III SA/Łd 483/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia NSA Teresa Rutkowska Protokolant referent-stażysta Renata Tomaszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2015 r. sprawy ze skargi A P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego na rok 2010 oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1, ust. 2 i ust. 7 ustawy z dnia 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634, ze zm.), art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1613 ze zm.), art. 80 ust. 1 i 2, art. 86 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.WE.2009.L.316.65), art. 3 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U.UE. 1995.L.312.1), art. 53 § 1, art. 55, art. 56 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012, poz. 749 ze zm.), art. 28 ust. 1 i 3, art. 28a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz. 173) uchylił w całości zaskarżoną decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...], nr [...] ustalającą A. P. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w łącznej wysokości 16 447,20 zł i ustalił kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji i poprawy dobrostanu zwierząt w wysokości 16 447,20 zł wypłaconych na podstawie decyzji z [...], nr [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Zawiadomieniem z dnia 15 października 2014r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia nienależnie pobranych płatności. Decyzją z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] ustalił kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w łącznej wysokości 16 447,20 zł. Od powyższej decyzji A. P. złożył odwołanie, w którym zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.; - art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 polegające na niezastosowaniu ww. przepisu w sytuacji gdy strona zadeklarowała powierzchnię gruntów na podstawie dokumentów ewidencyjnych i w zwykłych okolicznościach stwierdzony błąd w metrażu nie mógł być przez rolnika wykryty, -wydanie decyzji ustalającej kwotę niezależnie pobranych płatności pomimo, że od przyznania płatności minęło ponad cztery lata, a błąd dotyczy elementów stanu faktycznego, oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. - pozbawienie strony prawa do udziału w postępowaniu administracyjnym i nie zawiadomienie o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w aktach sprawy; - art. 44 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001r. w zw. z art. 71 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z 29 kwietnia 2004r. poprzez ich niezastosowanie w zakresie w jakim ww. przepisy wskazują, że sankcje, w postaci obniżek i wyłączeń w ramach systemu pomocy, nie mają zastosowania jeżeli rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy mógł wykazać, że nie ponosi winy, co ewidentnie ma miejsce w niniejszej sprawie w szczególności w sytuacji opierania się przez stronę - w dobrej wierze - w złożonym wniosku o przyznanie płatności na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków - art. 107 § 3 K.p.a. polegające na braku uzasadnienia w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji ustalającej kwotę niezależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w łącznej wysokości 16 447,20 zł. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] uchylając zaskarżoną decyzję w całości w pierwszej kolejności wskazał, że zasady i tryb przyznania płatności rolnośrodowiskowej reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. z 2004r., Nr 174, poz. 1809 ze zm.). Zgodnie z § 17 ust. 2 rozporządzenia, płatność rolnośrodowiskowa podlega zwrotowi w trybie i na zasadach określonych w przepisach o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Zasady i tryb dochodzenia nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności reguluje art. 29 ustawy o ARiMR, zgodnie z którym "ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych: 1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej; 2) krajowych, przeznaczonych na: a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej - następuje w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści art. 29 ust. 1a., przepis ust. 1 stosuje się również do podmiotów niebędących stronami postępowania w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej, które nienależnie lub nadmiernie pobrały środki publiczne, o których mowa w ust. 1. Właściwym w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych w decyzji, o której mowa w ust. 1, jest organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust.1 (art. 29 ust. 2 ustawy). O ustaleniu kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych organ, o którym mowa w ust. 2, może rozstrzygnąć również w decyzji w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1. Jeżeli kwota nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych, która została ustalona w decyzji, o której mowa w ust. 3, nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego dla danego funduszu Unii Europejskiej zgodnie z odrębnymi przepisami, kwota przyznanych płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1, jest wypłacana w wysokości pomniejszonej o ustaloną kwotę nienależnie lub nadmiernie pobranej przepisu ust. 10 nie stosuje się. (art. 29 ust. 3, 4 ustawy). W myśl art. 29 ust. 5 ustawy, przepisów ust. 1-3 nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051, z późn. zm.) oraz art. 28a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427, z późn. zm.). W przypadku, o którym mowa w ust. 4, odwołanie od decyzji nie wstrzymuje jej wykonania. Do należności, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.), z wyjątkiem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności, rozkładania płatności na raty oraz zaokrąglania należności z tym, że termin, o którym mowa w art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej wynosi 60 dni. Uprawnienia organu podatkowego określone w ustawie, o której mowa w ust. 7, przysługują organowi, o którym mowa w ust. 2 (art. 29 ust. 6, 7 i 8 ustawy) W rozpoznawanej sprawie strona rozpoczęła realizację przedsięwzięć rolnośrodowiskowych wraz ze złożeniem w 2006 roku wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, w zakresie pakietu 2 w wariancie S02d02 - uprawy sadownicze w tym jagodowe (z certyfikatem zgodności). Decyzją z dnia [...], nr [...] przyznano stronie płatności rolnośrodowiskowe na 2010 rok w wysokości 96 126,80 zł. W następstwie wznowienia postępowania, decyzją z dnia [...], nr [...] uchylono dotychczasową decyzję o przyznaniu płatności i przyznano płatność w wysokości 79 679,60 zł. Decyzja ta nie została przez stronę zaskarżona, tym samym stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji, przez co strona zgodziła się z poczynionymi tam ustaleniami faktycznymi i związanymi z tym konsekwencjami. Przedmiotem badania w postępowaniu o wydanie decyzji na podstawie art. 29 ust. 1 cyt. ustawy o Agencji jest ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy. Sytuacja, w której dochodzi do nienależnego pobrania takich środków ma miejsce niewątpliwie wówczas, gdy wspomniane środki zostaną przyznane na podstawie decyzji administracyjnej (oraz nastąpi ich wyplata), a następnie decyzja ta zostanie ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego. W takim przypadku zadaniem organów nie jest kontrolowanie zasadności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej środki, a jedynie ustalenie, czy wyeliminowanie to jest prawnie skuteczne (tj. czy nastąpiło ostateczną decyzją administracyjną). W niniejszej sprawie organ był zatem zobowiązany do ustalenia, czy beneficjent pobrał nienależne lub nadmierne płatności rolnośrodowiskowe za rok 2010. Kwota nienależnie pobranych płatności stanowi różnicę między kwotą przyznaną decyzją nr [...] w 2010 roku, a kwotą przyznaną na mocy decyzji [...] wydaną w 2011 roku. W ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały przesłanki odstąpienia od ustalenia nienależnie pobranych płatności. W przypadku płatności pobranych od 2007 roku zastosowanie ma art. 28a ustawy WROW 2007-2013, który stanowi, że w przypadku określonym w art. 33 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.Urz.UE.2005.L.209.1) organ, o którym mowa w art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odstępuje od ustalenia kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności z tytułu pomocy, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy, jeżeli kwota, o której mowa w art. 5a rozporządzenia Komisji Europejskiej (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFRG i EFRROW (Dz.Urz.UE.2005.L.171.90) nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006 z dnia 21 czerwca 2006r. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1320/2006 wydatki związane ze zobowiązaniami podjętymi w obecnym okresie programowania (tj. okres programowania kończący się dnia 31 grudnia 2006 r.), dla których płatności maja być dokonane po dniu 31 grudnia 2006 r., będą kwalifikowane w ramach EFRROW w nowym okresie programowania, stosownie natomiast do art. 71 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 wydatki kwalifikują się do wkładu z EFFROW, jeżeli odpowiednia pomoc jest rzeczywiście wypłacana przez agencję płatniczą pomiędzy dniem 1 stycznia 2007 r. a dniem 31 grudnia 2015 r. W art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006 wskazano, że w innych przypadkach niż przypadki określone w art. 7 ust.1 cyt. rozporządzenia, w szczególności w odniesieniu do operacji, dla których nie jest określony termin operacyjny w sektorowych przepisach rolnych, stosowany kurs wymiany walut jest przedostatnim kursem wymiany walut ustanowionym przez Europejski Bank Centralny przed miesiącem, w odniesieniu do którego wydatki i dochody przeznaczone na określony cel zostają zadeklarowane. Zgodnie zaś z art. 5a rozporządzenia Komisji Europejskiej (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006r. bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003(5), warunki określone w art. 32 ust. 6 lit. a) oraz w art. 33 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 uznaje się za spełnione, jeśli kwota podlegająca zwrotowi przez beneficjenta w odniesieniu do płatności indywidualnej w ramach jednego programu pomocy nie przekracza sumy 100 EUR, nie licząc odsetek. Na mocy postanowień art. 119 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20 grudnia 2013 r., s. 547), utraciło moc rozporządzenie (WE) nr 1290/2005, przy czym odesłania do uchylonych rozporządzeń traktuje się jak odesłania do rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku III do tego rozporządzenia (art. 119 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013). Zgodnie z tabelą korelacji, dotychczas obowiązującemu art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, odpowiada aktualnie art. 54 i 56 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013. Art. 54 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 stanowi, że w należycie uzasadnionych przypadkach państwa członkowskie mogą zadecydować o zaprzestaniu odzyskiwania. Taka decyzja może zostać podjęta jedynie w następujących przypadkach: a) w przypadku gdy łączna kwota już dokonanych, oraz przewidywanych kosztów odzyskiwania przewyższa kwotę do odzyskania; warunek ten uznaje się za spełniony (i) jeżeli kwota do odzyskania od beneficjenta w kontekście płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia nie przekracza 100 EUR, nie licząc odsetek; lub (ii) jeżeli kwota do odzyskania od beneficjenta w kontekście płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia wynosi między 100 a 150 EUR, nie licząc odsetek, a dane państwo członkowskie stosuje próg równy lub wyższy niż kwota, która ma zostać odzyskana zgodnie z jego prawem krajowym w odniesieniu do niedochodzenia należności krajowych; b) w przypadku gdy odzyskanie okazuje się niemożliwe z uwagi na niewypłacalność dłużnika lub osób odpowiedzialnych prawnie za nieprawidłowości, stwierdzoną i uznaną zgodnie z prawem krajowym. Kurs wymiany ustalony zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006 dla płatności wykonanej w 2010 roku (przelew został wykonany w dniu [...]), wynosi 3,9646 zł (tj. na dzień 28 października 2010 roku - Dz.U.UE.C.nr 93). Ustalona kwota nienależnie pobranych płatności jest zatem wyższa niż równowartość 100 Euro, bowiem łącznie za 2010 rok wynosi 16 447,20 zł. Wobec powyższego, zdaniem organu nie ma możliwości odstąpienia od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności; Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 (w zw. z art. 73 ust. l rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, w zw. z art. 71 Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w zw. z art. 80 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004) obowiązek zwrotu, o którym mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika w zwykłych okolicznościach. Jednakże w przypadku, jeśli błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności, obowiązek zwrotu nie powstaje wyłącznie wówczas, jeżeli o decyzji o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Zasadą jest, że płatności nienależnie lub nadmiernie pobrane powinny zostać zwrócone. Celem wyjątków od tej zasady jest zwolnienie z obowiązku zwrotu tylko w takich sytuacjach, gdy błąd organu spowodował wypłatę nienależnych lub nadmiernych płatności i brak było możliwości wykrycia tego błędu przez rolnika. Jednocześnie zgodnie z ww. regulacją, nawet jeśli płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwej władzy i nawet jeśli błąd ten nie mógł zostać wykryty przez rolnika, obowiązek zwrotu nie powstaje wyłącznie wówczas, jeśli nie doszło do wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 ustawy oraz jej doręczenia stronie w terminie 12 miesięcy od dokonania płatności. W dniu wydania decyzji o nr [...] o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej organ I instancji nie wiedział o nieprawidłowościach stwierdzonych podczas kontroli na miejscu, albowiem raport z czynności kontrolnych wpłynął do Biura Powiatowego ARiMR w [...] dopiero w dniu [...]. Stąd też zaistniała podstawa do wznowienia postępowania z urzędu. W niniejszej sprawie, wbrew zarzutom postawionym w odwołaniu nie nastąpiło również przedawnienie kwoty nienależnie pobranych płatności, gdyż nie upłynął okres wynoszący 4 lata (maksymalnie 8 lat uwzględniając przerwanie okresu przedawnienia) od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości przez rolnika za którą należy uznać co do zasady: datę złożenia wniosku o przyznanie płatności (w przypadku wniosku zawierającego nieprawidłowe deklaracje), lub datę zaprzestania realizacji zobowiązania (w przypadku płatności w ramach PRO W), lub upływ terminu na wykonanie określonych działań (w przypadku braku realizacji obowiązków związanych z utrzymywaniem gruntów w dobrej kulturze rolnej oraz przestrzeganiem norm i wymogów) lub (o ile tak obliczony termin byłby dłuższy) upłynął okres 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiła realizacja płatności na rzecz rolnika (uwzględniając ewentualne zawieszenie biegu przedawnienia na podstawie art. 68 § 5 Ordynacji podatkowej), z tym, że w odniesieniu do programów wieloletnich w każdym przypadku okres przedawnienia ulega przedłużeniu do momentu ostatecznego zakończenia programu (art. 3 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 lub art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 3 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95). Przerwanie terminu przedawnienia stosownie do rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości (konieczne jest wyraźne odniesienie takiej czynności do określonej nieprawidłowości). Zatem przerwanie biegu przedawnienia (obliczanego przy zastosowaniu rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95) może nastąpić przez doręczenie stronie informacji odnoszącej się wyraźnie do określonej płatności i wskazującej co najmniej na podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości, tj. między innymi: - doręczenie protokołu z kontroli na miejscu stwierdzającego określone nieprawidłowości, - doręczenie wezwania do złożenia wyjaśnień wskazującego na stwierdzone nieprawidłowości, - doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności lub postanowienia o wznowieniu postępowania, wskazujących wyraźnie na stwierdzone nieprawidłowości, - doręczenie decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania wzruszających ostateczną decyzję w sprawie przyznania płatności, - doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności, wskazującego wyraźnie na stwierdzone nieprawidłowości. Wobec powyższego w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia należności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych ustalonej zaskarżonej decyzją. Uchylenie decyzji organu I instancji nastąpiło z powodu niewskazania w rozstrzygnięciu organu I instancji numeru i daty wydania decyzji na mocy której przyznano środki pieniężne, które zostały uznane za nienależne. Niniejsza decyzja nie pogarsza sytuacji strony, względem zaskarżonej decyzji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podtrzymał zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.; - art. 80 ust.3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy strona zadeklarowała powierzchnię gruntów na podstawie dokumentów ewidencyjnych i w zwykłych okolicznościach stwierdzony błąd w metrażu nie mógł być przez rolnika wykryty, -wydanie decyzji ustalającej kwotę niezależnie pobranych płatności pomimo, że od płatności minęło ponad cztery lata, a błąd dotyczy elementów stanu faktycznego, naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.; - pozbawienie rolnika prawa do udziału w postępowaniu administracyjnym i nie zawiadomieniu go o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w aktach sprawy zarówno na etapie postępowania przed organem l jak i II Instancji, - art. 44 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001r. w zw. z art. 71 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z 29 kwietnia 2004 roku poprzez ich niezastosowanie w zakresie w jakim ww. przepisy wskazują, iż sankcje, w postaci obniżek i wyłączeń w ramach systemu pomocy, nie mają zastosowania jeżeli rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy mógł wykazać, że nie ponosi winy, co ewidentnie ma miejsce w niniejszej sprawie w szczególności w sytuacji opierania się przez stronę - w dobrej wierze - w złożonym wniosku o przyznanie płatności na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków -art. 107 § 3 K.p.a. polegające na braku uzasadnienia w decyzji faktów które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II Instancji, W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że płatności przyznane na podstawie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] zostały wypłacone w dniu [...]. Z uwagi na wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji na podstawie, której przyznano płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych organ uznał, że środki przekazane skarżącemu zostały pobrane nienależycie. Płatności wypłacone w dniu [...] nie uwzględniały jednak wyników kontroli na działce C i K, w przypadku których różnica pomiędzy faktyczną powierzchnią a powierzchnią deklarowaną wynosi 3,56 ha. Skarżący podkreślił, że nie zgadza się z ustaloną kwotą nienależnie pobranych płatności, jak również z zasadnością ustalenia jej zwrotu. Metraż działek C i K wynikał z dokumentacji wydanej przez ewidencję gruntów, strona jako rolnik nie miała podstaw do kwestionowania faktów ustalonych urzędowo. Odwołując się do treści art. 20, 22 i 24 ustawy z dnia 17 maja 1989r.- Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2005r, nr 240. poz. 2027 ze zm.) wskazał, że ewidencja gruntów jest specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach i powinna być utrzymywana w stałej aktualności. Zaprzeczenie w postępowaniu administracyjnym o udzielenie dopłat prawidłowości danych zwartych w zbiorze urzędowym wymaga rzetelnego postępowania dowodowego, które wykaże, że powierzchnie upraw określone przez rolnika w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są niezgodne z rzeczywistością. Postępowanie takie powinno opierać się na rzeczywistych ustaleniach i dokładnych pomiarach, które w ocenie skarżącego nie zostały właściwie dokonane. W niniejszej sprawie w ocenie skarżącego zachodzą podstawy do zastosowania art. art. 80 ust.3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, albowiem różnice w metrażu wskazane we wniosku rolnika wynikają z błędu w ewidencji gruntów czyli organu państwowego. Rolnik składając wniosek nie miał podstaw do kwestionowania danych wynikających z rejestru. Z powyższych względów zachodzą podstawy do zastosowania ww. przepisów w niniejszej sprawie. Ponadto niezależnie od powyższych błąd w podanym metrażu dotyczy stanu faktycznego związanego z obliczaniem danej płatności. W tej sytuacji zgodnie z przepisami obowiązek zwrotu płatności nie powstaje jeżeli o decyzji o zwrocie nie powiadomiono rolnika w terminie 12 miesięcy od płatności. Organ dokonał płatności w dniu [...] natomiast decyzja ustalająca obowiązek zwrotu została doręczone skarżącemu upływie ponad 4 lat od dokonanej płatności, w sytuacji gdy rolnik znajduje się w ciężkiej sytuacji finansowej i zdrowotnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. nr 174 poz.1809 z późn. zm.). ustawy z dnia 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. nr 8 poz.634 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009r. z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina. (Dz.U. UE L nr 316 poz.65 ze zm.). Zgodnie z treścią § 17 ust.2 rozporządzenia z 20 lipca 2004r. płatność rolnośrodowiskowa podlega zwrotowi w trybie i na zasadach określonych w przepisach o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W myśl art.29 ust.1 ustawy z 9 maja 2008r. ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych: 1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej; 2) krajowych, przeznaczonych na: a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej - następuje w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z treścią art.29 ust.7 wymienionej ustawy do należności, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.), z wyjątkiem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności, rozkładania płatności na raty oraz zaokrąglania należności, z tym że termin, o którym mowa w art. 47 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, wynosi 60 dni. W myśl art.80 ust.1 rozporządzenia nr 1122/2009 w przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zwraca przedmiotową kwotę powiększoną o odsetki naliczone zgodnie z ust. 2. Zgodnie z treścią art.80 ust.3 wymienionego rozporządzenia obowiązek zwrotu, o którym mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika w zwykłych okolicznościach. Jednak w przypadku gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem przedmiotowej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli decyzja o odzyskaniu nie została przekazana w terminie 12 miesięcy od płatności. W niniejszej sprawie okolicznością niesporną jest, iż A. P. pobrał nienależną płatność rolnośrodowiskową na 2010r. w wysokości 16 447,20 zł. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że decyzją z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego AR i MR w [...] przyznał skarżącemu płatność rolnośrodowiskową na 2010r. w wysokości 96 126,80 zł. Płatność ta została przekazana A. P. w dniu [...]. Następnie postanowieniem z dnia [...] organ I instancji wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją z [...] zaś decyzją z [...] uchylił własną decyzję z [...] i przyznał płatność rolnośrodowiskową na 2010r. w wysokości 79 679,60 zł. Decyzję z [...] doręczono A. P. w dniu [...] i nie wniósł on od niej odwołania. Decyzja z [...] stała się zatem ostateczna. Nie ulega wątpliwości, że A. P. pobrał nienależną płatność rolnośrodowiskową w wysokości 16 447,20 zł. Skoro bowiem wyeliminowano z obrotu prawnego decyzję z [...] i przyznano płatność w niższej wysokości to oznacza, że różnica między płatnością pierwotnie przyznaną (96126,80 zł) a płatnością później przyznaną (79679,60 zł) jest płatnością nienależnie pobraną. Sytuacja gdy dochodzi do nienależnego pobrania płatności ma bowiem miejsce wówczas gdy rolnikowi wypłacono płatność na podstawie decyzji administracyjnej, którą później uchylono i przyznano płatność w niższej wysokości. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma treść przepisu art.80 ust.3 rozporządzenia nr 1122/2009, który stanowi, że obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia nie ma zastosowania po spełnieniu dwóch następujących przesłanek: po pierwsze gdy płatność została dokonana na skutek pomyłki organu oraz po drugie gdy błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika. Obie przesłanki muszą zostać spełnione łącznie. Przede wszystkim należy podnieść, że skarżący został powiadomiony o decyzji o zwrocie po upływie dwunastu miesięcy od dnia płatności. Wypłata płatności miała miejsce [...] zaś o decyzja o odzyskaniu płatności została przekazana skarżącemu w dniu [...]. Jeżeli chodzi o pierwszą przesłankę określoną w art.80 ust.3 rozporządzenia nr 1122/2009 ( płatności dokonano wskutek pomyłki właściwego organu lub innego organu) to przez pojęcie "pomyłka" " należy rozumieć sąd, postępek niezgodny z rzeczywistością lub obowiązującymi normami, mylne mniemanie, błąd (Uniwersalny słownik języka polskiego po red. S.Dubisza wyd. PWN Warszawa 2003r. tom 3 str.341). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że pomyłka organu może zaistnieć wówczas gdy na podstawie niespornych okoliczności faktycznych organ wyliczył kwotę płatności przy zastosowaniu błędnych stawek lub z powodu błędów rachunkowych. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 maja 2010r. w spr. II GSK 609/09. Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w tym orzeczeniu. W ocenie sądu w niniejszej sprawie płatność nie została dokonana wskutek pomyłki organu w rozumieniu art.80 ust.3 rozporządzenia nr 1122/2009. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego decyzją z dnia [...]. przyznano A. P. płatność rolnośrodowiskową do powierzchni działek przez niego zadeklarowanych a mianowicie 62,42 ha. W dniu 17 stycznia 2011r. do organu I instancji wpłynął raport z kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 19 października 2010r. Kontrola ta wykazała zawyżenie powierzchni działek rolnych C i K. Łączna powierzchnia stwierdzona, uprawniająca do płatności, wyniosła 58,86 ha. Płatność w zwiększonej wysokości została zatem wypłacona na skutek zadeklarowania przez skarżącego nieprawidłowej powierzchni działek rolnych uprawnionych do płatności. Należy zaznaczyć, że za rzetelność danych we wniosku o przyznanie płatności odpowiada występujący z nim rolnik. Rolnik ma więc obowiązek podać prawidłową powierzchnię działek zgłoszonych do płatności. W sytuacji natomiast gdy dane te są nierzetelne to odpowiedzialność za to ponosi wnioskodawca (por. wyrok NSA z 26 maja 2010r. w spr. II GSK 609/09). W przypadku zatem gdy wypłata płatności w zwiększonej wysokości nastąpiła wskutek zadeklarowania przez skarżącego nieprawidłowej powierzchni działek rolnych to nie można uznać, że do wypłaty świadczenia doszło wskutek pomyłki organu w rozumieniu art.80 ust.3 rozporządzenia nr 1122/2009. W skardze A. P. podniósł, że powierzchnia działek rolnych Ci K wynikała z dokumentacji wydanej z ewidencji gruntów i skarżący nie miał podstaw do kwestionowania faktów ustalonych urzędowo. Taki sam zarzut podniesiono w odwołaniu. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że skarżący nie wykazał zasadności swojego zarzutu. Nie przedstawił żadnego dokumentu świadczącego, że powierzchnia działek rolnych C i K w ewidencji gruntów jest taka jaką zgłosił do płatności. W aktach administracyjnych brak jest dowodu uprawdopodabniającego ten fakt. Dodać również należy, iż w ewidencji gruntów znajdują się informacje o powierzchniach działek ewidencyjnych a nie działek rolnych zaś pojęcia "działka ewidencyjna" i "działka rolna" to dwa różne kategorie pojęciowe o czym będzie mowa w dalszej części rozważań. Skoro zatem skarżący nie uprawdopodobnił nawet, że podana przez niego powierzchnia działek rolnych C i K wynika z dokumentacji wydanej z ewidencji gruntów, to oznacza, że zarzut skargi w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy odróżnić pojęcia "działki rolnej" i "działki ewidencyjnej". Pojęcie "działki rolnej" zostało zdefiniowane w ustawie z 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. nr 10 z 2004r. poz. 76 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.3 pkt.7 tej ustawy "działką rolną" jest działka rolna w rozumieniu art.2 pkt.1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009r., o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha. Pojęcie "działki ewidencyjnej" zostało natomiast określone w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38 poz.454). Zgodnie z treścią § 9 ust.1 wymienionego rozporządzenia działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Obu pojęć (tzn. działki rolnej i działki ewidencyjnej) nie można utożsamiać. Działka rolna służy do identyfikacji konkretnych upraw i przyznania z tego tytułu płatności. Nie jest ona przedmiotem wpisu do ewidencji gruntów lecz jest przedmiotem płatności obszarowych. Natomiast działka ewidencyjna służy celom ewidencyjnym i informacyjnym. Są to zatem dwie różne kategorie pojęciowe, których nie można ze sobą utożsamiać (wyrok NSA z 18 listopada 2010r. w spr. II GSK 990/09 – Lex nr 746386). Relacje pomiędzy działką rolną a działką ewidencyjną mogą się różnie kształtować. Działka rolna może ale nie musi zajmować całej powierzchni działki ewidencyjnej. Może stanowić jedynie część działki ewidencyjnej bądź też może być położona na dwóch lub więcej, graniczących ze sobą działkach ewidencyjnych. Może być również taka sytuacja, że na jednej działce ewidencyjnej znajdują się dwie lub więcej działki rolne. Jeszcze raz należy podkreślić, że A. P. nie wykazał, iż podana przez niego powierzchnia działek rolnych C i K wynika z dokumentacji wydanej z ewidencji gruntów potwierdzającej jego tezę. Na tę okoliczność nie złożył żadnego dokumentu z ewidencji gruntów Wspomnieć tylko należy, iż w ewidencji gruntów nie ma informacji o powierzchniach działek rolnych tylko o powierzchniach działek ewidencyjnych. W ocenie sądu przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wykazało aby do wypłaty płatności doszło wskutek pomyłki organu. W przekonaniu sądu brak jest również podstaw do uznania, iż spełniona została druga przesłanka wymieniona w art.80 ust.3 rozporządzenia nr 1122/2009 a mianowicie błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika w zwykłych okolicznościach. Organy administracji uznały, że przesłanka ta nie wystąpiła w niniejszej sprawie i należy zgodzić się z tym poglądem. Zaznaczyć należy, iż to rolnik decyduje jaką działkę rolną zgłasza do płatności a więc działkę na której prowadzi określoną uprawę. Jest on także zobowiązany do podania prawidłowej powierzchni takiej działki. Skoro zatem zawyża powierzchnię działki zgłoszonej do płatności to nie można przyjąć, że błąd nie mógł zostać przez niego wykryty. Skarżący nie wykazał spełnienia tej przesłanki. Reasumując tę część rozważań sąd uznał, że nie zostały spełnione obie przesłanki zwalniające A. P. od obowiązku zwrotu nienależnie pobranej płatności, o których mowa w art.80 ust.3 rozporządzenia nr 1122/2009. Niezasadny jest zarzut skargi, iż doszło do przedawnienia nienależnie pobranych płatności gdyż od daty płatności upłynęło już cztery lata. Zgodnie z treścią art.3 ust.1 rozporządzenia Rady (WE. EURATOM) nr 2988/95 z 18 grudnia 1995r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. UE L nr 312 poz.1 ze zm.) okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1. Zasady sektorowe mogą jednak wprowadzić okres krótszy, który nie może wynosić mniej niż trzy lata. W przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. W przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. Przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo. Upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary; nie dotyczy to przypadków, w których postępowanie administracyjne zostało zawieszone zgodnie z art. 6 ust. 1. Datą dopuszczenia się nieprawidłowości przez rolnika, o której mowa w wymienionym przepisie, jest data złożenia wniosku o płatność co w niniejszej sprawie miało miejsce w dniu 19 kwietnia 2010r. Z tym dniem rozpoczął się zatem bieg terminu przedawnienia. Przerwanie biegu tego terminu jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę a który odnosi się do postępowania w sprawie nieprawidłowości. W niniejszej sprawie za taki akt należy uznać postanowienie o wznowieniu postępowania z 9 listopada 2011r., które doręczono skarżącemu w dniu 15 listopada 2011r. W tym też dniu (tzn. 15 listopada 2011r.) przerwano bieg terminu przedawnienia i okres ten zaczął biec na nowo. Zaskarżoną decyzję doręczono A. P. w dniu [...] czyli przed upływem czteroletniego okresu przedawnienia. Zarzut skargi, iż doszło do przedawnienia, nie jest zasadny. Niezasadny jest zarzut skargi naruszenia art.44 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z 11 grudnia 2001r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz.U. UE L nr 327 poz.11 ze zm.) w związku z art.71 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z 29 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. UE L nr 153 poz.30 ze zm.). Należy zaznaczyć, że art.44 rozporządzenia nr 2419/2001 został uchylony przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 zaś temu artykułowi odpowiada art.68 rozporządzenia nr 796/2004, który został uchylony przez rozporządzenie nr 1122/2009 zaś temu artykułowi odpowiada art.73 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009. Przepis ten (tzn. art.73 rozporządzenia nr 1122/2009) dotyczy kwestii przyznania płatności w zmniejszonej wysokości. Skarżący mógł zatem podnosić zarzuty dotyczące tego przepisu w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z [...] a nie w postępowaniu, którego przedmiotem jest ustalenie kwoty nienależnie pobranej płatności. Zarzut skargi w tym zakresie nie jest zasadny. Niezasadny jest zarzut skargi, że stronę pozbawiono prawa do udziału w postępowaniu administracyjnym i nie zawiadomiono o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Wbrew temu zarzutowi pełnomocnika skarżącego w dniu 17 października 2014r. zawiadomiono o wszczęciu postępowania administracyjnego i o przysługujących mu prawach. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącego został również zawiadomiony o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego i złożenia ewentualnych wyjaśnień i dokumentów w terminie 7 dni (zawiadomienie doręczono w dniu 20 lutego 2015r.). Z prawa tego pełnomocnik nie skorzystał. Zarzut skargi w tym zakresie nie jest zasadny. Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. A. P. pobrał nienależną płatność rolnośrodowiskową w wysokości 16 447,20 zł zaś przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wykazało aby spełnione zostały przesłanki odstąpienia od obowiązku zwrotu tej należności, o których mowa w art.80 ust.3 rozporządzenia nr 1122/2009. Nie doszło także do przedawnienia tej należności. . Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę A. P. b.a.