III SA/Łd 441/25

Dnia 10 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, , po rozpoznaniu w dniu 10 września 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 22 kwietnia 2025 roku nr 1001-IUCKOD-2.4811.1124.2025.2 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności sprzeciwu od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą oddala skargę. Postanowieniem z 22 kwietnia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: DIAS w Łodzi) stwierdził niedopuszczalność złożonego przez K. S. sprzeciwu z 21 marca 2025 r. od wezwania z 6 lutego 2024 r. do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wezwaniem z 6 lutego 2025 r. DIAS w Łodzi nałożył na A. Sp. z o. o. I Oddział w W., na podstawie art. 37ge oraz art. 37gf ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym, w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2023 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2483 ze zm.) - dalej: "ustawa o autostradach", obowiązek wniesienia opłaty dodatkowej w wysokości 500 zł w związku z nieuiszczeniem opłaty za przejazd z 15 grudnia 2021 r. o godzinie 08:35 pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] na płatnym odcinku autostrady A4, węzeł W.. Wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej doręczone zostało właścicielowi pojazdu 13 lutego 2025 r. Pismem z 19 marca 2025 r. K. S., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od wezwania z 6 lutego 2025 r. oraz sprzeciw wskazując, iż jest pracownikiem spółki B. Sp. z o.o. z siedzib w W.. W związku z wykonywaną pracą w okresie od 2020 do 2024 r. był użytkownikiem pojazdu Skoda Karoq 2.0 TDI 150 Ambiti 4x4 AT o numerze rejestracyjnym [...], będącego przedmiotem umowy najmu zawartej przez ww. Spółkę z A. Sp. z o.o. Dodał, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi już 7-krotnie wzywał A. Sp. z o.o., jako właściciela ww. pojazdu, do wniesienia opłaty dodatkowej. Przedmiotową opłatę A. Sp. z o.o. uiściła nie wnosząc w ustawowym terminie sprzeciwu. Następnie opłatą, na mocy zawartej umowy najmu, A. Sp. z o.o. obciąża najemcę – B. Sp. z o.o. z siedzibą w W., która następnie opłatą obciąża K. S., jako rzeczywistego użytkownika pojazdu. W przedmiotowej sprawie o nałożonej opłacie wnioskodawca dowiedział się 14 marca 2025 r. Wnioskodawca jest świadomy, że nie jest właścicielem pojazdu. Nie jest też podmiotem, o którym mowa w art. 80b ust. i pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wnioskodawca nie jest też umocowany do reprezentowania spółki A. Sp. z o.o., albowiem nie dysponuje stosownym pełnomocnictwem. W ocenie wnioskodawcy jest on jednak uprawniony do podjęcia działań prawnych umożliwiających mu obronę przed niezasadnym nałożeniem opłaty dodatkowej za niewniesienie opłaty za przejazd autostradą. Wnioskodawca bowiem jako osoba ponosząca de facto przedmiotową opłatę dodatkową, nie może być pozbawiony możliwości jej kwestionowania. Przywołanym na wstępie postanowieniem z 22 kwietnia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi stwierdził niedopuszczalność złożonego przez K. S. sprzeciwu. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia DIAS w Łodzi wyjaśnił, że wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej zostało skierowane do właściciela pojazdu o nr rej. [...] z dnia odnotowania naruszenia, tj. A. Sp. z o. o. I Oddział w W., zgodnie z danymi z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK). Z obowiązujących przepisów wynika, że uprawnionym do wniesienia sprzeciwu jest właściciel pojazdu czyli A. Sp. z o. o. I Oddział w W.. Aby K. S. mógł reprezentować właściciela pojazdu w przedmiotowym postępowaniu, musiałby przedłożyć dokument pełnomocnictwa. Strona oświadczyła natomiast, że nie jest uprawniona do reprezentowania ww. spółki. Dalej organ podniósł, że nie jest zasadny argument, że ostatecznie obciążony opłatą dodatkową faktyczny użytkownik pojazdu jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. Katalog podmiotów zobowiązanych do wniesienia opłaty za przejazd autostradą, wskazany został w art. 37a ust. 7 ustawy o autostradach. Zgodnie z tym przepisem, do wniesienia takiej opłaty zobowiązane zostały następujące podmioty, określone łącznie jako "wnoszący opłatę", tj.: właściciel pojazdu; posiadacz pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym; użytkownik pojazdu, o którym mowa w art. 80b ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Katalog podmiotów wymienionych w ww. przepisie ma charakter zamknięty, przez co rozszerzanie go na inne kategorie podmiotów nieujęte wprost w tym przepisie jest niedopuszczalne. Tym samym twierdzenie strony, że jest uprawniony do podjęcia działań prawnych umożliwiających mu obronę przed niezasadnym nałożeniem opłaty dodatkowej w oparciu o art. 28 k.p.a., nie znajduje potwierdzenia w przepisach ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz bieżącym orzecznictwie. Skargę na powyższe postanowienie DIAS w Łodzi do tutejszego sądu administracyjnego złożył K. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu: 1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 7, art 75 § 1, art. 77 § 1 i art, 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, powierzchownej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego w sprawie i nieprawidłowym przyjęciem, że sprzeciw został wniesiony przez osobę niebędącą stroną postępowania, podczas gdy wszechstronne przeprowadzenie postępowania dowodowego i dokonanie prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego winno prowadzić do wniosku, że sprzeciw został wniesiony przez osobę uprawnioną, tj. osobę będącą stroną postępowania; b) art. 134 k.p.a. poprzez błędne stwierdzenie niedopuszczalność sprzeciwu i przyjęcie, że skarżący nie jest umocowany do reprezentowania A. Sp. z o.o. I Oddział w W., podczas gdy sprzeciw wniosła osoba posiadająca status strony; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: a) art. 37gf ust. 1 w zw. z art. 37a ust. 7 ustawy autostradach w zw. z art. 80b ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251) poprzez niewłaściwą wykładnię tych przepisów polegającą na przyjęciu, że uprawnionym do wniesienia sprzeciwu jest właściciel pojazdu czyli A. Sp. z o.o. I Oddział w W., w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów nakazuje przyjąć, że uprawnionym do wniesienia sprzeciwu jest skarżący, jako użytkownik pojazdu, czyli wnoszący opłatę; b) art. 28 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że aby reprezentować właściciela pojazdu w przedmiotowym postępowaniu, skarżący musiałby przedłożyć dokument pełnomocnictwa, w sytuacji gdy ostatecznie obciążony opłatą dodatkową faktyczny użytkownik pojazdu jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie powyższego postanowienia oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym wypadku sąd skargę oddala art. 151 p.p.s.a. Przeprowadzona przez sąd, według wskazanych kryteriów, kontrola legalności wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem prawidłowe jest stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, że w niniejszej sprawie zachodzi niedopuszczalność wniesionego przez stronę skarżącą sprzeciwu z przyczyn podmiotowych. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie było postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 22 kwietnia 2025 r. stwierdzające niedopuszczalność sprzeciwu strony skarżącej od wezwania z 6 lutego 2024 r. do wniesienia opłaty dodatkowej w wysokości 500 zł za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą. Z przyjętych za podstawę wyrokowania niespornych ustaleń faktycznych, stanowiących jednocześnie podstawę wydania zaskarżonego postanowienia wynika, że 15 grudnia 2021 r. o godzinie 08:35 na płatnym odcinku autostrady A4, węzeł W. zarejestrowano przejazd pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] będącego własnością A. Sp. z o.o. I Oddział w W. bez uiszczonej opłaty za przejazd autostradą płatną. W związku z powyższym 6 lutego 2025 r. DIAS w Łodzi wezwał spółkę, na podstawie art. 37ge oraz art. 37gf ustawy o autostradach płatnych wniesienia opłaty dodatkowej w wysokości 500 zł w związku z nieuiszczeniem opłaty za przejazd z 15 grudnia 2021 r. Spółka nie wniosła sprzeciwu i dokonała powyższej opłaty. 19 marca 2025 r. K. S., pracownik spółki B. Sp. z o.o. z siedzib w W., który w związku z wykonywaną pracą w okresie od 2020 do 2024 r. był użytkownikiem pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], będącego przedmiotem umowy najmu zawartej przez jego pracodawcę spółkę B. z A. Sp. z o.o., wniósł sprzeciw od wezwania z 6 lutego 2025 r. Skarżący nie dysponował pełnomocnictwem do reprezentowania właściciela pojazdu – A. Sp. z o.o. Wskazać należy, że skarżący w skardze wniesionej do sądu nie zakwestionował powyższego stanu faktycznego strona skarżąca stanęła jednak na stanowisku, że jest uprawniona do podjęcia działań prawnych umożliwiających obronę przed niezasadnym nałożeniem opłaty dodatkowej za niewniesienie opłaty za przejazd autostradą bowiem jako osoba ponosząca de facto przedmiotową opłatę dodatkową, nie może być pozbawiona możliwości jej kwestionowania. W ocenie sądu stanowisko skarżącego jest nieprawidłowe. W myśl art. 37a ust. 1 zd. 1 ustawy o autostradach w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania spornego w sprawie przejazdu, za przejazd autostradą są pobierane opłaty. Stosownie zaś do art. 37a ust. 7 do wniesienia opłaty za przejazd autostradą, pobieranej przez Szefa KAS, jest zobowiązany: 1) właściciel pojazdu albo 2) posiadacz pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450, z późn. zm.), albo 3) użytkownik pojazdu, o którym mowa w art. 80b ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - zwany dalej "wnoszącym opłatę Zgodnie z art. 37ge ust. 1 za niewniesienie opłaty za przejazd autostradą, o której mowa w art. 37a ust. 7, w tym za kontynuację przejazdu autostradą lub jej odcinkiem po upływie daty i godziny końca okresu ważności wskazanych na bilecie autostradowym, od wnoszącego opłatę pobiera się opłatę dodatkową w wysokości 500 zł. Obowiązek wniesienia opłaty dodatkowej jest inicjowany wezwaniem organu, wydanym na podstawie art. 37ge ustawy o autostradach, które wszczyna postępowanie z urzędu. W myśl art. 37gf ust. 1 ustawy o autostradach wnoszący opłatę może wnieść sprzeciw do Szefa KAS, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, o którym mowa w art. 37ge ust. 7. Wniesienie sprzeciwu nie zwalnia z obowiązku wniesienia opłaty dodatkowej. Z kolei zgodnie z art. 37gf ust. 5 ustawy o autostradach w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania w sprawie sprzeciwu, o którym mowa w ust. 2, i wniosku, o którym mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Przepisem takim jest stanowiący podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia art. 134 k.p.a. (por wyrok WSA w Łodzi z 21marca 2024 r., sygn. akt III SA/Łd 721/23, LEX nr 3710364, wyrok NSA z 14 listopada 2024 r., sygn. akt II GSK 1383/24, LEX nr 3823453). W myśl art. 134 k.p.a, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, zaś postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Niedopuszczalność odwołania, o której mowa w art. 134 k.p.a., może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym jak również i podmiotowym. Przy czym niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Z kolei niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez podmiot niemający legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia albo też wniesienia odwołania przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych. Przyczyny podmiotowe pozostają zatem w bezpośrednim związku z przyznaniem jednostce statusu strony. Dopuszczalność sprzeciwu jest zatem uwarunkowana przesłankami podmiotowymi i przedmiotowymi. Przesłanki podmiotowe to złożenie tego środka zaskarżenia przez legitymowany podmiot, zaś przedmiotowe to wniesienie sprzeciwu od rozstrzygnięcia, którego zaskarżenie przewidują przepisy prawa. W kontrolowanej sprawie warunki dopuszczalności sprzeciwu wynikają z przepisów ustawy o autostradach określających przedmiot zaskarżenia, tok postępowania, a także podmioty uprawnione do jego wniesienia. Zgodnie z art. 37gf ust. 1 ustawy o autostradach, wnoszący opłatę może wnieść sprzeciw do Szefa KAS, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej. Zgodnie z tym przepisem prawo do wniesienia sprzeciwu przysługuje wyłącznie "wnoszącemu opłatę". Zatem niedopuszczalność sprzeciwu z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia sprzeciwu przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art.37gf ust. 1 ustawy o autostradach, a więc przez osobę nie będącą "wnoszącym opłatę". Jak to zostało wskazane powyżej, w kontrolowanym postępowaniu krąg podmiotów uprawnionych do uczestniczenia w nim w charakterze strony należało ustalić w oparciu o odrębną regulację materialnoprawnej w tym zakresie zawartą w ustawie o autostradach więc art. 28 k.p.a. zgodnie z którym stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek wbrew twierdzeniom strony nie mógł stanowić podstawy przyznania jej statusu strony postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie wyrażane jest stanowisko, że interes prawny strony postępowania administracyjnego, w rozumieniu art. 28 k.p.a., musi wynikać z konkretnej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego wniosek, żądanie, czy środek zaskarżenia, czyli z normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Przepis art. 28 k.p.a. nie ustanawia normy prawnej samoistnej, a więc może być stosowany tylko w związku z przepisami prawa materialnego, stanowiącymi podstawy do wyprowadzenia interesu prawnego, dając jednostce status strony postępowania. Podkreśla się również, że interes prawny to interes indywidualny, konkretny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Interes prawny to zatem interes, którego podstawą mogą być wyłącznie przepisy materialnego prawa administracyjnego, a to z tego względu, że decyzja administracyjna jest władczą konkretyzacją prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 755/05, Lex nr 337323). Pojęcie interesu prawnego może być rozumiane wyłącznie jako rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny i aktualny, a nie ewentualny. Od tak traktowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji (por. wyrok NSA z 6 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Na 2525/13, Lex nr 143 5883). Posiadanie przez dany podmiot statusu strony nie zależy od subiektywnej oceny tego podmiotu w tym zakresie, a okoliczności występujące w danej sprawie muszą w sposób nie budzący wątpliwości wskazywać na przesłanki określone w art. 28 k.p.a. W rozstrzyganej sprawie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej trafnie przyjął, że skarżący nie jest osobą uprawnioną do wniesienia sprzeciwu od wezwania z 6 lutego 2025 r. Jak to zostało wskazane na wstępie rozważań w sprawie niniejszej zgodnie z art. 37a ust. 7 ustawy o autostradach do wniesienia opłaty za przejazd autostradą, pobieranej przez Szefa KAS, jest zobowiązany "wnoszący opłatę", którym w rozumieniu tego przepisu prawa jest : 1) właściciel pojazdu albo 2) posiadacz pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, albo 3) użytkownik pojazdu, o którym mowa w art. 80b ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Odwołanie się przez ustawodawcę do danych gromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców utworzonej na podstawie ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a w tym kontekście do danych o pojeździe – numer rejestracyjny (art. 80b ust. 1 pkt 1 lit. a) – oraz do danych o właścicielu tego pojazdu (art. 80b ust. 2), czy też jego posiadaczu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 (art. 80b ust. 3) albo użytkowniku, który pojazd ten użytkuje na podstawie umowy leasingu, o rejestrację którego wnioskował leasingodawca (art. 80b ust. 1 pkt 4), pozostaje w logicznym związku z powszechnie przyjmowanym założeniem, że z pojazdu zasadniczo korzysta jego właściciel (czy też posiadacz lub użytkownik, na którego – jak wynika z przywołanej powyżej regulacji prawnej – pojazd ten jest zarejestrowany), a także –wobec porządkującej funkcji wskazanej ewidencji oraz treści i pewności ujawnianych w niej danych o istotnym charakterze z punktu widzenia identyfikowania pojazdu przemieszczającego się autostradą, za przejazd którą jest pobierana opłata – zapewnia efektywność powszechnego systemu poboru opłat za przejazd pojazdu wymienioną autostradą lub jej odcinkiem płatnym. Wobec przyjęcia takich właśnie rozwiązań ukierunkowanych na zapewnienie efektywność systemu poboru opłat za przejazd pojazdu autostradą lub jej odcinkiem płatnym, ustawodawca nie bez powodu nie operuje pojęciem "korzystającego z dróg", co nie jest bez znaczenia dla rozumienia art. 37a ust. 7 ustawy o autostradach, a co za tym idzie prawidłowego ustalenia kręgu podmiotów zobowiązanych do wniesienia opłaty za przejazd autostradą. W związku z tym, że "wnoszącym opłatę" w rozumieniu art. 37a ust. 7 ustawy są podmioty enumeratywnie wymienione w tym przepisie, to są one również podmiotami zobowiązanymi do uiszczenia opłaty dodatkowej, a co za tym idzie adresatami wezwania do jej wniesienia (art. art. 37ge ust. 7). Także wyłącznie podmioty "wnoszące opłatę" są legitymowane do wniesienia sprzeciwu w terminie 14 dniu od dnia doręczenia wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej (art. 37gf ust. 1). Zdaniem sądu art. 37gf ust. 1 ustawy o autostradach jest jasny w swej treści i nie wymaga zabiegów interpretacyjnych, w sposób wyraźny wskazuje on, że prawo do wniesienia sprzeciwu od wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej przysługuje wyłącznie podmiotom wnoszącemu opłatę. A zatem skarżący, jako pracownik firmy będącej najemcą pojazd, którym dokonano spornego przejazdu, nie ma interesu prawnego we wniesieniu spornego sprzeciwu. Uprawnienia tego nie można bowiem wywodzić z umowy o pracę czy umowy cywilnoprawnej, z której wynikać ma dla skarżącego obowiązek ponoszenia wszelkich opłat związanych z eksploatacją przedmiotowego pojazdu w okresie spornego przejazdu autostradą. Cywilnoprawna umowa co do zasady nie może modyfikować obowiązków publicznoprawnych, chyba, że co innego wynika z przepisów prawa, ani też kreować obowiązku publicznoprawnego i wynikającego z niego uprawnienia do wniesienia sprzeciwu dla skarżącego. Reasumując wskazać należy, że w kontrolowanej sprawie brak jest przepisu prawa materialnego, który przesądzałby, że sprawa obowiązku uciszenia opłaty dodatkowej w związku z nieuiszczeniem opłaty za przejazd płatnym odcinkiem autostrady pojazdem, którego właścicielem była A. Sp. z o. o. I Oddział w W. dotyczy indywidualnego i własnego interesu prawnego skarżącego, co zasadnym czyni wydanie w stosunku do strony postanowienia o niedopuszczalności złożonego przez nią sprzeciwu w oparciu o art. 134 k.p.a. Stwierdzenie powyższego oznacza, że zarzuty skargi przedstawiają się jako bezzasadne, co obligowało sąd do jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a. ds