III SA/Łd 471/06

Dnia 7 lutego 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2007 roku na rozprawie sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie przewozu osób taksówką oddala skargę Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. DzU.00.98.1071 ze zm.), art. 103 ust. 2 oraz art. 109 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i umorzyło postępowanie organu I instancji. Organ odwoławczy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu [...] Prezydent Miasta Ł. udzielił Z. K. zezwolenie nr [...] na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową na pojazd marki POLONEZ CARO nr rej. [...]. W dniu [...] organ I instancji wszczął postępowanie zmierzające do ustalenia czy Z. K. spełnia nadal wymagania uprawniające do udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką oraz skierował do skarżącego wezwanie przedstawienia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania: kopii dowodu rejestracyjnego pojazdu marki POLONEZ CARO nr rej. [...] z aktualnym przeglądem technicznym oraz świadectwa legalizacji urządzenia pomiarowo-kontrolnego z aktualną datą ważności. Wezwanie to, wysłane ponownie w dniu [...], zostało zwrócone przez Pocztę Polską z adnotacją "Adresata nie zastałem", "Awizowano dnia"(...), "Awizowano powtórnie dnia"(...), "Zwrot nie podjęto w terminie". Decyzją nr [...] z dnia [...] organ I instancji cofnął Z. K. zezwolenie nr [...] oraz zobowiązał stronę do zwrotu tego zezwolenia. Decyzję tą doręczono w dniu [...] w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. W dniu [...] do Wydziału Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów Urzędu Miasta Ł. wpłynął wniosek skarżącego (data stempla pocztowego [...] dotyczący udzielenia mu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką osobową dla przedsiębiorców wykonujących działalność w przedmiotowym zakresie na podstawie zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł. umorzył postępowanie w sprawie wniosku o udzielenie licencji. Decyzja ta została doręczona w dniu [...] w trybie art. 44 powołanej ustawy. W dniu [...] do Wydziału Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów Urzędu Miasta Ł. wpłynął wniosek Z. K. o udzielenie licencji dla przedsiębiorców prowadzących działalność na podstawie zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób. Decyzją nr [...] z dnia [...] odmówiono udzielenia wnioskodawcy licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Decyzję doręczono osobiście w Wydziale Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów w dniu [...]. W tym też dniu doręczono fizycznie stronie decyzję z dnia [...] oraz z [...]. Pismem z dnia [...] skarżący konkretyzując treść pisma z [...] złożył odwołanie od wszystkich wydanych przez organ I instancji decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpatrując odwołanie od decyzji z dnia [...] o cofnięciu zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego taksówką osobową dla przedsiębiorców wykonujących działalność w przedmiotowym zakresie – postanowieniem z dnia [...] nr [...], przyjmując jako datę doręczenia decyzji w trybie art. 44 k.p.a. dzień [...] – stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Na postanowienie z [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego Z. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 27 stycznia 2005 r. - sygn. akt: III SA/Łd 710/04 uchylił zaskarżone postanowienie. Od wyżej wymienionego wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 lutego 2006 r. (sygn. akt: I OSK 528/05) oddalił tę skargę stwierdzając w jego uzasadnieniu, że samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma stempla, czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być dla organu wysyłającego pismo wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Musi być wyraźnie zaznaczone, że doręczyciel powiadomił adresata o przesyłce w sposób przewidziany w art. 44 wskazanej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie zostało to uczynione. W dniu [...] do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wpłynęło pismo Z. K. z dnia [...], w którym strona wnosi o wyłączenie od udziału w niniejszym postępowaniu wskazanych przez nią osób. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po ponownym rozpoznaniu sprawy, w konsekwencji w/w orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i Naczelnego Sądu Administracyjnego , uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o cofnięciu zezwolenia nr [...] oraz zobowiązaniu strony do zwrotu tego zezwolenia i umorzyło postępowanie w przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy (tj. 1 stycznia 2002 r.) działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu osób, mogli ją nadal wykonywać w dotychczasowym zakresie, na podstawie zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową, przez okres 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy tj. do 31 grudnia 2003 r. Przedsiębiorcy, którzy zamierzali prowadzić działalność w przedmiotowym zakresie po dniu 31 grudnia 2003 r. powinni byli wystąpić, nie później niż w terminie 6 miesięcy przed upływem tego okresu do organu udzielającego licencji z wnioskiem o udzielenie licencji na krajowy transport drogowy osób. Tak więc zezwolenia wygasły z mocy prawa z dniem 31 grudnia 2003 r. Od dnia 1 stycznia 2004 r. jedynym dokumentem uprawniającym do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług taksówką jest wyłącznie licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Wobec powyższego zdaniem organu, prowadzenie postępowania po dniu 1 stycznia 2004 r. w sprawie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową jest bezprzedmiotowe. Zgodnie zaś z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu. Organ odwoławczy rozpatrując również złożony wniosek o wyłączenie wskazanych w nim osób uznał, iż w związku z niewypełnieniem przesłanek wymienionych w art. 27 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie jest on zasadny. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Z. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji zarzucił niezgodność z prawem. W jej uzasadnieniu podniósł, iż występował o wyłączenie Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego – Z. M. oraz Wiceprezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego M. W. Obaj zaś panowie orzekali w jego sprawie wydając jako niezgodne z prawem decyzje, przez co złamali wielokrotnie prawo, Konstytucję oraz punkt 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (prawo do obrony). Stwierdzając niezgodność decyzji z prawem wniósł o to, aby w jego sprawie skorzystano z art. 26 § 2 pkt. 1 bowiem wskazane osoby wypełniły przesłanki art. 24 pkt. 4 i pkt 7. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosząc o oddalenie skargi wyjaśnił, iż nie ulega wątpliwości, że Prezes i Wiceprezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. brali udział, jako członkowie składów orzekających, w postępowaniach, których wynikiem było podjęcie przez tutejsze Kolegium decyzji i postanowień oraz, że skarżący złożył wniosek o wyłączenie wyżej wymienionych osób. Jednak w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], które zostało następnie uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Kolegium nie rozpatrywało merytorycznie sprawy, stwierdzając uchybienie terminu do jego wniesienia. W opinii Kolegium powyższe okoliczności w żaden sposób nie wypełniają przesłanek określonych w art. 24 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, do którego odwołuje się art. 27 § 1 tej ustawy. Kolegium podniosło, że wydana decyzja jest dla skarżącego pomyślna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Mając na uwadze tak określoną kognicję, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W przedmiotowej sprawie nie jest spornym, że skarżący posiadał zezwolenie Nr [...] na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową udzielone na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób (Dz.U. Nr 141, poz. 942 ze zm.). W dniu [...] organ I instancji wszczął postępowanie i skierował do skarżącego wezwanie do przedstawienia w terminie 7 dni kopii dowodu rejestracyjnego pojazdu marki POLONEZ CARO nr rej. [...] z aktualnym przeglądem technicznym oraz świadectwa legalizacji urządzenia pomiarowo-kontrolnego z aktualną datą ważności. Wezwanie to, wysłane ponownie w dniu [...], zostało zwrócone przez Pocztę Polską z adnotacją "Adresata nie zastałem", "Awizowano dnia"(...), "Awizo powtórne dnia"(...), "Zwrot nie podjęto w terminie". Organ I instancji uznając, iż powyższe wezwanie zostało stronie doręczone w trybie zastępczym wynikającym z art. 44 k.p.a. przyjmując, że skarżący nie doręczył w terminie żądanych dokumentów na mocy decyzji z dnia [...] cofnął mu posiadane zezwolenie i zobowiązał go do jego zwrotu. Również w odniesieniu do tej decyzji ustalono fakt jej doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. Skuteczność doręczenia powyższej decyzji była przedmiotem oceny przez WSA w Łodzi (wyrok z dnia 27 stycznia 2005r. sygn. akt III SA/Łd 710/04) i NSA (wyrok z dnia 28 lutego 2006r. sygn. akt I OSK 528/05), który oddalając skargę kasacyjną wniesioną przez SKO w Ł. stwierdził, że w przedmiotowej sprawie wobec niespełnienia przesłanek wynikających z art. 44 k.p.a. trudno mówić o doręczeniu decyzji w tym trybie. Konsekwentnie, odwołanie strony od zaskarżonej decyzji wniesione w dniu [...] należało uznać za wniesione z zachowaniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Z uwagi na fakt, iż przedmiotowa decyzja została wydana w związku z niedoręczeniem przez skarżącego żądanych na podstawie wezwania z dnia [...] dokumentów, a organ I instancji przyjął fakt doręczenie tego wezwania w trybie art. 44 k.p.a. to uwzględniając stanowisko Sądów kwestionujące ten tryb doręczenie w przedmiotowej sprawie należało stwierdzić, że cofnięcie zezwolenia na tej podstawie było nieuzasadnione. Zasadnie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpatrując sprawę ponownie uchyliło decyzje z dnia [...] w przedmiocie cofnięcia skarżącemu posiadanego zezwolenia Nr [...]. Jednocześnie wobec zmiany stanu prawnego jaki zaistniał miedzy wydaniem decyzji przez organ I instancji, a jej rozpatrywaniem przez organ II instancji uzasadnione jest umorzenie postępowania w sprawie cofnięcia skarżącemu przedmiotowego zezwolenia wobec wygaśnięcia tego rodzaju zezwoleń z mocy prawa z dniem 31 grudnia 2003r. Zgodnie bowiem z treścią art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (t.j.Dz.U z 2004r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu osób, mogą ją nadal wykonywać w dotychczasowym zakresie, na podstawie zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówka osobową, przez okres 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy tj. do dnia 31 grudnia 2003r. Przedsiębiorcy, którzy zamierzali prowadzić działalność w przedmiotowym zakresie po dniu 31 grudnia 2003r., powinni wystąpić – nie później niż w terminie 6 miesięcy przed upływem tego okresu – do organu udzielającego licencji z wnioskiem o udzielenie licencji na krajowy transport drogowy osób (art. 103 ust. 2 in fine ww ustawy). W tym miejscu należy podnieść, że skarżący złożył taki wniosek w zakreślonym terminie, który był przedmiotem rozstrzygnięcia w odrębnym postępowaniu. Od dnia 1 stycznia 2004r. jedynym dokumentem uprawniającym do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług taksówką jest więc wyłącznie licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką, co powoduje, że prowadzenie postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia , które posiadał skarżący stało się bezprzedmiotowe. Organ odwoławczy mając więc na uwadze treść art. 138 k.p.a. wskazującego jedyne możliwe w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcia, uwzględniając stan faktyczny i prawny w przedmiotowej sprawie orzekł zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. o uchyleniu decyzji o cofnięciu skarżącemu zezwolenia i umorzeniu postępowania organu I instancji. W ocenie Sądu powyższe rozstrzygnięcia jest zgodne z prawem. Skarżący w skardze wniesionej do WSA w Łodzi nie przedstawił żadnych konkretnych zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Twierdził natomiast, że zaskarżona decyzja została wydana przez osoby, co do których składał wniosek o ich wyłączenie. Skarżący uzasadniał, że w sprawie został naruszony art. 24 pkt 4 i pkt 7 i prosił o zastosowanie art. 26 § 2 pkt 1. Skarżący nie wskazał wprawdzie aktu prawnego z którego pochodzą wymienione przepisy, jednak należy się domyślać, że chodzi o Kodeks postępowania administracyjnego. Wobec tak sformułowanego zarzutu należy stwierdzić, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie załatwiło wniosku skarżącego o wyłączenie wskazanych pracowników w formie prawem przewidzianej (poprzez wydanie postanowienia). Wyrażone w uzasadnieniu decyzji stanowisko Kolegium nie może być uważane za prawidłowe rozstrzygnięcie wniosku strony. Sąd oddalając skargę miał jednak na względzie fakt, iż wydana decyzja jest dla skarżącego korzystna ( co przyznaje sam skarżący we wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku). Udział wskazanych przez skarżącego osób w prowadzonym postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie wpłynął na jej treść. Również w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przywołanych przez skarżącego przepisów art. 24 § 1 pkt 4 i pkt 7 k.p.a. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji