III SA/Łd 440/18

Dnia 11 września 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Protokolant specjalista Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2018 roku sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. na akt Starosty [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odrzucenia projektu stałej organizacji ruchu 1) stwierdza nieważność zaskarżonego aktu w całości; 2) zasądza od Starosty [...] na rzecz "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Aktem z dnia (...) nr (...) Starosta K., na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1260), dalej p.r.d. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzeniem (Dz. U. z 2017 r. poz.7 84 ze zm.), odrzucił projekt stałej organizacji ruchu drogowego Ax z siedzibą w K. dotyczący ul. Bx w K., przy nowopowstałym zjeździe do obiektu handlowego "Ax" z uwagi na to, że projektowana organizacja ruchu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. Organ wskazał, że wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Ustawodawca przewidział możliwość uzyskania zgody na odstępstwo od warunków technicznych. Organ wyjaśnił także, że do projektu organizacji ruchu drogowego dołączono nieaktualne uzgodnienie z zarządcą dróg gminnych oraz nieaktualną opinię Komendanta Powiatowego Policji w K.. Natomiast z akt sprawy, a w szczególności z Projektu stałej organizacji ruchu – opisu technicznego wynika, że postępowanie prowadzone było z związku z przedłożeniem organowi przez skarżącą spółkę projektu zmiany organizacji ruchu dot. ul. Bx w K. na okoliczność nowopowstałego zjazdu do obiektu handlowego "Ax". Celem projektu jest zaprojektowanie oznakowania pionowego poziomego wjazd/zjazdu do powstałego obiektu. Zjazd/wyjazd na teren i z terenu sklepu na ulicę Bx byłby zlokalizowany w obrębie skrzyżowania z ulicą Cx, która jest ulicą podporządkowaną w stosunku do ul. Bx. Jest to ulica dojazdowa do cmentarza parafialnego w dzielnicy Dx. Uliczka jest wąska o nawierzchni betonowej i szerokości - 3 m. Wyjazd z obiektu "Ax" jest podporządkowany w stosunku do wyjazdu z ulicy również podporządkowanej, mogą powstać konflikty, kto ma pierwszeństwo wyjazdu, a więc włączenia się do ruchu drogowego w ulicę Bx. Dlatego na wyjeździe z obiektu "Ax", przed włączeniem się do ruchu drogowego w ulicy Bx, zaprojektowano umieszczenie znaku drogowego B-20 (stop). W pasie drogowym ulicy Bx, na wysokości wjazdu do obiektu "Ax" naniesione jest oznakowanie poziome w postaci linii P-4 (podwójna ciągła). Tą linię należy usunąć i zastąpić ją linią przerywaną P-1e. Skarżąca uzyskała uzgodnienie projektu stałej organizacji ruchu w pasie drogowym ul. Bx od zarządcy drogi - Prezydenta Miasta K. oraz opinię Komendanta Powiatowego Policji w K., który wyraził pozytywną opinię o przedmiotowym projekcie z zastrzeżeniem m.in. uzyskania akceptacji projektu od Starosty Powiatowego w K.. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że projekty zmiany organizacji ruchu, tymczasowe jak i docelowe były już składane przez skarżącą. Projekt sporządzony przez A. P. z listopada 2017 r. został odrzucony przez organ, o czym informowano skarżącą w piśmie z dnia 14 listopada 2017 r. Skarżąca ponownie złożyła ten sam projekt i wówczas również poinformowano ją o odrzuceniu projektu w piśmie z dnia 22.12.2017 r. W aktach sprawy znajduje się protokół z posiedzenia Zespołu ds. Organizacji i Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego z dnia 15 grudnia 2017 r.. Po ponownym zapoznaniu się z dokumentacją dotyczącą przedmiotowego zjazdu i wyrażeniu opinii zaproszonego przedstawiciela inwestora "Ax" Pana D. B., Zespół wyraził opinię negatywną, że projektowana organizacja ruchu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, wskazując, że na temat ewentualnej korekty przedmiotowego zjazdu prowadzone będą rozmowy pomiędzy Inwestorem i zarządcą drogi. Ponadto w aktach sprawy znajduje się decyzja Starosty K. z dnia (...) nr (...) o zatwierdzeniu projekt budowlanego i o udzieleniu pozwolenia na budowę dla Ax w K. obejmujące budowę budynku handlowo – usługowego wraz z instalacjami zewnętrznymi i wewnętrznymi oraz placem parkingowo – dostawczym – kategoria obiektu XVII w K. przy ul. Bx. Nadto w aktach znajduje się decyzja Prezydenta Miasta K. o wyrażeniu zgody na lokalizację zjazdu z drogi gminnej miasta K. – ul. Bx z działki ewid. nr 588/6 do działki ewid. nr 1392 w K.. Skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższy akt Starosty K. z dnia (...) o odrzuceniu projektu stałej organizacji ruchu drogowego zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem poprzez nierozpatrzenie w sposób prawidłowy złożonego wniosku, niepodjęcie jakichkolwiek czynności związanych z wyjaśnieniem okoliczności związanych z wprowadzeniem organizacji ruchu, pomimo pozytywnej opinii zarządcy drogi gminnej oraz KPP w K., w tym zaniechanie m.in. zasięgnięcia opinii w zakresie wpływu organizacji ruchu na jego bezpieczeństwo; 2) naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na nierozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organ w sposób nieprawidłowy oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 11 oraz art. 77 § 1 k.p.a., w szczególności poprzez nadużycie władztwa administracyjnego przejawiające się w tym, że organ nie tylko nie zebrał należycie całego materiału dowodowego, ale nie wyjaśnił stronie zasadności przesłanek, którymi się kierował odrzucając projekt stałej organizacji ruchu, pomimo jego zatwierdzenia m.in. przez KPP w K.. Spółka wniosła o uchylenie powyższego aktu w całości, ewentualnie: stwierdzenie nieważności dokonanej czynności w zakresie odrzucenia projektu stałej organizacji ruchu oraz zasądzenie od Starosty K. na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Strona wskazała, że organ odrzucając projekt stałej organizacji ruchu drogowego nie przestawił żadnych argumentów, które uzasadniałyby, że faktycznie przedstawiony projekt zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowych. W ocenie skarżącej wydanie aktu administracyjnego – odrzucenie projektu stałej organizacji ruchu - niezawierającego jakiegokolwiek uzasadnienia ani nawet jakiejkolwiek dokumentacji pozwalającej na choćby formalną weryfikację podjętych przez organ działań, przez co zaskarżony akt nie poddaje się jakiejkolwiek kontroli, czy weryfikacji, albowiem odrzucenie projektu nie może być zweryfikowane przez żadną dokumentację, co stanowi o rażącym naruszeniu w szczególności § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. Strona skarżąca podniosła, że pomimo spełnienia przez spółkę wszystkich warunków w zakresie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu, jak załączenia wszystkich wymaganych "pozytywnych" dokumentów, organ zarządzający ruchem odrzucił projekt stałej organizacji ruchu dotyczącego ul. Bx w K. bez wskazania dokładnej podstawy odmowy, a jedynie poprzez lakoniczne wyjaśnienie, że projektowana organizacja ruchu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. Powyższy brak uzasadnienia pozbawia skarżącego nie tylko na dokonanie weryfikacji stanowiska organu, ale dokonanie ewentualnej korekty projektu. Strona podniosła, że organ całkowicie pominął, w żaden sposób się nie odniósł do pozytywną opinię Komendy Policji, a nie ulega żadnych wątpliwości, że jednym z podstawowych zadań Policji jest ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zdaniem strony skarżącej organ odrzucając projekt nie przedstawił żadnych argumentów, które uzasadniałyby, że faktycznie przedstawiony projekt zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Jednocześnie strona skarżąca wskazała, że ma interes prawny w zaskarżeniu ww. aktu starosty, bowiem akt ten negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, pozbawiając go gwarantowanych prawem uprawnień w zakresie skomunikowania i dostępu do nieruchomości z drogą publiczną oraz uniemożliwia realizację na nieruchomości skarżącego. Przedstawiony projekt jest jedynym możliwym rozwiązaniem dla skomunikowania z droga publiczną, gdyż zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ul. Cx wskazana jest jako ciąg pieszo - rowerowy, który nie posiada parametrów drogi publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Za nietrafny organ uznał, zarzut naruszenia § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. Organ wyjaśnił, że orzecznictwo sądowoadministracyjne przyjęło, że regulacja § 8 ma charakter dyspozytywny i to w gestii organu leży uprawnienie do ewentualnego skorzystania z podjęcia dodatkowych, wymienionych w tym przepisie działań zmierzających do szczegółowego rozpatrzenia wniesionych opinii lub wątpliwości związanych z projektem organizacji ruchu. Na nim też ciąży odpowiedzialność, jeżeli okaże się, iż przyjęta organizacja ruchu opierała się na błędnych lub niepełnych informacjach. Kwestia ta pozostaje jednakże poza zakresem kontroli sądu, który w tym aspekcie nie może czynić żadnych, materialnoprawnych ustaleń. Ponadto organ wskazał, że błędna jest ocena skarżącej opinii wyrażonej przez Komendanta Policji w K., skutkująca uznaniem, że pomimo pozytywnych opinii zarządcy drogi i Komendy Powiatowej Policji organ odrzucił projekt stałej organizacji ruchu. Zauważono, że Komendant wyraził pozytywną opinię o przedmiotowym projekcie, ale z zastrzeżeniem m.in. uzyskania akceptacji projektu od Starosty Powiatowego w K.. W odniesieniu do zarzucanego organowi braku wyjaśnienia skarżącej podstaw uznania, że organizacja ruchu zaprezentowana w projekcie będzie zagrażała jego bezpieczeństwu wskazano, że projektowana organizacja ruchu ma dotyczyć zjazdu do obiektu handlowego "Ax" przez co rozumie się zjazd dla klientów sklepu do umiejscowionego przed budynkiem parkingu, jak również dla dostawców sklepów, a więc użytkownikami zjazdu będą kierowcy samochodów osobowych jak i ciężarowych. W realiach niniejszej sprawy utworzenie zjazdu z drogi gminnej ul. Bx do obiektu handlowego w miejscu wskazanym przez inwestora oznaczać będzie ograniczenie widoczności na skrzyżowaniu. Przede wszystkim należy wskazać, że zabrania się lokalizacji zjazdu w obszarze oddziaływania skrzyżowania, które występuje w przedmiotowej lokalizacji. Ulica Bx jest drogą gminną, natomiast wcześniej była drogą krajową. Stanowi ona drogę wyjazdową dla mieszkańców miasta K. do odcinka drogi krajowej nr 92 (dawna trasa W. – B.) oraz drogi wojewódzkiej nr 702 (w kierunku Ł.). Ponadto ul. Cx, droga podporządkowana ul. Bx, stanowi drogę dojazdową do cmentarza (brama wjazdowa znajduje się na końcu ww. drogi). Umiejscowienie zjazdu wskazanego w projekcie zmiany organizacji we wskazanym miejscu, biorąc pod uwagę otoczenie jest niemożliwe. Ponadto w odpowiedzi na skargę organ wskazał na zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym dotyczące lokalizacji zjazdu do dyskontu Ax. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, skarg na inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej oraz zarządzenia i uchwały podjęte przez organy gminy i powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej - art. 3 § 2 pkt 5 i 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U.2017, poz. 1878 ze zm.) oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U.2017, poz. 1875 ze zm.). Zgodnie z tezą uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt l OPS 14/13, (opub. w ONSAiWSA 2015 r., nr 1, poz. 2) zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. z 2003 r. nr 177, poz. 1729) jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Prawo do zaskarżenia takiego aktu opiera się na przesłankach wynikających z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W uzasadnieniu uchwały podniesiono, że zatwierdzenie organizacji ruchu tworzy nową sytuację prawną podmiotów korzystających z dróg. Jest to swoista działalność samorządu terytorialnego. Wprawdzie ww. uchwała odnosi się do § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (j.t.Dz.U. z 2017 r., poz. 787), to skoro zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to również odrzucenie projektu organizacji ruchu, które następuje w postępowaniu o zatwierdzenie organizacji ruchu drogowego przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazane w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, i § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie bowiem z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. - po rozpatrzeniu złożonego projektu organizacji ruchu organ zarządzający ruchem może: 1) zatwierdzić organizację ruchu w całości lub w części: a) bez zmian, b) po wprowadzeniu zmian lub wpisaniu uwag dotyczących wdrożenia organizacji ruchu; 2) odesłać projekt w celu wprowadzenia poprawek; 3) odrzucić projekt. W tej sprawie pismo Starosty z dnia (...) o odrzuceniu projektu stałej organizacji ruchu drogowego stanowi akt z zakresu administracji publicznej (tak też wskazuje organ w odpowiedzi na skargę). Wprawdzie powołany art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wskazuje, że przedmiotem skargi mogą być uchwały lub zarządzenia organu gminy, to jednak w okolicznościach tej sprawy niewątpliwie pismo Starosty K. o odrzuceniu organizacji ruchu na drodze publicznej jest zarządzeniem wydanym w ramach postępowania o zatwierdzenie organizacji ruchu na podstawie złożonych projektów organizacji ruchu i może zostać zaskarżone do sądu. Uregulowanie zawarte w art. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1260) wskazuje organy zarządzające ruchem na drogach oraz wykonujące nadzór nad zarządzaniem tym ruchem. Przepis ten w ust. 5 określa, że starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych i gminnych, z zastrzeżeniem ust. 6. Drogami krajowymi, wojewódzkimi, powiatowymi i gminnymi są drogi publiczne określone zgodnie z przepisami o drogach publicznych (art. 10 ust. 9 ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym). W art. 10 ust. 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym przewidziano, że minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając w szczególności: 1) konieczność zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego, 2) potrzebę efektywnego wykorzystania dróg publicznych, 3) potrzeby społeczności lokalnej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem. Na podstawie powyższego upoważnienia ustawowego wydano rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem. Procedura postępowania w sprawie zatwierdzenia organizacji ruchu (w tym zmiany dotychczasowej organizacji) została wyczerpująco uregulowana przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r., gdzie wskazano między innymi wymogi formalne jakim winien odpowiadać projekt organizacji ruchu, podmioty uprawnione do przedłożenia projektu, zakres niezbędnych uzgodnień, dopuszczalność przeprowadzania dodatkowych dowodów np. z opinii rzeczoznawcy lub odpowiedniej komisji, organy uprawnione do jego zatwierdzenia oraz katalog i przesłanki dopuszczalnych rozstrzygnięć tych organów. Stosownie do § 6 ust. 1 cyt. rozporządzenia, organizację ruchu zatwierdza, na podstawie złożonego projektu organizacji ruchu, organ zarządzający ruchem albo podmiot zarządzający drogą wewnętrzną właściwy dla danej drogi. W myśl § 11 ww. rozporządzenia, organizację ruchu, w szczególności zadania techniczne polegające na umieszczaniu i utrzymaniu znaków drogowych, urządzeń sygnalizacji świetlnej, urządzeń sygnalizacji dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu, realizuje na własny koszt zarząd drogi. Nie dotyczy to umieszczenia i utrzymania znaków i urządzeń wskazanych w pkt 1-6 Zgodnie bowiem z § 2 ust. 2 i 3 działania, o których mowa w ust. 1, realizują, odpowiednio do kompetencji, organ zarządzający ruchem, podmiot zarządzający drogą wewnętrzną, zarząd drogi, organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem, Policja, Żandarmeria Wojskowa lub wojskowe organy porządkowe. Działania, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a i b, mogą być realizowane przez jednostki inne niż wymienione w ust. 2. Natomiast zgodnie z § 8 ust. 5 rozporządzenia z dnia 23 września 2003 r. organ zarządzający ruchem obligatoryjnie odrzuca projekt organizacji ruchu w przypadku stwierdzenia: 1) że projektowana organizacja ruchu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego; 2) niezgodności projektu z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego. Są to jedyne przesłanki, których zaistnienie uzasadnia obowiązek odrzucenia projektu organizacji ruchu. W pozostałym zakresie kompetencja do odrzucenia projektu ma charakter fakultatywny (uznaniowy). Organ może więc odrzucić projekt organizacji ruchu w przypadku stwierdzenia: 1) niezgodności projektowanej organizacji ruchu z założeniami polityki transportowej lub potrzebami społeczności lokalnej; 2) nieefektywności projektowanej organizacji ruchu (§ 8 ust. 6). Zdaniem Sądu, niewątpliwie skorzystanie z powyższych kompetencji wymaga uzasadnienia oraz wykazania spełnienia powyższych przesłanek. W świetle powyższego należy stwierdzić, że organ uprawniony do zatwierdzenia proponowanej stałej organizacji ruchu (starosta) powinien w pierwszej kolejności zbadać przedłożony przez dany podmiot projekt pod kątem spełnienia wymogów określonych w § 5 rozporządzenia oraz ocenić, czy nie zachodzą przesłanki do odrzucenia z § 8 ust. 5 i 6 rozporządzenia, a dopiero po wykluczeniu okoliczności uzasadniających odrzucenie, w następnej kolejności może zadecydować o zatwierdzeniu projektu na podstawie art. 10 ust. 5 p.r.d. Inaczej mówiąc, projekt stałej organizacji ruchu powinien zostać przeanalizowany i oceniony w sposób wszechstronny. Stosownie do wskazanego wyżej zakresu oceny stwierdzić w rozpoznawanej sprawie trzeba, że przy odrzuceniu spornego projektu Starosta nie dokonał żadnej oceny. Sąd w toku przeprowadzonej kontroli nie stwierdził, aby w sprawie zostały wyjaśnione przesłanki odrzucenia projektu organizacji ruchu. Organ nie wskazał, który przepis rozporządzenia zastosował w sprawie odrzucenia projektu stałej organizacji ruchu. Wprawdzie wskazał na bezpieczeństwo ruchu drogowego, ale w żaden sposób nie uzasadnił swojego stanowiska. Przy czym, jak wynika z protokołu z posiedzenia Zespołu ds. Organizacji i Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego z dnia 15 grudnia 2017 r. Zespół wyraził opinię negatywną, że projektowana organizacja ruchu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, wskazując, że na temat ewentualnej korekty przedmiotowego zjazdu prowadzone będą rozmowy pomiędzy inwestorem i zarządcą drogi. Organ zarządzający w uzasadnieniu aktu nie powołał się jednak na ww. protokół Zespołu ds. Organizacji i Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego oraz nie wskazał, jakich poprawek, czy zmian miałyby dotyczyć rozmowy z inwestorem. Organ zarządzający nie odniósł się także do treści decyzji Starosty K. z dnia (...) nr (...) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o udzieleniu pozwolenia na budowę dla Ax w K. obejmujące budowę budynku handlowo – usługowego wraz z instalacjami zewnętrznymi i wewnętrznymi oraz placem parkingowo – dostawczym – kategoria obiektu XVII w K. przy ul. Bx oraz do treści decyzji Prezydenta Miasta K. o wyrażeniu zgody na lokalizację zjazdu z drogi gminnej miasta K. – ul. Bx z działki ewid. nr 588/6 do działki ewid. nr 1392 w K.. Organ nawet nie wyjaśnił, czy strona skarżąca jest podmiotem uprawnionym do sporządzenia projektu organizacji ruchu, o którym mowa w § 2 ust. 2 i 3 powołanego rozporządzenia. Istotne znaczenie w ocenie Sądu ma także treść § 2 ust. 1a powołanego rozporządzenia, a przede wszystkim wyjaśnienie, czy miał on zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Stosownie do treści ww. przepisu projekt stałej albo zmiennej organizacji ruchu sporządza się przed wszczęciem postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, decyzji o pozwoleniu na budowę albo przed zgłoszeniem wykonywania robót budowlanych. Tymczasem treść uzasadnienia aktu powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie ewentualnej kontroli sądowej – sądowi prześledzenie toku rozumowania organu zarządzającego i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Skoro zaskarżony akt został wydany bez ustaleń m.in. w zakresie przesłanek z § 8 ust. 5 i 6 rozporządzenia, a także z pominięciem oceny istniejącej organizacji ruchu drogowego, bez wszechstronnej analizy wszystkich okoliczności sprawy, stąd należało uznać, iż Starosta dokonał odrzucenia projektu nie zachowując trybu postępowania przewidzianego dla przedmiotowej sprawy, co powoduje uznanie zaskarżonego aktu za nieważny, przy jednoczesnym uwzględnieniu, iż naruszenie interesu prawnego skarżącego było związane z naruszeniem przepisów prawa. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych wyżej rozważań sądu i ponowne rozpoznanie sprawy winno nastąpić z ich uwzględnieniem. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonego aktu. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zapadło zgodnie z art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Sąd zasądził od organu administracji na rzecz skarżącego kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na ogólną sumę kosztów złożyło się: 200 zł - wpis sądowy, 480 zł - wynagrodzenie pełnomocnika oraz 17 zł - opłata od pełnomocnictwa. B.K.