III SA/Łd 470/13

Dnia 11 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku L. B. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie ze skargi L. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., nr [...] D.T. W skardze z dnia 5 kwietnia 2013 r. L.B. wniósł o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia L. B. licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką i zobowiązania L. B. do zwrotu ww. licencji w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W skardze L. B. zawarł ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji z dnia [...] r. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wykonanie decyzji doprowadzi do zaprzestania wykonywania przez niego działalności gospodarczej i pozbawienia go jedynego źródła utrzymania. Podniósł, że jest wdowcem i nie posiada żadnej osoby, która udzieliłaby mu pomocy. Ponadto toczy się względem niego postępowanie w przedmiocie spłaty zaległości podatkowych, które stopniowo spłaca. Pozbawienie go prawa do wykonywania zawodu spowoduje, iż nie będzie w stanie uregulować tych zobowiązań. Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2013 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał skarżącemu – L. B. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Co do zasady zatem, przedmiotem postanowienia o wstrzymanie wykonania jest akt zaskarżony do sądu administracyjnego. Natomiast art. 61 § 3 P.p.s.a. (in fine) rozszerza możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów na akty wydawane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych "w granicach tej samej sprawy". Dla ustalenia zakresu znaczenia sformułowania "w granicach tej samej sprawy", użytego w cytowanym wyżej przepisie, w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz piśmiennictwie przyjmuje się, że zwrot ten dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, a jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej (tak też postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 138/12, publ.: Lex nr 1121276). Takie rozumienie sprawy administracyjnej nie umożliwia, zdaniem Sądu, wstrzymania wykonania decyzji wydanej w I instancji w sytuacji braku jej merytorycznej kontroli dokonanej przez organ II instancji i zakończenia postępowania wydaniem rozstrzygnięcia o charakterze proceduralnym. Wobec tego należy stwierdzić, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji organu I instancji, która nie należy do zakresu pojęcia tej samej sprawy, co zaskarżone postanowienie. Decyzja organu I instancji o cofnięciu skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką oraz zaskarżone postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji orzekającej o cofnięciu skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką nie zachowują bowiem tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zaskarżone postanowienie dotyczy kwestii proceduralnej, natomiast decyzja organu I instancji cofająca skarżącemu licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką dotyczy kwestii materialnoprawnych i jest odrębną sprawą administracyjną. Zaskarżone postanowienie nie rozstrzyga więc o prawidłowości decyzji objętej odwołaniem, zamykając jednocześnie drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Ocena Sądu prawidłowości zaskarżonego postanowienia ograniczać się będzie wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów dotyczących podstaw odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, której wstrzymania domaga się strona skarżąca. Brak jest zatem tożsamości spraw w znaczeniu materialnym pomiędzy zaskarżonym postanowieniem o charakterze formalnym, a decyzją organu I instancji. To natomiast uzasadnia stwierdzenie, że decyzja organu I instancji nie może być przedmiotem wniosku o wstrzymanie jej wykonania w postępowaniu dotyczącym postanowienia o znaczeniu procesowym (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 138/12, Lex nr 1121276; z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. II OZ 685/11, Lex nr 896415; z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I FZ 404/11 Lex nr 1069479). W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. D.T.