III SA/Łd 469/12

Dnia 20 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi M. B. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. W dniu 27 kwietnia 2011 roku M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., nr 270) –[zwaną dalej w skrócie - p.p.s.a.], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z treści cytowanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: 1) wyrządzenia znacznej szkody lub 2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inicjatywa zaś do wykazania okoliczności potwierdzających istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji przysługuje stronie skarżącej (por. postanowienie NSA ż dnia 18 czerwca 2004 roku, FZ 138/04, niepubl.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie uzasadnił bowiem, dlaczego w jego ocenie w przypadku wykonania zaskarżonego rozkazu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak uzasadnienia wniosku, jak w przypadku rozpoznawanej sprawy uniemożliwia natomiast jego merytoryczną ocenę (por. niepublik. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2004 roku, sygn. akt OZ 22/04; z dnia 30 kwietnia 2004 roku, sygn. akt OZ 30/04; z dnia 22 grudnia 2004 roku, sygn. akt OZ 871/04; z dnia 1 czerwca 2004 roku, sygn. akt OZ 105/04; z dnia 20 lipca 2004 roku, sygn. akt OZ 214/04, B. Dauter [w:] B.Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Zakamycze 2005, str.16). Należy przy tym także podkreślić, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a w szczególności nie zależy od dostrzeżenia przed Sąd w decyzji wady kwalifikowanej (w postaci rażącego naruszenia prawa). Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu abstrahuje bowiem od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi. Brak jest również podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania, w sytuacji gdy skutki, które wynikają z wykonania decyzji (rozkazu) już wystąpiły, bowiem instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez Sąd działania organu administracji publicznej. Objęcie skarżącego ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko i wyłącznie w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana. Zatem w sytuacji, gdy decyzja (rozkaz personalny) została już wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania staje się bezprzedmiotowy. Skoro bowiem postanowienie Sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 410/10). Zaskarżony rozkaz personalny określił datę zwolnienia skarżącego ze służby na dzień 31 marca 2012 r., zatem w chwili orzekania, tj. w dniu 20 czerwca 2012 r. skutek wynikający z rozkazu personalnego już nastąpił. Ponadto skarga wraz z aktami sprawy wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w dniu 4 czerwca 2012 roku (k nr 7), czyli już po wykonaniu zaskarżonego rozkazu. Jednakże na marginesie należy wskazać, iż samo wykonanie orzeczenia o zwolnieniu ze służby jeszcze nie powoduje trwałej zmiany rzeczywistości. Co wymaga podkreślenia - art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (t.j. Dz.U. z 2007r., nr 43, poz. 277 ze zm.) przewiduje, iż policjantowi zwolnionemu ze służby w Policji przysługuje roszczenie o przywrócenie na różnorzędne stanowisko służbowe, a także o wypłatę wynagrodzenia należnego za okres zwolnienia, w przypadku stwierdzenia nieważności lub uchylenia decyzji o zwolnieniu oraz w sytuacji, gdy postępowanie karne prowadzone w stosunku do policjanta zwolnionego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9 zostanie zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania. Zatem w razie wydania wyroku uniewinniającego w postępowaniu karnym lub umorzenia tego postępowania – skarżący będzie mógł bez trudu powrócić do służby, zachowując jednocześnie prawo do wynagrodzenia za okres zwolnienia. Ponadto w orzecznictwie panuje pogląd, iż utrata zatrudnienia, nie spełnia wymogu przesłanek warunkujących wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por postanowienie NSA z 16 kwietnia 2004 r. sygn. akt OZ 17/04, OZ 20/04). Wobec powyższego należy uznać, że brak jest podstaw do zastosowania ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony i na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w postanowieniu. a.ł.