III SA/Łd 442/08

Dnia 4 listopada 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi Zakładu A w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów nauki młodocianego postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. III SA/Łd 442/08 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu odwołania Zakładu Doskonalenia Zawodowego w Ł. Centrum Kształcenia Zawodowego w P. - Oddział Terenowy od decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...], znak [...], odmawiającej przyznania dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika P. G., urodzonego 14 maja 1986 roku, utrzymało się w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że Zakład Doskonalenia Zawodowego w Ł. Centrum Kształcenia Zawodowego w P. - Oddział Terenowy wystąpił we wniosku z dnia 16 lipca 2007 roku, skierowanym do Wójta Gminy M., o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego ucznia – P. G. za okres 36 miesięcy kształcenia nauki zawodu. Organ II instancji wskazał, że kwestię dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych pracowników regulują przepisy art. 70b ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, ze zm.). Pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli: 1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy, albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach; 2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z odrębnymi przepisami (art. 70b ust. 1 ustawy). Wysokość kwoty dofinansowania kosztów kształcenia jednego młodocianego pracownika zależy od okresu kształcenia wynikającego z umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego i wynosi w przypadku nauki zawodu: a) 4587 zł - przy okresie kształcenia wynoszącym 24 miesiące, b) 7645 zł - przy okresie kształcenia wynoszącym 36 miesięcy. Regulacja zawarta w wymienionym wyżej przepisie art. 70b ustawy o systemie oświaty, stanowiąca o dofinansowaniu kosztów kształcenia odnosi się do przypadków zawarcia z młodocianymi umów o pracę w celu przygotowania zawodowego. Zgodnie z przepisem art. 190 § 1 Kodeksu pracy, młodocianym w rozumieniu tego kodeksu jest osoba, która ukończyła 16 lat, a nie przekroczyła 18 lat. Taką górną granicę wieku przewiduje także dyrektywa nr 94/33 z 22 czerwca 1994 r. Rady Europy z dnia 22 czerwca 1994 r. (Dz.U.UE.L.94.216.12). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło, że jak wynika z umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego zawartej przez Zakład Doskonalenia Zawodowego w Ł. Centrum Kształcenia Zawodowego w P. z P. G. w dniu 1 września 2004 r. na podstawie Kodeksu pracy i § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 roku w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. Nr 60, poz. 278, ze zm.), P. G. urodził się w dniu 14 maja 1986 r., a więc w dacie zawarcia tej umowy przekroczył wiek 18 lat. Powyższą datę urodzenia potwierdzają inne dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, a mianowicie: świadectwo pracy, świadectwo ukończenia Zasadniczej Szkoły Zawodowej i świadectwo czeladnicze. Umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego P. G., jako zawarta z osobą nie będącą młodocianym, przesądza, że przygotowanie zawodowe tej osoby nie podlega regulacji zawartej w art. 70b ustawy o systemie oświaty, przewidującej dofinansowanie kosztów kształcenia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Zakład Doskonalenia Zawodowego w Ł. Centrum Kształcenia Zawodowego w P. - Oddział Terenowy wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przyznanie należnego dofinansowania w kwocie 7706,96 złotych wraz z ustawowymi odsetkami. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wnosił o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 4 listopada 2008 roku Prezes Zarządu Zakładu Doskonalenia Zawodowego w Ł. Centrum Kształcenia Zawodowego w P. - Oddział Terenowy oświadczył, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej /.../. Stosownie zaś do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Powyższe oznacza, że Sąd bada legalność zaskarżonej do niego decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi jest czynnością procesową, przez którą skarżący rezygnuje z postępowania przed sądem administracyjnym, a tym samym z rozpoznania skargi. Skarżący może rozporządzać skargą również po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. W niniejszej sprawie strona skarżąca na rozprawie w dniu 4 listopada 2008 roku cofnęła skargę. Sąd, uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzył postępowanie. DR