III SA/Łd 521/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant Asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi P. W. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. Przy [...] kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złote, obejmującą podatek od towarów i usług – tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym skarżącej J. J. i kwotę powyższą nakazuje wypłacić adwokatowi P. W. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Łodzi. III SA/Łd 521/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj.Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - zwanej dalej Kpa.; art. 4, art. 7 ust. 1, ust. 4 i ust. 4a ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 71, poz. 734 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego J.J. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. W dniu [...] r. J. J. złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Wnosząc o powyższe świadczenie strona oświadczyła, iż na podstawie umowy najmu zajmuje samodzielnie lokal mieszkalny położony w Ł., przy ul. A. Nie osiąga żadnych dochodów. Utrzymuje się z zaciągniętego przez nią kredytu bankowego, w wysokości 20 tysięcy złotych, z którego miesięcznie pobiera kwotę 800 zł. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. przyznał J. J. dodatek mieszkaniowy w kwocie 163,88 zł. na okres od 1 sierpnia 2008 r. do 31 stycznia 2009 r. Kwestionując wysokość przyznanego świadczenia J. J. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Decyzją z dnia [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło zaskarżoną decyzje i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, iż koniecznym jest wyjaśnienie wątpliwości związanych z tytułem prawnym do zajmowanego przez wnioskodawczynię lokalu, jak również kwestii związanych z jej źródłem dochodu. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...]wydaną na podstawie art. 7 ust. 3 , ust. 4 i ust. 4a ustawy o dodatkach mieszkaniowych odmówił przyznania wnioskowanego dodatku mieszkaniowego. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, iż mając na uwadze zalecenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. , zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r., wyznaczył na dzień 5 grudnia 2008 r. termin wywiadu środowiskowego, o którym powiadomił wnioskodawczynię. W dniu 4 grudnia 2008 r. J. J. złożyła pismo, w którym poinformowała, że z uwagi na niezebranie wszystkich wymaganych dokumentów zakreślony przez organ termin przeprowadzenia wywiadu nie będzie możliwy. W związku z powyższym, jak również tym, iż przedłożona przez stronę umowa najmu miała obowiązywać do dnia 31 grudnia 2008 r., organ wyznaczył kolejny termin wywiadu środowiskowego na dzień 19 grudnia 2008 r. Zawiadomienie o wyznaczonym terminie zostało doręczone w drodze awizo. W dniu 19 grudnia 2008 roku pracownicy organu nie zastali wnioskodawczyni w lokalu przy ul. A. W związku z powyższym Prezydent Miasta Ł. uznał, iż w sprawie nie zostały spełnione przesłanki przyznania dodatku mieszkaniowego, o których mowa w art. 7 ust. 3, ust. 4 i ust. 4a ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W odwołaniu od powyższej decyzji J. J. wniosła o jej uchylenie. Uzasadniając strona wymieniła szereg dokumentów, które złożyła w organie rozpatrującym jej wniosek. Podniosła, iż są to wszystkie informacje, których może udzielić w sprawie osiąganych przez nią dochodów. Pozostałe informacje są chronione prawem. Ich ujawnienie grozi odpowiedzialnością karną. Odnosząc się natomiast do kwestii przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w lokalu przy ul. A strona podniosła, iż wyznaczone przez organ godziny jego przeprowadzenia są dla niej niedogodne. Ponadto wskazała, iż nie dysponuje pisemną zgodą właściciela mieszkania na przeprowadzenie wywiadu w zajmowanym przez nią lokalu. Zawarta przez nią umowa najmu nie przewiduje takiej możliwości, a wszelkie zmiany umowy muszą być dokonywane w formie pisemnego aneksu. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło zaskarżoną decyzje i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie organu odwoławczego zawiadomienie o wyznaczeniu wywiadu środowiskowego na dzień 19 grudnia 2008 r. nie zostało skutecznie doręczone skarżącej. Stąd za nieuzasadnioną należy uznać odmową przyznania wnioskowanego świadczenia, na podstawie art. 7 ust. 3 i ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł. odmówił J. J. przyznania dodatku mieszkaniowego. W jej uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż na dzień 24 kwietnia 2009 r. wyznaczony został termin przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w lokalu przy ul. A. Zawiadomienie o wyznaczonym terminie zostało doręczone stronie w dniu 16 kwietnia 2009 r. W dniu 23 kwietnia 2009 r., o godz. 20:33 J. J.za pośrednictwem faksu, poinformowała organ, iż wyznaczony termin wywiadu z niezależnych od niej przyczyn organizacyjno-prawnych nie będzie możliwy do przeprowadzenia. Mając powyższe na uwadze organ I instancji wezwał stronę do stawienia się w terminie 7 dni, w celu uzgodnienia dogodnego dla niej terminu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu 12 maja 2009 r. Pomimo zakreślonego terminu strona nie stawiła się. W związku z powyższym organ I instancji uznał, iż przeprowadzenie wywiadu środowiskowego nie było możliwe z przyczyn zależnych od wnioskodawczyni i odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego. J. J. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Podniosła, iż odpowiednie uzasadnienie dołączy w terminie późniejszym, po zasięgnięciu porady prawnej. Decyzją z dnia [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ł.z dnia [...] r. Powołując się na treść art. 7 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych Kolegium wskazało, iż upoważniony pracownik przeprowadzający wywiad środowiskowy może żądać od wnioskodawcy i innych członków gospodarstwa domowego złożenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenia o stanie majątkowym, zawierającego w szczególności dane dotyczące posiadanych ruchomości i nieruchomości oraz zasobach pieniężnych. Odmowa złożenia oświadczenia stanowi podstawę do wydania decyzji o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego. Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy uznał, iż J. J.uniemożliwiła przeprowadzenia takiego wywiadu, a co za tym idzie uniemożliwiła dokonania ustaleń niezbędnych dla rozpatrzenia złożonego przez nią wniosku. Ponadto Kolegium wskazało, iż pomimo zawartej w odwołaniu zapowiedzi późniejszego jego uzasadnienia, do dnia wydania niniejszej decyzji skarżąca nie przedstawiła zarzutów na decyzję z dnia [...] roku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 września 2009 r., uzupełnionej pismem procesowym z dnia 3 listopada 2009 r. J. J.wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła Kolegium brak staranności w ustaleniu stanu faktycznego sprawy oraz przeprowadzenie błędnej oceny dowodów, czym narażono ją na straty "moralne, finansowe i materialne" polegające min. na wypowiedzeniu umowy najmu lokalu, trudności w prowadzeniu i rozwijaniu działalności gospodarczej, konflikt interesów społecznych. Ponadto skarżąca powołując się na swoje uprawnienia wynikające z decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...], wniosła o przywrócenie przyznanego jej dodatku mieszkaniowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 27 stycznia 2010 r., na rozprawie wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącej podniósł dodatkowy zarzut naruszenia art. 139 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Ponadto, co należy podkreślić, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art.134 § 1 p.p.s.a. Rozpoznając skargę, w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Ł.wydane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 71 poz. 734 ze zm.). Stosownie do treści art. 2 powołanej ustawy dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa a art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym. Natomiast przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, iż normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 dla jednej osoby. Normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju (art. 5 ust. 3 ustawy). Dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 1) 30 % albo 2) 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 %. (art. 5 ust. 5 ustawy) Powyżej powołane przepisy w sposób jednoznaczny określają kryteria nabycia prawa do uzyskania dodatku mieszkaniowego. Warunkiem jego otrzymania jest łączne spełnienie następujących warunków: 1) zajmowanie lokalu mieszkalnego o określonej normatywnej powierzchni użytkowej , z uwzględnieniem liczby członków gospodarstwa domowego; 2) osiąganie określonego dochodu w przeliczeniu na jednego członka gospodarstwa domowego; 3) tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego. Natomiast w przepisie art. 7 ust. 3 powołanej ustawy ustawodawca wprowadził instytucję wywiadu środowiskowego, mającą na celu dokładne ustalenie faktycznego stanu majątkowego wnioskodawcy oraz faktycznej liczby osób wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą. Wywiad środowiskowy przeprowadza, stosownie do treści art. 7 ust. 4 ustawy, upoważniony przez organ właściwy w sprawie dodatku mieszkaniowego pracownik, który może żądać w jego toku od wnioskodawcy i innych członków gospodarstwa domowego złożenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenia o stanie majątkowym, zawierającego w szczególności dane dotyczące posiadanych ruchomości i nieruchomości oraz zasobów pieniężnych. Jednocześnie z § 1 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie sposobu przeprowadzania wywiadu środowiskowego, wzoru kwestionariusza wywiadu oraz oświadczenia o stanie majątkowym wnioskodawcy i innych członków gospodarstwa domowego, a także wzoru legitymacji pracownika upoważnionego do przeprowadzenia wywiadu (Dz. U. 2001 r. Nr 156 poz. 1828), wydanego na podstawie art. 7 ust. 15 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wynika, iż wywiad środowiskowy przeprowadza się w miejscu zamieszkania wnioskodawcy i na jego podstawie ustala faktyczny stan majątkowy wnioskodawcy. A zatem podczas wywiadu, upoważniony pracownik bada aktualną sytuację dochodową, zawodową, zdrowotną i rodzinną wnioskodawcy oraz może żądać od wnioskodawcy i innych członków gospodarstwa domowego złożenia oświadczenia o stanie majątkowym. Stosownie do art. 7 ust. 4 zdanie 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, odmowa złożenia oświadczenia stanowi podstawę do wydania decyzji o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego Z treści powyższego przepisu wynika więc, iż na stronie, domagającej się przyznania dodatku mieszkaniowego, spoczywa obowiązek umożliwienia przeprowadzenia wywiadu środowiskowego i złożenia oświadczenia o stanie majątkowym. Odmowa poddania się temu obowiązkowi skutkuje zaś odmową przyznania żądnego świadczenia. W niniejszej sprawie przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, pomimo prób podejmowanych przez organy administracji, było niemożliwe z przyczyn wynikających z braku współdziałania skarżącej. Jak wynika bowiem ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego organ rozpoznający przedmiotowy wniosek kilkakrotnie wyznaczał terminy przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, o których informował skarżącą. Z uwagi na fakt, iż wyznaczone terminy z różnych przyczyn nie były dla J. J. dogodne, organ wezwał skarżącą do osobistego stawiennictwa w zakreślonym terminie celem ustalenia terminu, w którym upoważniony przez organ pracownik mógłby przeprowadzić wywiad środowiskowy. Pomimo upływu zakreślonego terminu J. J. nie zgłosiła się do urzędu. Nie zaproponowała również żadnego innego terminu przeprowadzenia takiego wywiadu. W ocenie Sądu celem ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest wsparcie osób, które znajdują się w trudnej sytuacji i nie są w stanie pokryć bieżących wydatków na zajmowane mieszkanie. Dlatego też osoby ubiegające się o przyznanie tego świadczenia są zobowiązane do współdziałania z organem właściwym w sprawach dodatków mieszkaniowych w celu dokładnego ustalenia okoliczności faktycznych. Staranie się o uzyskanie dodatku mieszkaniowego jest bowiem wyłącznie uprawnieniem, które wprawdzie wiąże się z koniecznością spełnienia przepisanych prawem warunków, takich jak czynne współdziałanie z organem przy ustalaniu sytuacji majątkowej wnioskodawcy i jego rodziny, jednak nie daje organowi możliwości wyegzekwowania oczekiwanych zachowań wnioskodawcy. Brak dokonania wyjaśnień ze strony wnioskodawcy uprawnia właściwy organ do wydania negatywnej decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego. Podkreślić należy, że z ustawy o dodatkach mieszkaniowych wynika, iż skorzystanie przez organ z prawa do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego nie wymaga wydania odrębnego aktu zawierającego uzasadnienie celowości jego przeprowadzenia. Zgodnie z art. 7 ust. 3 i 4 ustawy oświadczenia o stanie majątkowym można żądać wyłącznie w toku przeprowadzenia wywiadu. Należy podkreślić, że osoby starające się o przyznanie świadczeń ze środków publicznych winny poddać się wymogom nałożonym na nie przepisami prawa (podobnie wskazał NSA w wyroku z dnia 26 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 233/07 niepublikowany). W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, że nie doszło do naruszenia prawa przez orany administracji publicznej obydwu instancji. Wobec niemożności przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, spowodowanej zachowaniem skarżącej, organy administracji nie mogły zgromadzić całego materiału dowodowego niezbędnego do wydania pozytywnej dla skarżącej decyzji. Słusznie zatem, powołując się na treść art. 7 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych organy odmówiły przyznania wnioskowanego przez J. J. świadczenia. Podnoszone przez skarżącą zarzuty Sąd uznał za niezasadne. Skarżąca ogólnikowo powołała się na "straty moralne, finansowe i materialne" bez konkretnego powołania przepisów prawnych, które w jej ocenie zostały naruszone wskutek wydania zaskarżonej decyzji. Wskazać należy również, iż podniesione przez skarżącą zarzuty nie znajdują odzwierciedlenia w treści decyzji z dnia [...] r. Za niezasadny również należało uznać podniesiony przez pełnomocnika skarżącej zarzut naruszenia przepisu art. 139 Kpa. Zgodnie z treścią powołanego przepisu organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wydając zaskarżoną decyzję nie pogorszyło sytuacji prawnej skarżącej wskutek wniesionego odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. Wskazać co prawda należy, iż w skutek wniesionego przez skarżącą odwołania, decyzją z dnia [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ł.z dnia [...] r. przyznającą J. J. dodatek mieszkaniowy w kwocie 163,88 zł i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, jednakże decyzja ta nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Skarżącej przysługiwało prawo zaskarżenia powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, z którego to uprawnienia strona nie skorzystała. Dodatkowo wskazać należy, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja określona w hipotezie art. 139 Kpa, polegająca na wydaniu przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, gdyż samo uchylenie decyzji wydanej przez organ I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia - bez rozstrzygania co do jej istoty nie może być odczytywane jako wydanie decyzji na niekorzyść strony. A zatem w takiej sytuacji nie dochodzi do naruszenia zakazu reformationis in peius (por. wyrok SN z dnia 6 kwietnia 2000 r., sygn. akt III RN 161/99, publ. LexPolonica 347206). W glosie do wyroku NSA z dnia 26 czerwca 1997 r., II SA/Wr 854/96, OSP 1998/6/108 J. Zimmermann wskazał, że charakterystyka decyzji kasacyjnej i sytuacji, w jakiej może być ona wydana, uzasadnia twierdzenie, że do decyzji tej nie może mieć zastosowania zakaz reformationis in peius. Został on w postępowaniu administracyjnym pomyślany jako gwarancja pewności dla strony na płaszczyźnie materialnoprawnej. Trzymanie się tego zakazu wobec decyzji kasacyjnych oznaczałoby z jednej strony błędne przyjmowanie, że taka decyzja w ogóle może być dla strony niekorzystna, a z drugiej strony niweczyłoby cel, jakiemu ma służyć kompetencja kasacyjna organów odwoławczych. Na marginesie tej sprawy zauważyć należy, że w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 386/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. J. w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. W sprawie tej skarżąca również uniemożliwiła przeprowadzenie wywiadu środowiskowego przez upoważnionego pracownika organu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a.