III SA/Łd 441/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K J o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K J na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za styczeń 2011 r. postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy. K J wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł z dnia [...] r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za styczeń 2011 r. Jednocześnie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z 11 czerwca 2015 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Odpis postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 24 czerwca 2015 r. W dniu 29 czerwca 2015r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. W odpowiedzi na wezwanie do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów dotyczących stanu majątkowego i możliwości płatniczych, w dniu 29 lipca 2015 r. skarżący uiścił 100 zł tytułem wpisu sądowego oraz cofnął wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W stanie prawnym obowiązującym w dacie wniesienia przez skarżącego sprzeciwu – w dniu 29 czerwca 2015 r. – przepis art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stanowił, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658). W myśl art. 260 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy zmieniającej, rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z art. 2 ustawy zmieniającej przepisy ustawy, o której mowa w art. 1 (p.p.s.a.), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Z art. 2 ustawy zmieniającej wynika zatem, że przepis art. 260 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym przez jej art. 1 pkt 73 nie ma w tym wypadku zastosowania. Przepis art. 1 pkt 73 ustawy zmieniającej nie został bowiem wymieniony w art. 2 jako przepis, który należy stosować do postępowań wszczętych przed jej wejściem w życie. W związku z tym w tym wypadku stosuje się przepis art. 260 p.p.s.a. w jego dotychczasowym brzmieniu. Tym samym z mocy art. 260 p.p.s.a. w zw. z art. 1 pkt 73 w zw. z art. 2 ustawy zmieniającej uznać należy, że postanowienie referendarza sądowego w związku ze skutecznym wniesieniem sprzeciwu utraciło moc, a wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu przez sąd. W myśl art. 249a p.p.s.a., który to przepis został dodany do p.p.s.a. przez art. 1 pkt 66 ustawy zmieniającej, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Stosownie do art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 258 § 4 zd. 1 p.p.s.a. postanowienie o umorzeniu postępowania prawa pomocy może wydać w szczególnie uzasadnionych przypadkach sąd. Z mocy art. 2 ustawy zmieniającej przepisy te mają zastosowanie do wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy. W dniu 29 lipca 2015 r. skarżący nie tylko cofnął wniosek o przyznanie prawa pomocy, lecz uiścił także 100 zł tytułem wpisu sądowego. Kwota ta odpowiada wysokości należnego wpisu sądowego od skargi. Na obecnym etapie postępowania przed sądem skarżącego nie obciążał obowiązek poniesienia innych kosztów sądowych. W tej sytuacji rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych stało się zbędne. Tym samym spełnione zostały przesłanki umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, o jakich stanowi art. 249a p.p.s.a. W związku z powyższym sąd orzekł, jak w postanowieniu. k.p.