III SA/Łd 465/13

Dnia 29 sierpnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2013 roku sprawy ze skargi Z.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego oddala skargę. UZSADNIENIE Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], po rozpoznaniu zażalenia Z.K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie umorzenia kosztów egzekucyjnych w wysokości 26.377,20 zł., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy w uzasadnieniu wydanego orzeczenia wyjaśnił: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzjami Nr [...] z dnia [...] r. i Nr [...] z dnia [...] r. ustalił Z.K. zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2002 rok w kwocie 108.691 zł. i za 2003 rok w kwocie 214.322 zł. W związku z nieuregulowaniem zobowiązania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. wystawił na Z.K. dwa tytuły wykonawcze: w dniu 6 maja 2008 r. Nr [...] i w dniu 30 maja 2008 r. Nr [...], które zostały poprzedzone upomnieniami. W trakcie przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego dokonane zostały czynności egzekucyjne polegające na zajęciu w dniu 23 czerwca 2009 r. samochodu Volkswagen Sharan nr rej. [...]. W wyniku podjętych czynności powstały koszty egzekucyjne w wysokości 26.377,20 zł., wynikające z obydwu wystawionych tytułów wykonawczych, tj. opłata manipulacyjna ( 1% kwoty egzekwowanej) i kosztów za zajęcie ruchomości ( 6 % kwoty egzekwowanej). Same zaległości zostały rozłożone na 36 rat decyzjami Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. Nr [...]. i [...]. W związku z udzieleniem ulgi podatkowej , polegającej na rozłożeniu na raty zaległości podatkowych, postępowanie egzekucyjne zawieszono. Zaległość podatkową, rozłożoną na raty w/w decyzjami, podatniczka uregulowała. O spłacie ostatniej raty zawiadomiono organ egzekucyjny pismem z dnia 9 sierpnia 2012 r. Po uregulowaniu kwot wynikających z harmonogramu decyzji o rozłożeniu zaległości podatkowej na raty pozostały jeszcze koszty egzekucyjne. W związku z ich nieuregulowaniem organ podatkowy zajął prawo majątkowe stanowiące wierzytelność z rachunku bankowego w Banku Spółdzielczym w Z. W związku z zajęciem tej wierzytelności pełnomocnik zobowiązanej wniósł w dniu 4 września 2012 r. skargę na czynność egzekucyjną, w ślad za tą skargą wniósł w dniu 18 października 2012 r. pismo stanowiące uzupełnienie, a w istocie zmianę żądania zawartego w w/w piśmie. Wyjaśnił, że intencja jego mocodawcy jest niezapłacenie kosztów egzekucyjnych ze względu na to, że " nakład pracy organu egzekucyjnego wobec postawy strony był żaden". Oba pisma zostały skierowane do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Dyrektor Izby Skarbowej, po przeanalizowaniu treści złożonych pism uznał, że nie jest to w istocie skarga na czynność egzekucyjną lecz wniosek o umorzenie kosztów egzekucyjnych, a zatem organem właściwym do rozpatrzenia tego podania jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. Dlatego tez oba pisma przesłał do tego organu. W dniu 5 listopada 2012 r. do Urzędu Skarbowego w Ł. wpłynął wypełniony druk oświadczenia o sytuacji gospodarczej i finansowej podatnika ubiegającego się o umorzenie kosztów egzekucyjnych. Materiał dowodowy organ I instancji uzupełnił o informacje znane temu organowi z urzędu, to jest wydruk zeznania podatkowego PIT – 36 za 2011 r., wydruk wykazu informacji o czynnościach podatkowych, wydruki treści ksiąg wieczystych oraz wydruk informacji o posiadaczu pojazdów. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł., postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych w kwocie 26.377,20 zł., motywując to brakiem przesłanek wymienionych w art. 64 e § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji niezbędnych do rozważenia przez organ egzekucyjny możliwości umorzenia kosztów egzekucyjnych. Nie stwierdził bowiem nieściągalności od zobowiązanego dochodzonego obowiązku, zobowiązany nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej. Za umorzeniem nie przemawia ważny interes publiczny. Ponadto ściągnięcie kosztów egzekucyjnych nie spowodowałoby niewspółmiernych wydatków egzekucyjnych. Pełnomocnik zobowiązanej wniósł zażalenie na postanowienie organu I instancji, zarzucając błąd logiczny oraz błędy w ustaleniach. Jego zdaniem zachodzi sprzeczność w ocenie sytuacji ekonomicznej i życiowej podatniczki przez organ podatkowy. W jednej sprawie organ stwierdził, że znajduje się ona w trudnej sytuacji życiowej i rozłożył zapłatę zaległości podatkowej na raty. Natomiast w sprawie obecnie rozpatrywanej przyjął, że takie przesłanki nie zachodzą i dlatego odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych. Postępowanie podatkowe, w wyniku którego powstały koszty egzekucyjne ograniczyło się do wystawienia kilku dokumentów, czyli w ocenie skarżącego nigdy się nie toczyło. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie stwierdził, że zgodnie z art. 64c § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( dalej: u.p.e.a.) koszty egzekucyjne obciążają zobowiązanego. W myśl § 4 tego artykułu wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego. Na podstawie art. 64 e § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne. W § 2 tego artykułu przewidziano możliwość umorzenia kosztów, jeżeli: - stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej; - za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny; - ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Ustawodawca sformułował zamknięty katalog przesłanek umożliwiających umorzenie kosztów egzekucyjnych, nie dając organowi egzekucyjnemu możliwości ich umorzenia w innych przypadkach. Umorzenie to ma charakter fakultatywny, na co wskazuje użycie w art. 64 e § 1 u.p.e.a. sformułowania " może". W związku z tym organ egzekucyjny działa uznaniowo i ta uznaniowość dotyczy zarówno oceny występowania samych przesłanek, jak i podjęcia decyzji o zastosowaniu instytucji umorzenia kosztów egzekucyjnych. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 64e § 1 u.p.e.a. Analiza materiału dowodowego wskazuje, że nie stwierdzono nieściągalności od zobowiązanej dochodzonego obowiązku. Zobowiązana nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej. Wręcz przeciwnie uregulowała w 36 ratach całą kwotę zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2002 – 2003 ( z odsetkami i opłatą prolongacyjną ) w łącznej kwocie przekraczającej 360000 zł., od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Ponadto posiadany majątek i osiągane dochody pozwalają bez znacznego uszczerbku uregulować również koszty egzekucyjne, czemu nie zaprzeczają zarówno sama podatniczka jak i jej pełnomocnik. Podatniczka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji odzieży, zatrudniając 7 pracowników. Gospodarstwo domowe prowadzi wraz z mężem ( 52 lata), córką ( 22 lata) i wnuczką ( lat 6). W okresie sierpień – październik 2012 r. osiągała dochody miesięczne netto w wysokości 3 tys. zł. Z zeznania podatkowego PIT – 36 za 2011 r. wynika, ze w roku 2011 osiągnęła dochód w wysokości 89 tys. zł. Podatniczka posiada dom jednorodzinny o powierzchni 140 m. kw. na działce o powierzchni 6 a. Jej miesięczne wydatki mieszkaniowe wynoszą ok. 1,5 tys. zł. Posiada znaczny majątek w postaci maszyn szwalniczych o wartości 40 tys. zł., samochodu o wartości 10 tys. zł., a także nieruchomości zabudowanej, która jest obciążona hipoteką ( kredyt 350 tys. zł.). Ponadto posiada udziały w czterech innych nieruchomościach (w części ½ w każdej z tych nieruchomości). Jedna z w/w nieruchomości jest obciążona hipoteką przymusową w wysokości 700 tys. zł. Nie ma zaległości wobec budżetu państwa innych niż wnioskowane do umorzenia koszty egzekucyjne. Zdaniem organu odwoławczego zobowiązana dysponuje majątkiem znacznie przekraczającym wysokość przedmiotowych kosztów egzekucyjnych ( 26 tys. zł.), a osiągane przez nią dochody dowodzą, że jej sytuacja finansowa nie jest na tyle trudna, aby nie mogła ponieść tych kosztów. Za umorzeniem kosztów egzekucyjnych nie przemawia ważny interes publiczny. Ważny interes publiczny to pojęcie niedookreślone i trudne do zdefiniowania. Sprecyzowanie jego znaczenia może zostać dokonane tylko na tle okoliczności konkretnej sprawy. Ujęcie słowa " ważny" w regulacji prawnej podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji umorzenia kosztów z uwagi na ten interes. W rozpoznawanej sprawie przez interes publiczny należy rozumieć dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zaległości podatkowe, których egzekucja wygenerowała koszty egzekucyjne nie są wynikiem zdarzeń nagłych i nieprzewidywalnych. Powstały one w wyniku wykrycia, że podatniczka ponosiła wydatki nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Powstałe koszty egzekucyjne są konsekwencją uprawnionych działań organu egzekucyjnego. Zatem nie leży w interesie publicznym udzielanie ulg z nimi związanych. Udzielenie wnioskowanej ulgi byłoby bowiem w tej sytuacji sprzeczne z respektowaniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie organów do organów władzy, z tego powodu, że stawiałoby podatniczkę w sytuacji uprzywilejowanej wobec tych podatników i podmiotów, którzy regulują swoje zobowiązania. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie stwierdził, by ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych mogło spowodować niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Zobowiązana posiada wystarczająca ilość aktywów, co przekonuje, że ściągnięcie kosztów egzekucyjnych nie spowoduje znaczących wydatków egzekucyjnych. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu stwierdził, że wysokość i zasady pobierania kosztów egzekucyjnych wynikają wprost z art. 64 u.p.e.a. i mają charakter ryczałtowy, kwotowy lub procentowy i nie zależą od wielkości faktycznie wykonanej pracy lecz od rodzaju podjętej czynności i wysokości egzekwowanej kwoty. Nawet jeśli przeprowadzona egzekucja faktycznie, jak podnosi strona, ograniczyła się do wystawienia kilku dokumentów, to Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., jako organ administracji publicznej nie jest uprawniony do oceny słuszności czy racjonalności takiego właśnie sposobu obliczania kosztów. Organ odwoławczy nie zgodził się także z zarzutem sprzeczności w zakresie udzielenia ulgi w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowej i odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych. Inaczej bowiem w jego ocenie należy rozstrzygać wniosek o udzielenie ulgi w postaci rozłożenia na raty należności, a inaczej w postaci jej umorzenia. W pierwszym wypadku należności te trafią bowiem do budżetu, choć z pewnym opóźnieniem, a w drugim zostaną bezpowrotnie utracone. Nie ma więc nic zaskakującego w tym, że organ podatkowy z większą ostrożnością i wyjątkowością umarza należności niż rozkłada je na raty. Z.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie organu odwoławczego, wnosząc o jego uchylenie. Zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu błąd w ustaleniach faktycznych oraz logiczny polegający na przyjęciu braku trudnej sytuacji płatnika oraz jego interesu w zastosowaniu ulgi pomimo pogorszenia się jego sytuacji życiowej już po wcześniejszym zastosowaniu ulgi w postaci rozłożenia zaległości podatkowych na raty kiedy ta trudna sytuacja występowała. Podniosła ponadto brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i dowolną a nie swobodną ocenę dowodów. Zakwestionowała zasadność wszczynania postępowania egzekucyjnego wobec złożonego wniosku o rozłożenie zaległości na raty i w konsekwencji uwzględnienia go. W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że organ uwzględniając trudną sytuację dłużnika rozłożył zobowiązanie podatkowe na kwotę ponad 230000 zł na raty. Podatnik znacznym wysiłkiem finansowym raty te spłacił. Wówczas organ stwierdził, że po spłacie kwoty ponad 460000 zł. znalazł się w tak dobrej sytuacji finansowej, że obciążenie go kosztami postępowania egzekucyjnego jest dopuszczalne i brak jest przesłanek przemawiających za umorzeniem tychże kosztów. Innymi słowy poniesienie olbrzymiego wysiłku finansowego i spłacenie w ratach podatku w kwocie ponad 400000 zł. polepszyło sytuację materialną podatnika do tego stopnia, że trzeba dołożyć mu jeszcze 20000 zł. tytułem kosztów postępowania, które tak naprawdę nie toczyło się faktycznie i ograniczone było tylko do formalnego wystawienia kilku dokumentów. Skarżąca podniosła również, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte tylko w stosunku do jednego małżonka, podczas gdy na drugiego istniała identyczna decyzja ostateczna. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Powołał się na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Ponadto stwierdził, że rozpoznając zażalenie nie oceniał zasadności wszczynania postępowania egzekucyjnego w celu wyegzekwowania zaległości podatkowych w czasie, gdy prowadzone jest postępowanie w sprawie ulgi podatkowej dotyczącej tej zaległości. Nie oceniał także wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec małżonka skarżącej. Obydwa te zarzuty wykraczają poza zakres przedmiotowy postępowania w sprawie ulgi umorzenia kosztów egzekucyjnych obciążających zobowiązaną. Wyjaśnił, iż niezakończone postępowanie " ulgowe", prowadzone w stosunku do zaległości/ zobowiązania podatkowego nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Nie istnieją zatem przeszkody natury prawnej prowadzenia postępowania egzekucyjnego równocześnie z postępowaniem w sprawie ulgi podatkowej. Organ odwoławczy stwierdził, że niewszczęcie postępowania wobec małżonka skarżącej nie ma znaczenia dla sprawy będącej przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola , o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz.U. 2012.270 – dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja dotyczy odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych. Wydana ona została na podstawie art. 64 e § 1 i § 2 u.p.e.a. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zwanej dalej u.p.e.a. (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) Zgodnie z art. 64e § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne. Stosownie zaś do § 2 koszty egzekucyjne mogą być umorzone, jeżeli stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej, za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny, bądź ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. W myśl art. 17 § 1 oraz art. 18 u.p.e.a. rozstrzygnięcie w tym zakresie winno zostać wydane w formie postanowienia, w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z użytego przez ustawodawcę sformułowania "może" wynika, że postanowienie wydane w oparciu o powyższe uregulowania prawne daje podstawy organom egzekucyjnym do orzekania w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, że przepis ten pozostawia do uznania organu egzekucyjnego istnienie lub nieistnienie w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności, uzasadniających umorzenie kosztów egzekucyjnych, jak też zakres ewentualnego umorzenia. Nie może to jednak oznaczać dowolności rozstrzygnięcia. Wydanie postanowienia musi być poprzedzone wyjaśnieniem okoliczności sprawy w zakresie przesłanek umorzenia i ich analizą - z zachowaniem wymogów proceduralnych, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Dopiero w takich warunkach podjęta decyzja uznaniowa może być uznana nie za decyzję dowolną, lecz mieszczącą się w granicach uznania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 1999 r., sygn. akt I SA/Lu 478/98, sygn. akt FSK 2211/04 publ. Biul. Skarb, z 1999 r. nr 6, poz. 30).Organ powinien rozważyć szczegółowo kwestie istnienia bądź nieistnienia w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności uzasadniających skorzystanie z omawianej instytucji oraz ewentualnie okoliczności uzasadniające zakres ich zastosowania. W ocenie sądu zaskarżone postanowienie, wbrew zarzutom skargi, wydano po dokładnym wyjaśnieniu stanu sprawy. Organ odwoławczy trafnie przyjął, iż w przypadku skarżącej nie stwierdzono nieściągalności dochodzonego obowiązku. Ponadto nie wykazała ona, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej. W oparciu o zebrany materiał dowodowy ustalono, że skarżąca posiada znaczny majątek, to jest ruchomości ( maszyny szwalnicze, samochód), a także jest właścicielką lub współwłaścicielką kilku nieruchomości. Prowadzi działalność gospodarczą osiągając w okresie od sierpnia do listopada 2012 r. dochody miesięczne netto w wysokości 3000 zł. Według złożonego przez nią oświadczenia w 2011 r. osiągnęła dochód w wysokości 89000 zł. Organ odwoławczy zasadnie przyjął, że za umorzeniem kosztów egzekucyjnych nie przemawia ważny interes publiczny. Zaległości podatkowe, których następstwem było naliczenie kosztów egzekucyjnych, powstały na skutek osiągania przez stronę dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Nie można uznać, że w interesie publicznym leży udzielenie stronie ulgi podatkowej, skoro uzyskiwała dochody nieopodatkowane, a ponadto obecnie jest w stanie ponieść koszty egzekucyjne. Gdyby wniosek skarżącej uwzględniono, to znalazłaby się w sytuacji uprzywilejowanej wobec innych podatników, którzy rzetelnie wywiązywali się ze swoich zobowiązań. Zdaniem sądu umorzenie przez organ skarbowy stronie kosztów egzekucyjnych naruszałoby ważny interes publiczny, w szczególności zasady sprawiedliwości i zaufania obywateli do organów władzy publicznej. Skarżąca posiada znaczny majątek i konta bankowe, a zatem ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych nie spowoduje niewspółmiernych wydatków egzekucyjnych. Organ odwoławczy wydane postanowienie starannie uzasadnił, dokonując wnikliwej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych oraz błędu logicznego, polegającego na przyjęciu we wcześniej wydanej decyzji o rozłożeniu spłaty zobowiązań na raty, iż skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji, a następnie oddalenie wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych i uznanie, że w trudnej sytuacji skarżąca nie znajduje się. Zaznaczyć należy, że przedmiotem niniejszego postępowania jest kontrola prawidłowości postanowienia o odmowie umorzenia kosztów egzekucyjnych. Jak wcześniej wyjaśniono sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, a więc w niniejszym postępowaniu w zakresie zasadności odmowy umorzenia stronie kosztów egzekucyjnych. Kwestia rozłożenia na raty płatności zobowiązań skarżącej stanowiła przedmiot odrębnej sprawy, zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej. Sąd rozstrzygając niniejszą skargę nie jest uprawniony do kontrolowania prawidłowości decyzji o rozłożeniu płatności na raty. Również przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie nie jest sposób prowadzenia postępowania egzekucyjnego, w którego trakcie powstały koszty egzekucyjne, ani prawidłowość wyliczenia przez organ egzekucyjny wysokości kosztów egzekucyjnych. Te zagadnienia mogły stanowić przedmiot odrębnych postępowań, w przypadku zgłoszenia środków odwoławczych przez stronę. W ocenie sądu zaskarżone postanowienie wydane zostało bez naruszenia przepisów art. 64e u.p.e.a., określających wyczerpująco zasady całkowitego lub częściowego umorzenia kosztów egzekucyjnych. Dlatego też, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalono. bg