III SA/Łd 447/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Asesor WSA Ewa Alberciak Protokolant referendarz sądowy Leszek Foryś po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2007 roku sprawy ze skargi G. L. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe postanawia 1/ otworzyć zamkniętą rozprawę; 2/ zawiesić postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym. III SA/Łd 447/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 1980r., Nr 9, poz. 26 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania G.L. od decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. z dnia [...] o zwolnieniu z czasowego pełnienia obowiązków starszego wychowawcy [...] i mianowaniu na stanowisko starszego inspektora [...] Aresztu Śledczego w Ł. z uposażeniem zasadniczym w wysokości 1 894 zł i dodatkiem za wysługę lat w wysokości 10% uposażenia zasadniczego miesięcznie, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W dniu 22 czerwca 2007r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga G.L., w której wniósł o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie tj. przepisów art. 7 Kpa, art. 77 §1 Kpa w zw. z art. 107 §3, art. 80 Kpa poprzez uchylanie się od wszechstronnego wyjaśnienia rzeczywistej podstawy faktycznej i prawnej wydanego rozstrzygnięcia, w szczególności w kwestii równorzędności stanowisk, gdyż stanowisko, na które skarżący został mianowany, jego zdaniem, jest de facto stanowiskiem niższym, niż uprzednio zajmowane. Skarżący podkreślił, iż z zgodnie z art. 36 ustawy o Służbie Więziennej funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko w określonych w tym przepisie okolicznościach, przy czym żadna z tych okoliczności nie zaistniała w niniejszej sprawie. Dotychczas zajmowane stanowisko należy do stanowisk samodzielnych, staż na nich jest wymagany do mianowania na niektóre stanowiska służbowe w tym dyrektorów i zastępców dyrektorów jednostek penitencjarnych. Strona zarzuciła nadto naruszenie przepisów art. 8 Kpa, art. 9 Kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów państwa, art. 11 Kpa w zw. z art. 107 §3 Kpa poprzez uchylanie się od wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi organ się kierował, a które w konsekwencji prowadziło do braku wymaganego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, art. 10 §1 Kpa, art. 81 Kpa poprzez pozbawienie strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności w okresie od 12 kwietnia do 12 maja 2007r. kiedy była obłożnie chora, art. 15 Kpa poprzez uchylanie się przez organ II instancji od samodzielnego i wnikliwego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dokonania ustaleń faktycznych, art. 130 §1 Kpa przez wykonywanie przez organ I instancji nieprawomocnej decyzji, mimo złożonego w terminie odwołania. Powyższe naruszenia, zdaniem strony, doprowadziły do naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 31 i 36 ustawy o Służbie Więziennej przez niewłaściwą wykładnię, która w efekcie prowadziła do błędnego zastosowania w realiach sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, iż na podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia oprócz wakatu miała wpływ również okoliczność, że skarżący nie mógł być mianowany na stanowisko, na którym czasowo pełnił obowiązki. Powtórzył, iż strona została mianowana na stanowisko równorzędne z zajmowanym, nie nastąpiło umniejszenie uprawnień, skarżący wcześniej pełnił służbę przez okres 4 lat na samodzielnym stanowisku wymaganym do mianowania na stanowisko dyrektora lub zastępcy dyrektora. Na rozprawie w dniu 24 października 2007r. skarżący wyjaśnił, iż obecnie pełni służbę w Zakładzie Karnym Nr [...] w Ł., na stanowisku starszego inspektora w [...]. Sprecyzował, iż mimo zaskarżenia decyzji w całości, skarga nie dotyczy zwolnienia go ze stanowiska wychowawcy w zakładzie [...]. Pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie w trybie art. 145 §1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, iż kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Pełnomocnik organu załączył do akt decyzję z dnia 10 lipca 2007r., na podstawie której skarżący został przeniesiony do pełnienia służby w Zakładzie Karnym Nr [...] w Ł., oświadczył, że decyzja ta jest ostateczna. Dodatkowo wyjaśnił, iż jedynym obiektywnym kryterium decydującym o równorzędności stanowisk jest uposażenie zasadnicze przypisane do stanowiska. Dodatki uposażenia zasadniczego oraz samodzielność stanowiska nie decydują o równorzędności stanowisk. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania, jeśli orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej występuje tzw. zagadnienie wstępne, czyli sytuacja, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik postępowania, a tym samym uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Kwestią wstępną będzie więc takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne do sformułowania wypowiedzi o tym, czy zakwestionowany w skardze akt jest zgodny z prawem materialnym, albo czy przed wydaniem tego aktu nie doszło do popełnienia takich uchybień formalnych, które mogły mieć wpływ na jego treść. Zawieszenie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu usunięcie przeszkód o charakterze przejściowym uniemożliwiających prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego, które jednakże powodują konieczność lub celowość czasowego wstrzymania biegu sprawy (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Jan Paweł Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, str. 276). Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie zwolnienia z czasowego pełnienia obowiązków starszego wychowawcy [...], mianowania na stanowisko starszego inspektora [...] z uposażeniem zasadniczym w wysokości 1 894 zł i dodatkiem za wysługę lat w wysokości 10% uposażenia zasadniczego miesięcznie. Jak wynika z treści skargi i oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie w dniu 24 października 2007r. zarzuty skargi dotyczą kwestii mianowania na stanowisko starszego inspektora [...] oraz wysokości dodatku za wysługę lat. Jednocześnie z akt sądowych niniejszej sprawy wynika, iż do tutejszego Sądu skarżący wniósł także skargę na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia na dzień 1 stycznia 2007r. okresu służby uprawniającego do dodatku za wysługę lat. Przedmiotowa skarga została oznaczona sygnaturą akt III SA/Łd 268/07 i do dnia wydania niniejszego postanowienia nie została rozstrzygnięta. Zdaniem Sądu, rozpatrzenie zarzutów skarżącego odnoszących się do wysokości przyznanego mu w decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] dodatku za wysługę lat, zależy od rozstrzygnięcia Sądu w zakresie ustalenia G.L. okresu służby uprawniającego do dodatku za wysługę lat. Wysokość dodatku za wysługę lat przysługującego funkcjonariuszowi Służby Więziennej, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U. Nr 14, poz. 137), jest bowiem uzależniona od długości okresu służby uprawniającego do tego dodatku. Z powyższych względów stwierdzić należy, iż zasadnym jest zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie ustalenia skarżącemu okresu służby uprawniającego do dodatku za wysługę lat, która stanowi zagadnienia wstępne dla niniejszej sprawy. Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 125 §1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. a.r.