III SA/Łd 49/17

Dnia 11 kwietnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant pomocnik sekretarza Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2017 roku sprawy ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na umieszczenie w istniejącym pasie drogowym przyłącza wodociągowego oddala skargę. III SA/Łd 49/17 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – dalej: k.p.a.; art. 39 ust. 3 i ust. 3a, art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 440 ze zm.) – dalej: u.d.p., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [...] odmawiającą P.M. wyrażenia zgody na umieszczenie w istniejącym pasie drogowym drogi gminnej - ul. A. w [...] przyłącza wodociągowego do posesji nr 1 oraz odmawiającą wyrażenia zgody na dysponowanie gruntem. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Wnioskiem z dnia 22 sierpnia 2016 r. P.M. wystąpił do Prezydenta Miasta [...] o wyrażenie zgody na umieszczenie w istniejącym pasie drogowym drogi gminnej - ul. A. w Z. przyłącza wodociągowego do istniejącego budynku usługowo-handlowego, zlokalizowanego przy ul. A.w [...]. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta [...] odmówił udzielenia zgody na przeprowadzenie inwestycji, zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia 22 sierpnia 2016 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji odwołał się do art. 39 ust. 1 a i ust. 3 pkt 1 u.d.p., z których wynika, iż zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczanie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury , o których mowa w art. art. 39 ust. 1a u.d.p., wyłącznie jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. Decyzje wydawane na podstawie powołanego przepisu mają charakter uznaniowy. Dalej organ I instancji wskazał, że na odcinku ul. A. wykonane zostały prace remontowe obejmujące nawierzchnię pasa jezdnego oraz przebudowę chodników. Wykonawcy tych prac udzielili inwestorowi gwarancji, odpowiednio do 7 lipca 2022 r. oraz do dnia 21 września 2023 r. Tym samym w sprawie wystąpiła okoliczność, o której mowa w art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p. uzasadniająca odmowne rozpatrzenie wniosku strony. Odwołując się od powyższej decyzji skarżący zarzucił niewłaściwe ustalenie okoliczności sprawy. Wskazał, iż brak jest technicznej możliwości wykonania przyłącza wodociągowego, z pominięciem pasa drogowego ul. A. w [...]. Wskazał nadto, że planowana przez niego inwestycja spełnia wszystkie wymagania techniczne oraz uwzględnia istniejące zagospodarowane terenu. Nie będzie także kolidowała z funkcjonalnością drogi oraz potrzebami ruchu drogowego w tym miejscu. Natomiast zaproponowana przez niego technologia ułożenia przyłącza wodociągowego zachowuje obowiązujące standardy i nie narusza istniejącej nawierzchni drogi asfaltowej i chodników. Wniósł o uchylenie decyzji organu i instancji i rozpatrzenie sprawy co do istoty. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał na treść znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie, przepisów u.d.p., w szczególności art. 20 pkt 2 i pkt 3 oraz art. 39 ust. 1, ust. 3 oraz ust. 3a u.d.p., z których wynika uprawnienie zarządcy drogi, jak odpowiedzialnego za utrzymanie i należytą ochronę dróg, uprawnienie do odmowy wyrażenia zgody umieszczania w psie drogowym urządzeń i infrastruktury, wymienionej w art. 39 ust. 1a u.d.p., w sytuacji, gdy groziłoby to między innymi do utratą uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. W niniejszej sprawie, jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, w wyniku przeprowadzonych prac remontowych ul. A. w [...], obejmujących remont pasa jezdnego oraz chodników, zarządca otrzymał od wykonawców tych prac gwarancje, których okres obowiązywania upływa odpowiednio w 2022 r. i w 2023 r. Tym samym wyrażenie zgody na przeprowadzenie prac wnioskowanych przez skarżącego groziłoby utratą uprawnień wynikających z udzielonych gwarancji i stanowiłoby działania na szkodę Gminy. Natomiast złożone przez skarżącego oświadczenie o niekolidowaniu planowanej inwestycji z funkcjonalnością drogi, jak również zapewnienie nienaruszenia nawierzchni jezdni oraz chodników, nie może zastąpić udzielonych gwarancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P.M. zarzucił naruszenie art. 39 ust. 3 u.d.p. polegające na przyjęciu, iż w sprawie brak jest podstaw do wyrażenia zgody na umieszczenie przyłącza wodociągowego w pasie drogowym ul. A. w [...] oraz użyczenia terenu dla realizacji tej inwestycji. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o rozstrzygnięcie, co do istoty sprawy. Wniósł także o przeprowadzenie dowodu ze złożonych dokumentów oraz zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skarżący potrzymał argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wskazał nadto, że uzyskał pisemną zgodę od wykonawcy remontu pasa rogowego ul. A. (Ax. Sp. z o.o. z siedzibą w P.) na przeniesienie gwarancji uszkodzonej nawierzchni i wykonanie przyłącza wodociągowego w planowanej lokalizacji, jak również potwierdzenie nie przerwania gwarancji dla inwestora – miasta [...], co do pozostałych odcinków wyremontowanej drogi. Natomiast wykonawca remontu chodników przyległych do ul. A. (firma Roboty Drogowe D.K. z siedzibą w S.) pismem z dnia 5 grudnia 2016 r. oświadczyła, że nie widzi przeszkód do przeprowadzenia planowanej przez skarżącego inwestycji. Wskazała nadto, że w przypadku naruszenia warstw konstrukcyjnych chodnika oraz zjazdu skarżący zobowiązany będzie do odtworzenia stanu pierwotnego oraz przejęcia na siebie gwarancji za wykonane prace. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej: p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sąd ocenia czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a sąd rozpatrując skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji nie wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [...] zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest prawidłowość decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o niewyrażeniu P.M. zgody na umieszczenie w istniejącym pasie drogowym drogi gminnej - ul. A. w [...] przyłącza wodociągowego do posesji nr 1 oraz odmawiającą wyrażenia zgody na dysponowanie gruntem. Natomiast podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 440 ze zm.) – dalej: u.d.p. Z treści art. 39 ust. 1 u.d.p. wynika zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Przykładowy katalog czynności niedozwolonych ustawodawca zamieścił w pkt 1-12 powołanego przepisu, w tym określony w pkt 1 zakaz lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Stosownie jednak do art. 39 ust. 1 a u.d.p., przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Z treści powyższego przepisu wynika zatem, że ogólny zakaz umieszczania w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego nie dotyczy m.in. umieszczania urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania wody i urządzeń kanalizacyjnych, jeżeli tylko warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Natomiast w myśl art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p. w szczególnie przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust. 7, wydanym w drodze decyzji administracyjnej. Jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. W powołanym wyżej przepisie ustawodawca, drodze wyjątku, przewidział możliwość, w szczególnie uzasadnionych wypadkach lokalizowania w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego za zezwoleniem właściwego zarządcy. Decyzja taka jest w pełni decyzją uznaniową. Do urządzeń infrastruktury, o których mowa w art. 39 ust. 1a u.d.p. odnosi się jednak zdanie drugie wskazanego przepisu, które wskazuje przesłanki negatywne mogące uzasadnić odmowę wydania zezwolenia. Tylko wystąpienie jednej z wymienionych przesłanek negatywnych pozwala zarządcy drogi na wydanie decyzji odmownej Podstawą decyzji odmawiającej wydania zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym przyłącza wody i przyłącza kanalizacji może być wyłącznie jedna z następujących okoliczności: umieszczenie urządzeń infrastruktury spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego; umieszczenie urządzeń infrastruktury spowodowałoby naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. Jeżeli żadna ze wskazanych przesłanek nie zachodzi, a warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają, zarządca drogi nie może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w art. 39 ust. 1a u.d.p. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zawarte przez ustawodawcę w powołanym wyżej przepisie art. 39 ust. 3 pkt 1u.d.p. zwrotu "może odmówić" wskazuje na uznaniowy charakter rozstrzygnięć organu, podejmowanych w tym zakresie, co oznacza, że stwierdzenie przez organ egzekucyjny w sprawie istnienia określonych przesłanek może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia uwzględniającego wniosek strony. Oznacza to, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Konstrukcja uznania administracyjnego nie może jednak oznaczać pełnej dowolności w tym zakresie organu egzekucyjnego. Rozstrzygnięcie to stanowi bowiem wyłączną kompetencję organu administracji. Sąd tym samym musi poprzestać na ocenie, czy wydana decyzja poprzedzona została prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem tzn. czy organ procedujący w sprawie w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i przeanalizował wszystkie okoliczności mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia o uwzględnieniu lub odmowie uwzględnienia wniosku. Rozstrzygnięcie organu, aby nie mieć charakteru dowolnego, musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), zaś decyzja winna spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Art. 7 k.p.a. stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada praworządności sformułowana w tym przepisie odnosi się nie tylko do sposobu prowadzenia postępowania, lecz również do stosowania prawa materialnego przy wydawaniu decyzji uznaniowych (por. wyrok NSA z 21 listopada 2012 r., II GSK 1625/11; wyrok NSA z 21 lutego 2007 r., II GSK 301/06; wyrok NSA z 10 października 2007 r., II GSK 176/07 – www.cbois.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, iż Samorządowe Kolegium odwoławcze w Ł. zasadnie uznało, że w sprawie wystąpiła określona w art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.,p. przesłanka utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg, co uzasadniało odmowne rozstrzygnięcie wniosku skarżącego z dnia 22 sierpnia 2016 r. Jak wynika bowiem z załączonych do akt sprawy akt administracyjnych, zarządca drogi publicznej - ul A. w [...], w której pasie drogowym skarżący wnioskuje o wyrażenie zgody na umieszczenie przyłącza wodociągowego, na podstawie zawartych umów o roboty budowlane zlecił wykonanie remontu w/w drogi, polegającego na: sfrezowaniu istniejącej, a następnie wykonaniu nowej nawierzchni mineralno – asfaltowej, rozebraniu istniejących i wykonaniu nowych krawężników, jak również przebudowy chodników wzdłuż ul. A. Wykonawcy powyższych robót budowlanych, Ax. Sp. z o.o. z siedzibą w P. oraz Firma Bx. Ł., udzielili inwestorowi gwarancji robót budowlanych, na okres odpowiednio 6 lat i 7 lat, liczonych od daty końcowego odbioru robót (k. 3 i k. 5 akt administracyjnych). Mając powyższe na uwadze, jak również fakt, iż planowana przez skarżącego inwestycja polegająca na wykonaniu przyłącza wodociągowego w pasie drogowym ul. A., naruszałaby strukturę nowo wykonanej nawierzchni pasa drogowego, co mogłoby doprowadzić do utraty udzielonych inwestorowi gwarancji, uzasadniało negatywne rozpatrzenie wniosku skarżącego. Odmienne rozstrzygnięcie stanowiłoby, jak słusznie wskazało Kolegium działanie na szkodę Gminy [...]. Zarządca drogi, który w ramach ustawo określonych zadań pełni także funkcje inwestora finansującego ze środków publicznych przebudowę i remont, dróg oraz jest odpowiedzialny za ich utrzymanie i należytą ochronę, jak również obowiązany za zabezpieczenie interesów całej społeczności Gminy [...]. Natomiast udzielenie zgody na wykonanie przedmiotowej inwestycji, która wiązała by się z koniecznością naruszenia nowo wykonanej nawierzchni pasa drogowego czy też nowo ułożonych wzdłuż ulicy chodników lub zjazdów, bądź nawet możliwością zaistnienia takiej konieczności, w okresie obowiązujących gwarancji na wykonane roboty budowlane stanowiło by działanie wbrew interesowi lokalnej społeczności. Stanowiska tego nie zmienia zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji oświadczenie skarżącego, co do braku kolizji z funkcjonalnością drogi, jak również możliwość wykonania przyłącza bez naruszenia nawierzchni asfaltowej drogi i chodników. Oświadczenie takie nie może zastąpić udzielonych inwestorowi gwarancji. Odnosząc się natomiast do załączonych do skargi oświadczeń wykonawców wykonanych na zamówienie zarządcy drogi robót budowlanych, z których wynika, że nie widzą żadnych przeciwwskazań, co do wykonania przedmiotowej inwestycji, jak również wyrażają zgodę na przeniesienie na skarżącego gwarancji uszkodzonej nawierzchni oraz potwierdzają nieprzerwanie gwarancji udzielonej inwestorowi, na pozostałych odcinkach drogi, Sąd stwierdza, iż zostały one złożone dopiero złożone na etapie skargi do sądu administracyjnego. Treść tych dokumentów nie była znana organom administracji procedujących w niniejszej sprawie. Co więcej data ich sporządzenia wskazuje, że wydane zostały po dacie wydania zaskarżonej decyzji. Organy administracji w ramach realizacji nałożonego na nie obowiązku prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, nie były zobligowane do występowania do podmiotów udzielających gwarancji, czy ewentualne udzielenia zgody na wykonanie planowanej przez skarżącego inwestycji, będzie miało wpływ na zakres posiadanych uprawnień wynikających z tych gwarancji. Powyższe kwestie pozostawały w interesie skarżącego, który składając wniosek o udzielenie zgody na umieszczenie w pasie drogowym przyłącza wodociągowego, winien zgromadzić wszelką dokumentację, wskazującą na zasadność jego żądania. Nawet w sytuacji, gdy skarżący na etapie składania wniosku z dnia 22 sierpnia 2016 r. mógł nie wiedzieć o udzielonych zarządcy drogi gwarancjach i wynikających z nich ograniczeń, to wiedzę tę posiadł w dacie otrzymania rozstrzygnięcia organu I instancji. Natomiast złożenie tych oświadczeń na etapie skargi do sądu administracyjnego pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, bowiem jak już wcześniej wskazano sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Skoro zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., jak i procedujący w I instancji Prezydent Miasta [...] nie znali treści załączonych do skargi oświadczeń wykonawców robót budowlanych, bowiem oświadczenia te w dacie wydawania decyzji administracyjnych nie istniały, to tym samym nie naruszyły obowiązującego prawa, zarówno materialnego, jak i procesowego. Reasumując Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy, a motywy wydanego rozstrzygnięcia przedstawione zostały w uzasadnieniach odpowiadających wymogom art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności organy administracji wyjaśniły w sposób jednoznaczny, dlaczego odmawiając skarżącemu zezwolenia na umieszczenie przyłącza wodociągowego w pasie drogowym ul. A. w [...] - uznały, iż interes społeczny w tej sytuacji jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga wydania przedmiotowej odmowy i ograniczenia tym samym uprawnień skarżącego. Wskazały bowiem, iż zgoda na wykonanie przedmiotowej inwestycji mogłaby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji udzielonej przez wykonawców przeprowadzonych robót remontowych ul. A. wraz z przyległymi do niej chodnikami, co wypełniało przesłankę odmowy, o której mowa w art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. D.Cz.