, że kwalifikowalność tej działki oceniano w jednym i drugim przypadku według takich samych kryteriów. Jednocześnie w załączniku nr 1 do tego raportu z 9 sierpnia 2013 r. jest informacja, że na działce A jest obszar w złej kulturze (sady zachwaszczone) o pow. 18,99 ha. Z kolei tę informację sprostowano kilka miesięcy później, w notatce służbowej z 26 maja 2014 r. podając, że prawidłowa powierzchnia obszaru zachwaszczonego na działce A wynosi 1,57 ha. Ten sposób prezentowania ustaleń powierzchni działki A kwalifikującej się do płatności bezpośrednich nie jest klarowny i dlatego budzi wątpliwości co do jego rzetelności. Wątpliwości te pogłębiają podnoszone w skardze zarzuty co do udziału w czynnościach kontrolnych osoby (kobiety), której nie wymieniono w raporcie z kontroli, a więc nie powinna być obecna przy wykonywaniu czynności kontrolnych. Skarżący przedstawił oświadczenia dwóch osób potwierdzających ten fakt. Organ II instancji skwitował te zarzuty stwierdzeniem, że kontrola została przeprowadzona przez inspektorów terenowych posiadających upoważnienie wydane przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARMiR, dysponujących odpowiednią wiedzą i doświadczeniem, którzy składając podpis pod wynikami kontroli wzięli odpowiedzialność za ich prawidłowość, zgodność ze stanem faktycznym, ich wiedzą i doświadczeniem. Nie jest to oczywiście merytoryczne odniesienie się do tego zarzutu, istotnego z punktu widzenia oceny wiarygodności czynności kontrolnych i ustaleń podjętych na ich podstawie. Organ nie przesłuchał w charakterze świadków osób, które złożyły wspomniane oświadczenia. Co prawda skarżący wprost o to nie wnioskował, ale składając te oświadczenia wskazał organowi źródło dowodowe, które organ w ramach ciążącego na nim obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, określonego w art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.), powinien był wykorzystać. Dlatego też konieczne jest wyjaśnienie wątpliwości dotyczących sposobu pomiaru działki A zadeklarowanej do płatności i ocen kwalifikowalności jej powierzchni. Rozpoznając ponownie sprawę organ zobowiązany będzie zatem, mając na względzie dyspozycję art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., uzupełnić materiał dowodowy w zakresie umożliwiającym wyjaśnienie wskazanych wyżej wątpliwości, a następnie dokonując oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, wyjaśnić szczegółowo w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a., na jakich ustaleniach faktycznych i prawnych oparł swoje rozstrzygniecie. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 190 ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 powoływanej ustawy p.p.s.a. ms