III SA/Łd 500/06

Dnia 28 grudnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.), Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2006 roku sprawy ze skargi G. M. i P. S. - spółki jawnej A z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę. III SA/Łd 500/06 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1a w związku z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tj. Dz. U. Nr 147 poz. 1231 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), Prezydent Miasta Ł. cofnął zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży o zawartości: 1. do 4,5% alkoholu oraz piwa ( zezwolenie Nr [...]), 2. powyżej 4,5% do 18% alkoholu z wyjątkiem piwa (zezwolenie Nr [...]), 3. powyżej 18 % alkoholu (zezwolenie Nr [...]), w sklepie branży spożywczej przy ul. A 20 w Ł., wydane przez Prezydenta Miasta Ł. w dniu [...] dla spółki jawnej A G. M. i P. S.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że w dniu [...] Prezydent Miasta Ł. wydał dla spółki jawnej "A G. M. i P. S. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, powyżej 4,5% alkoholu do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz powyżej 18% alkoholu w sklepie branży spożywczej przy ul. A 20 w Ł. oznaczone numerami [...], [...], [...]. Organ I instancji wskazał, że pismem z dnia 30 września 2005 r. (Nr [...]) powiadomił uprawnionego przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia udzielonych zezwoleń w związku z informacjami przekazanymi przez Straż Miejską w Ł. w piśmie z dnia [...] nr [...] o sprzedaży nieletniemu napojów alkoholowych w ww. placówce handlowej. Do pisma dołączona została notatka służbowa funkcjonariuszy Straży Miejskiej w Ł. z dnia [...] dotycząca nieletniego D. J. – urodzonego [...], któremu w dniu [...] sprzedawca sklepu "A przy ul. A 20 w Ł., R. P. sprzedał piwo w obecności strażników miejskich. Przeciwko sprzedawcy zostało wszczęte postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zostało ono zakończone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Ł. w Ł., XIX Wydział Grodzki z dnia [...] ( sygn. akt [...] ). Z treści omawianego orzeczenia wynika, że Sąd warunkowo umorzył postępowanie karne wobec oskarżonego R. P. na okres jednego roku próby i orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz B w B. w wysokości stu złotych z przeznaczeniem na cel bezpośrednio związany z zapobieganiem alkoholizmowi. Orzeczenie sądu opatrzone zostało klauzulą "Orzeczenie jest prawomocne od dnia 21 stycznia 2006 r. i podlega wykonaniu. Ł. dnia 8 marca 2006 r". Organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 66 § 1 Kodeksu karnego przesłanką warunkowego umorzenia postępowania karnego jest ustalenie przez sąd, że "okoliczności popełnienia czynu nie budzą wątpliwości". Z ustaleń sądu karnego wynika więc, że J. P. w dniu [...] w Ł. będąc zatrudniony na stanowisku sprzedawcy w sklepie "A sprzedał alkohol w postaci trzech puszek piwa małoletniemu. Do omawianego wyroku ma zastosowanie art. 76 § 1 k.p.a. stanowiący, że dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organ I instancji wskazał, iż wezwał uprawnionego przedsiębiorcę do ustosunkowania się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie ( pismo z dnia 17 maja 2006 r., doręczone w dniu 23 maja 2006 r.). W omawianym piśmie przedstawiono zwięźle przebieg postępowania administracyjnego o cofnięcie zezwoleń oraz pouczono przedsiębiorcę o możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od otrzymania pisma. Do pisma została doręczona kopia omawianego powyżej wyroku sądowego. Przedsiębiorca nie ustosunkował się do treści doręczonego mu pisma w wyznaczonym terminie. Prezydent Miasta Ł. wyjaśnił, że zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 1a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi organ zezwalający cofa zezwolenie w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim. Sformułowanie takie (zwrot "w szczególności") oznacza, że organ zezwalający obowiązany jest kwalifikować każdy przypadek sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobie nieletniej jako nieprzestrzeganie określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, skutkujące cofnięciem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Zakaz sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim został określony bezpośrednio w ustawie, tj. w art. 15 ust. 1 pkt 2, który stanowi, że "Zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom do lat 18". Adresatami tego unormowania prawnego są osoby sprzedające lub podające napoje alkoholowe. Wynika to z treści art. 15 ust. 2 ww. ustawy stanowiącego, że w przypadku wątpliwości co do pełnoletności nabywcy podmiotem uprawnionym do żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy jest sprzedający lub podający napoje alkoholowe. Omawiany przepis nie uzależnia cofnięcia zezwolenia (zezwoleń) wydanego przedsiębiorcy od pociągnięcia do odpowiedzialności karnej jednocześnie sprzedawcy i przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w danym punkcie sprzedaży. Od powyższej decyzji odwołała się G. M. i P. S. - spółka jawna "A w Ł.. Wnieśli o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Odwołujący się podnieśli, iż organ I instancji wszczął postępowanie w dniu [...], na podstawie notatki służbowej strażnika Straży Miejskiej z dnia [...] , na podstawie której nie sporządzono protokołu i nie wezwano właścicieli sklepu do ustosunkowania się do jej treści, co stanowi rażące naruszenie art. 68 § 1 k.p.a. Ponadto podnieśli, iż pracownik, który sprzedał piwo został zwolniony z pracy. Podali, że rygorystycznie przestrzegają przepisów, nauczeni tamtym doświadczeniem żądają od pracowników podpisania oświadczenia zobowiązującego do żądania od klientów dokumentu tożsamości, gdy jest w młodym wieku. Od tamtej pory nie zdarzyło się, by w sklepie nieletni nabył alkohol, a próbowało wielu. Zdaniem odwołujących cofnięcie zezwoleń za zdarzenie incydentalne, przez nich niezawinione, jest zbyt surową karą i dotkliwą sankcją. Organ prowadził sprawę prawie rok, ale po [...] nie przeprowadził kontroli na okoliczność przestrzegania zakazu sprzedaży alkoholu nieletnim, pomimo tego, że sklep otwarty jest całą dobę. Odwołujący powołali się na pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 7 lipca 1998 r. , że ustawodawca nie mógł przewidzieć tak dotkliwej i surowej sankcji w postaci cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych za jednorazową sprzedaż (bez wiedzy i zgody posiadacza zezwolenia) nieletniemu. Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 18 ust.10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ( Dz. U. z 2002 r. nr 147, poz.1231 ze zm.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. z 2001 r. Dz.U. nr 79, poz.856 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w art. 18 ust. 1 stwierdza, że sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Ust. 3a art. 18 stanowi, że zezwolenia, o których mowa wyżej, organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 . W ust. 10 art. 18 wylicza się przesłanki, które mogą spowodować cofnięcie zezwolenia. Należy do nich, między innymi : 1) nieprzestrzeganie określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności: a) sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw, b) sprzedaży i podawania napojów alkoholowych z naruszeniem zakazów określonych w art. 14 ust. 3 i 4, 2) nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych, 3) powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego, 4) wprowadzenia do sprzedaży napojów alkoholowych pochodzących z nielegalnych źródeł, 5) przedstawienia fałszywych danych w oświadczeniu, o którym mowa w art. 11 ust. 4, 6) popełnienia przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez osobę odpowiedzialną za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie, 7) orzeczenia, wobec przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną albo wobec osoby odpowiedzialnej za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie, zakazu prowadzenia działalności gospodarczej objętej zezwoleniem. Organ odwoławczy stwierdził, że sformułowanie art. 18 ust.10 pkt 1 zawiera w swej treści odwołanie do art. 15 ust. 1 pkt 2, z którego wynika, iż " zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom do lat 18". Złamanie tego zakazu, jak chce tego wskazany wyżej przepis art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a, powoduje cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Ustawodawca w sposób wyczerpujący określił przesłanki cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, cofnięcie zezwolenia oznacza pozbawienie strony uprawnienia, konstytucyjna zasada ochrony praw nabytych wymaga więc w tym przypadku wykładni ścieśniającej. Cofnięcie zezwolenia następuje w drodze decyzji administracyjnej, właściwym do jej wydania jest organ zezwalający ( wójt, burmistrz, prezydent miasta). Organ odwoławczy wyjaśnił, że wszczęcie postępowania następuje z urzędu np. na podstawie danych zebranych w trakcie kontroli korzystania z zezwolenia. Do wydania takiej decyzji uprawnia stwierdzenie przez organ zezwalający, że zachodzi chociażby jedna z przesłanek wymienionych w art. 18 ust. 10 ustawy. Organ po stwierdzeniu ziszczenia się chociażby jednej z ww. przesłanek musi wydać decyzję o cofnięciu zezwolenia. Biorąc za podstawę prawną naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowywaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - organ I instancji cofnął zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, wydane M. J.. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., zebrany materiał dowodowy zawiera podstawy do cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Postępowanie w przedmiotowej sprawie, wszczęto z urzędu, na podstawie notatki służbowej funkcjonariusza Straży Miejskiej w Ł. z dnia [...], która została przekazana organowi I instancji przy piśmie Komendanta Straży Miejskiej w Ł. z dnia [...] Nr [...]. Kolegium stwierdziło, iż wbrew temu co twierdzi Strona odwołująca się, została poinformowana o wszczęciu postępowania (pismo z dnia [...] Nr [...] ), ponieważ, jak to wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, pismo to otrzymała w dniu 12 października 2005r. (podpis G. M.). Wyrok w sprawie R. P. zapadł w dniu [...] i jak to wynika z treści art. 66 § 1 k.k. okoliczności popełnienia czyny przez ww. nie budziły wątpliwości. Następne pismo z dnia 17 maja 2006 r., przekazujące ww. wyrok, nie wszczynało postępowania w sprawie, lecz stanowiło wypełnienie zasady wysłuchania stron, o której mówi art. 10 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy, odnosząc się do powołanego przez stronę wyroku NSA, przytoczył pogląd WSA w Łodzi, wyrażony w wyroku z dnia 19 października 2005 r. sygn. akt III SA/Łd 362/05 (niepublikowany) dotyczący również cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, jakkolwiek z innych przyczyn, gdzie sąd ten stwierdził co następuje "Reasumując sąd uznał, iż skarżąca sprzedała piwo trzem nieustalonym mężczyznom, a następnie dopuściła do jego spożywania w miejscu jego sprzedaży. Tym samym naruszyła ustawowy wymóg wykonywania działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem. Należy zaznaczyć, iż do cofnięcia zezwolenia z przyczyny określonej w art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, nie jest konieczne, aby nieprzestrzeganie ustawowych warunków sprzedaży napojów alkoholowych miało miejsce co najmniej dwukrotnie lub więcej. Nic takiego nie wynika z tego przepisu. Jego analiza wskazuje natomiast, iż każde nieprzestrzeganie ustawowych warunków sprzedaży napojów alkoholowych uzasadnia cofnięcie zezwolenia na sprzedaż tych napojów nawet wówczas, gdy przypadek taki miała miejsce choćby jeden raz". W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organu II Instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że nie można zgodzić się z wykładnią logiczną ust. 10 art.18 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi przyjętą przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., które uznało, wbrew stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego — wyrok z dnia 7 lipca 1998 r. sygn. akt SA 714/98, że jednorazowa sprzedaż napoju alkoholowego przez ekspedienta, bez wiedzy i zgody właściciela, jest podstawą do cofnięcia zezwoleń. Jeżeli fakt " zakłóceń porządku publicznego" wymieniony w treści art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy, jako przesłanka cofnięcia zezwolenia musi się powtórzyć co najmniej 2 razy w okresie 6 –ciu miesięcy, to tym bardziej fakt sprzedaży osobie nieletniej lub nietrzeźwej nie powinien mieć charakteru incydentalnego. Zdaniem skarżących powołany przez organ II Instancji wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2005 r. sygn. akt III SA/Łd362/05 odnosi się zapewne do decyzji cofającej zezwolenie M. J., co sugeruje wiersz 9-ty uzasadnienia decyzji SKO. W zdarzeniu tym skarżąca, a więc zapewne strona "sprzedała piwo trzem nieustalonym mężczyznom, a następnie dopuściła do jego spożywania w miejscu jego sprzedaży. Tym samym naruszyła ustawowy wymóg wykonywania działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem". Nie jest to zatem taka sama sytuacja, a zgoła zupełnie odmienna. Skarżący podnieśli, że ustawa wskazuje, iż w przypadku wątpliwości, co do wieku nabywcy sprzedawca może żądać dokumentu tożsamości. Zapis ten ma więc charakter uznaniowy. Ponadto, wiadomym powszechnie jest fakt, iż sprzedawcy nie należy utożsamiać z posiadaczem zezwoleń, który ponosi innego rodzaju odpowiedzialność, której skutkiem może być bankructwo firmy z powodu umyślnego lub nieumyślnego zachowania się sprzedawcy. Ponieważ w przypadku sprzedaży napoju alkoholowego występują dwie sankcje, jedna dla sprzedawcy, druga dla przedsiębiorcy, nie sposób przypuszczać, by ustawodawca chciał obarczyć konsekwencją czynu karalnego popełnionego przez sprzedawcę również przedsiębiorcę w przypadku incydentalnego zdarzenia. Odrębną sprawą jest uznanie przez Sąd, czy popełnienie czynu karalnego przez personel, polegającego na sprzedaży nieletniemu napoju alkoholowego (piwa) skutkować ma cofnięciem zezwolenia (decyzji administracyjnej) wydanego w tym zakresie, czy również skutek ten obejmuje odrębne decyzje administracyjne-zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% alkoholu do 18% alkoholu ( z wyjątkiem piwa) oraz powyżej 18% alkoholu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosiło o jej oddalenie. Dodatkowo na poparcie swojego stanowiska powołało się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2005 r. sygn. akt II GSK 148/05, Lex 179657. Na rozprawie w dniu 14 grudnia 2006 r. pełnomocnik skarżących podniósł, że zarówno organy administracji, jak sąd karny nie wzięły pod uwagę faktu, jakie piwo zostało sprzedane młodemu człowiekowi, poddając w wątpliwość, czy było to piwo alkoholowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym". W myśl zaś art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a powołanej ustawy zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa w przypadku: nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw. Z treści powołanego przepisu wynika, iż "organ zezwalający" zobligowany został do cofnięcia udzielonego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w przypadku sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim, oraz że chodzi o każdy taki przypadek, nawet jeżeli miał wymiar pojedynczego zdarzenia. Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę podzielił stanowisko organów administracji, iż w sprawie została spełniona przesłanka określona w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi do cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. W niniejszej sprawie zostało ustalone w sposób, który nie budzi wątpliwości, iż w sklepie "A przy ul. A 20 w Ł. należącym do G. M. i P. S. miała miejsce sprzedaż piwa osobie, która nie ukończyła 18 lat. Powyższe zostało stwierdzone przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej w Ł. w dniu [...] Ponadto Sąd Rejonowy dla Ł. w Ł., XIX Wydział Grodzki, po rozpoznaniu w dniu [...] sprawy R. P. oskarżanego o to, że [...] w Ł. będąc zatrudnionym na stanowisku sprzedawcy w sklepie "A sprzedał alkohol w postaci trzech puszek piwa małoletniemu, tj. o czyn z art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, 1. na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k. oraz art. 67 § 1 k.k. warunkowo umorzył postępowanie karne wobec oskarżonego R. P. na okres jednego roku próby, 2. na podstawie art. 67 § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz B w B. w wysokości 100 złotych z przeznaczeniem na cel bezpośrednio związany z zapobieganiem alkoholizmowi. Zauważyć należy, iż wprawdzie stwierdzono jednorazowy przypadek nieprzestrzegania zasad sprzedaży napojów alkoholowych w omawianym punkcie sprzedaży, jednakże Sąd w tym składzie podzielił pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2005 r. II GSK 148/05, Lex 179657, w którym Sąd wskazał, że zastosowane w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a liczby mnogiej ogranicza się wyłącznie do wskazania (podkreślenia), że zasad sprzedaży napojów alkoholowych jest wiele. Nie oznacza to jednak, iż wiele też musi zaistnieć przypadków "nieprzestrzegania" zasad sprzedaży napojów alkoholowych, aby wystąpiła konieczność zastosowania sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Jest to niewątpliwie uregulowanie surowe, ale wynikające jednoznacznie z obowiązującego prawa. Ustosunkowując się do zarzutu skargi dotyczącego tego, iż sprzedawcy nie należy utożsamiać z posiadaczem zezwolenia, oraz że ustawodawca nie chciał obarczyć konsekwencją czynu karalnego popełnionego przez sprzedawcę również przedsiębiorcy w przypadku incydentalnego zdarzenia, stwierdzić należy, tak jak w powołanym wyroku NSA z dnia 27 września 2005 r., że na podmiocie prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych spoczywa obowiązek zorganizowania jej w taki sposób, aby nie zaistniał jakikolwiek przypadek złamania zasad sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie. Prezydent Miasta Ł., jako organ zezwalający, w dniu [...] wydał stronie skarżącej trzy zezwolenia na sprzedaż różnych rodzajów napojów alkoholowych. Stosownie bowiem do art. 18 ust. 3 ustawy zezwolenie wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych : 1) do 4,5 % zawartości alkoholu oraz piwa, 2) powyżej 4,5 % do 18 % zawartości alkoholu ( z wyjątkiem piwa), 3) powyższej 18 % zawartości alkoholu. Stwierdzony zaś w niniejszej sprawie przypadek złamania zasady sprzedaży napojów alkoholowych dotyczył sprzedaży osobie, która nie ukończyła 18 lat trzech puszek piwa, a więc napoju alkoholowego objętego tylko jednym z ww. zezwoleń. W ocenie Sądu, brak jest jednak podstaw do przyjęcia, wbrew stanowisku strony skarżącej, że w myśl art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a nieprzestrzeganie określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych powinno skutkować cofnięciem zezwolenia na sprzedaż tylko tego rodzaju napoju alkoholowego, którego przypadek złamania zasady sprzedaży dotyczył. Zauważyć należy, iż zawarte w art. 18 ust. 10 pkt 1 sformułowanie "nieprzestrzeganie określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych" odnosi się do wszystkich rodzajów napojów alkoholowych. Podkreślić ponadto należy, że gdyby ustawodawca zakładał cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych tylko o takiej zawartości, której dotyczył przypadek złamania zasady sprzedaży, to wskazałby to wprost, tak jak to uczynił w art. 18 ust. 3, określając zasady wydawania zezwoleń. W rezultacie, jeżeli choćby stwierdzony przypadek złamania zasady sprzedaży napojów alkoholowych dotyczył tylko jednego rodzaju napoju alkoholowego, to uzasadnione jest cofnięcie wszystkich zezwoleń wydanych podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych. W myśl art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jedyną bowiem przesłanką jest nieprzestrzeganie przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą zasad sprzedaży napojów alkoholowych i tylko jej wystąpienie waży o obowiązku zastosowania przez organ zezwalający sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Bez znaczenia natomiast jest rodzaj napoju alkoholowego sprzedanego osobie nieletniej. Nieuzasadniony jest zarzut pełnomocnika strony skarżącej, iż organy administracji ani sąd karny nie wzięły pod uwagę jakie piwo zostało sprzedane młodemu człowiekowi, czy było to piwo alkoholowe. Jak wynika bowiem ze znajdującej się w aktach administracyjnych notatki służbowej z dnia [...] kupione w sklepie piwo zostało zabezpieczone i przekazane do IV Komisariatu KMP w Ł.. Nie można więc czynić zarzutu, że powyższa kwestia nie została wyjaśniona w sprawie administracyjnej, skoro nie budziła żadnych wątpliwości. Zdaniem Sądu to, że organ odwoławczy błędnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż cofnięto zezwolenie M. J. było oczywistą omyłką, która nie miała wpływu na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.