III SA/Łd 505/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M.-W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi J. M.-W. na decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w A. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie płatności do gruntów rolnych na 2007 rok postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 3 stycznia 2012 r. J. M.-W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie m.in. skargę na decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w A. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie płatności do gruntów rolnych na 2007 rok. Postanowieniem z dnia 2 marca 2012 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. W dniu 4 kwietnia 2012 r. skarżąca wystąpiła do WSA w Łodzi o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. 2102.270) – dalej p.p.s.a.) "Prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi". Wydanie przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy, na podstawie art. 247 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie oznacza rozpoznania lub nierozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej przez sąd I instancji. Sąd analizując wniosek o przyznanie prawa pomocy, nie rozpoznaje sprawy sądowoadministracyjnej, a pobieżna ocena skargi powinna się opierać tylko i wyłącznie na twierdzeniach strony skarżącej zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy, ewentualnie ocenie podmiotu wnoszącego skargę w sprawie lub przedmiotu skargi. Sąd nie może przy tym wnikać w pozostałe elementy konstytuujące sprawę sądowoadministracyjną, tj. w podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej oraz stan faktyczny w tej sprawie, a samo zastosowanie przez sąd art. 247 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powinno być oczywiście uzasadnione i wyważone. Pozostałe oprócz podmiotu wnoszącego skargę i przedmiotu skargi elementy sprawy, podlegają ocenie sądu przede wszystkim w toku rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej, jeśli do tego rozpoznania dojdzie (por. postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I OZ 448/12). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w A. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie płatności do gruntów rolnych na 2007 rok. Decyzja ta została uchylona decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...]. Postanowieniem z dnia 27 października 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 229/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi J.M. – W. na ww. decyzję z dnia 17 grudnia 2008 r. Wobec powyższego, skoro zaskarżona decyzja z dnia [...] r., nr [....] została wyeliminowania z obrotu prawnego, to brak jest przedmiotu zaskarżenia. Z powodu braku przedmiotu zaskarżenia, czyli ze względu na brak spełnienia przesłanki przedmiotowej, stwierdzić należy, że w tym stanie rzeczy oczywista bezzasadność skargi skutkuje odmową przyznania prawa pomocy. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 247 p.p.s.a odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy. bg