III SA/Łd 494/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J S o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 494/16 poprzez orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu A S w sprawie ze skargi A S na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia: uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 494/16 w ten sposób, że dotychczasową sentencję oznaczyć jako pkt 1 i dodać pkt 2 w brzmieniu: przyznać adwokatowi J S, prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł, przy ul. W [...]lok. [...], kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych zawierającą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu A S i nakazać wypłacenie powyższej kwoty adwokatowi J S z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. A S wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 8 września 2016 r. Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w Ł wyznaczyła pełnomocnikiem skarżącego adwokata J S. W piśmie z dnia 3 listopada 2016 r. adwokat J S oświadczył, iż popiera skargę wniesioną przez skarżącego oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji i zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego oświadczył, że koszty te nie zostały przez skarżącego opłacone w całości ani w części. Pełnomocnik skarżącego, pomimo doręczenia w dniu 26 października 2016 r. zawiadomienia o rozprawie, nie stawił się na rozprawie wyznaczonej w niniejszej sprawie na dzień 24 listopada 2016 r. Wyrokiem z dnia 24 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A S na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W dniu 28 listopada 2016 r. adwokat J S wniósł o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez orzeczenie co do kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 listopada 2016 r. nie zamieszczono orzeczenia o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielnej skarżącemu przez adwokata J S Konieczne stało się więc uzupełnienie tego orzeczenia w tym zakresie. W myśl art. 250 § 1 p.p.s.a. wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Z uwagi na to, że postępowanie przed sądem w niniejszej sprawie zostało wszczęte i nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. poz. 1714), tj. przed dniem 2 listopada 2016 r. z mocy § 22 tego rozporządzenia zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokata reguluje w tym wypadku rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. poz. 1801 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 22 października 2015 r. Stosownie do § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części (§ 3 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r.). W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2–4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (§ 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r.). Zasadą zatem jest, że opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2–4 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. i nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Wyjątki uzasadniające jej podwyższenie zostały określone w § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. Jednocześnie w art. 250 § 2 p.p.s.a. w uzasadnionych przypadkach ustawodawca upoważnił sąd do obniżenia wynagrodzenia ustalonego według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego – 480 zł. Kwota 240 zł stanowi zatem w tym wypadku 1/2 opłaty maksymalnej. W ocenie sądu nakład pracy pełnomocnika skarżącego uzasadnia przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w kwocie 240 zł, a więc w wysokości stanowiącej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. Zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. opłatę tę należało podwyższyć o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Mając powyższe na względzie sąd na podstawie art. 157 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. k.p.