III SA/Łd 501/07

Dnia 28 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Asesor WSA Ewa Alberciak Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2007 roku sprawy ze skargi M. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej p o s t a n a w i a: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. III SA/Łd 501/07 UZASADNIENIE W dniu 15 czerwca 2007 roku M. B. wniosła skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...]. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. decyzją z dnia [...] nie stwierdził u M. B. choroby zawodowej narządu głosu związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym. Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Zaskarżoną decyzją Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł., działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 z późn.zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...]. W skardze do Sądu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W sprawie o sygn. akt III SA/Kr 125/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem z dnia 6 lutego 2007 r., wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym: "Czy przepisy art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tj. Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) oraz wykonawczego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) są zgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP". Sprawa ma sygnaturę P 23/07 i nie została dotychczas rozstrzygnięta przez Trybunał Konstytucyjny. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy niewątpliwie od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym. W przypadku bowiem stwierdzenia niezgodności z Konstytucją RP przepisów objętych pytaniem, Sąd będzie mógł uznać, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały na podstawie wadliwych, niekonstytucyjnych przepisów prawnych, co uzasadni uwzględnienie skargi. Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania jest zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawą do uchylenia decyzji. Orzeczenie zaś przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją stanowi podstawę wznowienia postępowania administracyjnego w trybie art. 145a k.p.a. Uznanie niekonstytucyjności przepisów objętych pytaniem prawnym może zasadniczo zmienić stan prawny, stanowiący podstawę oceny legalności zaskarżonej decyzji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w stosunku do poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 i z 1989 r. Nr 61, poz. 364), rozporządzenie będące przedmiotem pytania prawnego znacznie zaostrzyło kryteria, które muszą być spełnione, aby dane schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową. Z tych wszystkich powodów, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w postanowieniu. TG