III SA/Łd 46/11

Dnia 11 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K. P. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wyłączenie z powszechnego użytku pasa drogowego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. D.T. W dniu 27 grudnia 2010 r. K. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. w przedmiocie zezwolenia na wyłączenie z powszechnego użytku pasa drogowego. Jednocześnie w dniu 27 grudnia 2010 r. skarżąca skierowała do organu administracji wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Akta administracyjne wraz z skargą przekazano do Sądu. Zarządzeniem z dnia 16 lutego 2011 r. wezwano skarżącą do wyjaśniania czy podtrzymuje złożony do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, a jeśli tak, to do jego uzupełnienia poprzez wskazanie jednej z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi, pismem z dnia 3 marca 2011 r. skarżąca podtrzymała wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] r. i wskazała, że likwidacja kiosku w chwili obecnej jest niezasadna i wyrządziłaby znaczne szkody w jej dochodach finansowych, które głównie przeznaczone są na leki oraz opłaty związane z dzierżawą gruntu. Podniosła, że nie posiada działki ani placu, na których mogłaby usytuować kiosk do chwili jego zagospodarowania. K. P. podała, że nie ma środków finansowych na rozbiórkę i utylizację obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04 – niepublikowane). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika także, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i nie dokonuje oceny zasadności skargi. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja udzielająca K. P. zezwolenia na wyłączenie z powszechnego użytku pasa drogowego dla umieszczenia obiektu handlowego w okresie od dnia 1 września 2010r. do dnia 30 września 2010 r. oraz określająca opłaty z tego tytułu według norm przewidzianych w przepisach. Mając na względzie charakter decyzji oraz okoliczność, że de facto skarżąca nie kwestionuje podjętego przez organ rozstrzygnięcia, które zapadło zgodnie z uprzednio złożonym wnioskiem, lecz jest niezadowolona z konieczności usunięcia obiektu handlowego po upływie terminu udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumenty podnoszone w stosunku do uzasadnienia decyzji o konieczności likwidacji obiektu handlowego z dniem 30 września 2010 r. są jedynie informacją dla strony i nie mogą być badane w postępowaniu wpadkowym dotyczącym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Należy również zwrócić uwagę, iż zaskarżona decyzja dotyczyła udzielenia zezwolenia na ściśle oznaczony w niej okres tj. od 1 września 2010r. do 30 września 2010r., co oznacza, że w chwili obecnej nie wywołuje ona żadnych skutków i orzeczenie o wstrzymaniu jej wykonania byłoby bezprzedmiotowe. W ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji, gdy organ orzekł zgodnie z jej żądaniem zawartym we wniosku z dnia 4 czerwca 2010 r. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia. D.T.