III SA/Łd 532/13

Dnia 31 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosków M. J. i H. J. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosków o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. J. i H. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić przywrócenia terminu. k.p. III SA/Łd 532/13 UZASADNIENIE M. J. i H. J. wnieśli skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy umorzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W skardze zawarli wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 maja 2013 r. skarżący zostali wezwani do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Odpis powyższego zarządzenia został przesłany na adres podany w skardze i doręczony w dniu 4 czerwca 2013 r. , w trybie awizo (k. 64 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 532/13 referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wnioski M. J. i H. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając wskazał, iż skarżący pomimo wezwania, nie uzupełnili w zakreślonym terminie braków formalnych wniosków, tj. nie złożyli wniosków na urzędowym formularzu PPF. W dniu 8 lipca 2013 r. (data nadania przesyłek pocztowych w UP Ł. 52 – k. 84 i 95 akt sądowych) skarżący wnieśli sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 24 czerwca 2013 r. Jednocześnie złożyli wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosków o przyznanie prawa pomocy oraz złożyli wnioski o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie na urzędowych formularzach PPF. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżący podnieśli, iż nie zostało im doręczone żadne wezwanie. W ocenie skarżących doręczenie przesyłek w trybie awizo, stanowi wyjątek od reguły i w razie wykazania, że ten tryb został zastosowany w sposób wadliwy albo strona z przyczyn od niej niezależnych nie mogła podjąć przesyłki w terminie, daje podstawę do obalenia skutecznego doręczenia i możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Według skarżących skrzynki pocztowe przyporządkowane lokalowi, na którego adres przesłane zostały wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosków nie były wymieniane od kilkudziesięciu lat, a co za tym idzie znajdują się w fatalnym stanie. Na dowód powyższego skarżący załączyli do akt sprawy fotografię skrzynek pocztowych wykonane zgodnie z ich oświadczeniem w dniu 4 lipca 2013 r. Skarżący zgłaszali konieczność wymiany skrzynek administratorowi nieruchomości jednakże nie przyniosło to zamierzonego efektu. Podnieśli, że jedno awizo o możliwości odebrania przesyłki pocztowej z UP zostało pozostawione w skrzynce pocztowej sąsiada, który przekazał je skarżącym już po upływie zakreślonego terminu do uzupełnienia braków formalnych. Oświadczyli, że do ich skrzynki nie zostało doręczone powtórne awizo. Powyższe rodzi wątpliwość, czy pracownik poczty faktycznie próbował dwukrotnie doręczyć kierowaną do skarżących przesyłkę. Tym samym w ocenie skarżących w sprawie nie zachodzą uzasadnione przesłanki, wystarczające do uznania doręczenia wezwań za skuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r. poz. 270) –dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. (art. 87 § 4 p.p.s.a.) W niniejszej sprawie skarżący składając przedmiotowy wniosek dochowali siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. (odpis zarządzenia z dnia 24 czerwca 2013 r. otrzymali w dniu 1 lipca 2013 r., natomiast wniosek o przywrócenie terminu wnieśli w dniu 8 lipca 2013 r.) oraz dokonali czynności, tj. złożyli wnioski o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Nie uprawdopodobnili natomiast braku winy w uchybieniu terminu. Uzasadniając powołali się na fatalny stan skrzynek pocztowych, jak również poddali w wątpliwość, czy pracownik poczty faktycznie próbował dwukrotnie doręczyć kierowaną do skarżących przesyłkę. W ocenie Sądu powyższa argumentacja nie wskazuje na brak winy skarżących w uchybieniu terminu. Wskazać należy, iż przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje ważne interesy. Przywrócenie terminu może mieć zatem miejsce, gdy dopełnienie czynności było niemożliwe z powodu niemożliwej do usunięcia przeszkody, tj. przeszkody nagłej, której nie można było przezwyciężyć nawet przy użyciu największego wysiłku, jakiego w danych okolicznościach można racjonalnie oczekiwać. Uprawdopodobnienie zaistnienia takiej sytuacji należy do strony. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia zły stan techniczny skrzynek pocztowych. Okoliczność ta nie stanowi bowiem okoliczności faktycznej uprawdopodobniającej przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Skoro skarżący mieli świadomość konieczności wymiany skrzynki pocztowej przypisanej do zajmowanego przez nich lokalu, co przyznają w złożonych wnioskach, winni dochować należytej staranności w dbałości o swoje interesy. Wnosząc skargę do sądu winni się liczyć z tym, że czynność ta spowoduje z kolei podjęcie czynności przez sąd, który zawiadamiać będzie o nich przez doręczanie stosownej korespondencji. Przewidywanie takiej sekwencji zdarzeń nie wymaga szczególnej znajomości prawa, gdyż wynika z charakteryzującego przeciętnego obywatela doświadczenia życiowego, nie odbiega też co do zasady od trybu procedowania innych organów. Wobec tego skarżący winni byli zadbać o to, aby przesyłki do nich kierowane mogły być odbierane i aby mogli się zapoznać się z treścią korespondencji. Takich aktów staranności skarżący nie podjęli. Powyższe zaniechanie skarżących uznać należy za nie wykazanie należytej staranności w dbałości o swoje interesy. Odnosząc się natomiast do podniesionych przez skarżących wątpliwości co do faktu, rzeczywistej dwukrotnej próby doręczenia skarżącym kierowanej do nich korespondencji Sąd wskazał, iż w myśl art. 73 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 ww. ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. W aktach sprawy (k. 62 i k. 63) znajdują się dwie przesyłki pocztowe zawierające odpisy zarządzenia z dnia 17 maja 2013 r. wraz z urzędowymi drukami PPF. Z adnotacji pracownika UP Ł. 38 zamieszczonych na w/w przesyłkach wynika, iż z uwagi na nieobecność adresata, przesyłki kierowane do skarżących po raz pierwszy były awizowane w dniu 21 maja 2013 r., a powtórnie w dniu 29 maja 2013 r. Po bezskutecznym upływie 14 dniowego terminu, przesyłki w dniu 6 czerwca 2013 r. zostały zwrócone do Sądu z adnotacją "Zwrot. Nie podjęto w terminie". Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż doręczenie odpisów zarządzeń z dnia 17 maja 2013 r. nastąpiło z dniem 4 czerwca 2013 r., a co za tym idzie zakreślony 7 dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych wniosków upłynął bezskutecznie w dniu 11 czerwca 2013 r. Wobec powyższego, skoro okoliczności i argumenty podniesione przez skarżących we wniosku o przywrócenie terminu nie dają podstaw do przyjęcia, że uchybienie terminu nastąpiło bez ich winy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a odmówił przywrócenia terminu. k.p.