III SA/Łd 488/13

Dnia 27 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W. R. o wykładnię sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 października 2013 roku, sygn. akt III SA/Łd 488/13 w sprawie ze skargi W. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr[...] w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a : oddalić wniosek. k.p. Wyrokiem z dnia 10 października 2013 roku, sygn. akt III SA/Łd 488/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę W. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. W dniu 15 października 2013 roku W. R. złożył wniosek o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 października 2013 roku wraz z uzasadnieniem. W piśmie procesowym z dnia 16 października 2013 roku skarżący złożył w trybie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., nr 270) – dalej p.p.s.a., wniosek o wykładnię sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 października 2013 roku, sygn. akt III SA/Łd 488/13 poprzez wskazanie jakiego postanowienia dotyczy sformułowany w sentencji wyroku przedmiot tj. "odmowa uchylenia postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) –dalej p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja, jak i uzasadnienie wyroku. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa, jak i doktryny, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) T. Ereciński (red.), J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze, t. 1, Warszawa 2009, s. 581; postanowienie NSA z 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98). Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Wniosek o dokonanie wykładni nie może zmierzać do nowej oceny sprawy pod względem prawnym i faktycznym, a w konsekwencji do merytorycznej zmiany samego rozstrzygnięcia oraz jego motywów (postanowienie z 5 października 2012 r., II OZ 854/12). Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na poszerzeniu uzasadnienia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA z 6 kwietnia 2011 r., I OSK 1133/10, z 17 grudnia 2010 r., II OSK 1287/09; z 21 lipca 2010 r., II FSK 123/09; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 652). Wniosek o wykładnię nie może również stanowić polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie NSA z 13 marca 2012 r., II GSK 1121/11). Istotą wykładni jest więc usunięcie wątpliwości dotyczących treści wyroku, w tym zakresu powagi rzeczy osądzonej, a przede wszystkim skutków, jakie ten wyrok ma wywołać, a nie ich zmiana, czy odmienne rozumienie. Analiza treści sentencji wyroku objętego wnioskiem skarżącego wywiedzionym w oparciu o art. 158 p.p.s.a prowadzi do konkluzji, że sformułowany w komparycji wyroku przedmiot zaskarżenia został dokładnie sprecyzowany i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. W rozpoznawanej sprawie treść wyroku jest jednoznaczna- Sąd oddalił skargę. Przedmiotem kontroli było jednoznacznie i prawidłowo opisane w komparycji wyroku postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]. nr [...]. To, że skarżący nie rozumie sformułowanego w sposób jasny (czytelny) i nie budzący wątpliwości w sentencji wyroku przedmiotu zaskarżenia stanowi jego subiektywne odczucie. Nie dowodzi natomiast spełnienia przesłanek do dokonania wykładni sentencji wskazanego orzeczenia. Z powyższych względów na podstawie art. 158 i art. 160 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu. k.p.