III SA/Łd 538/16

Dnia 29 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant Referent-stażysta Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2016 roku sprawy ze skargi R. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...]o nr: [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącego R. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia (...), nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia R. B. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – W. z dnia (...), nr (...) w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 33 § 1 pkt 1, art. 34 § 1 i 4, art. 17 § 1, art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 599), dalej u.p.e.a., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. W dniu (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wystawił wobec R. B. tytuł wykonawczy o nr (...) obejmujący grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10 000 zł. Podstawę wystawionego tytułu wykonawczego stanowiło postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia (...), nr (...). W celu przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego tytuł wykonawczy został przekazany do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W.. W dniu (...) organ egzekucyjny skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. jako organu podatkowego, zawiadomienie nr (...) o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej - nadpłaty podatku dochodowego pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Zawiadomienie wraz z odpisem przedmiotowego tytułu wykonawczego zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 30 czerwca 2015r. W wyniku dokonanego zajęcia wyegzekwowano kwotę 5 222 zł. W dniu (...) organ egzekucyjny skierował do Banku A zawiadomienie nr (...) o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, obejmujące pozostałą do spłaty zaległość. Zawiadomienie doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 7 lipca 2015r., natomiast zobowiązanemu w dniu 6 lipca 2015r. Dłużnik zajętej wierzytelności nie ustosunkował się do powyższego zawiadomienia. W dniu (...) do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. wpłynęło pismo R. B. z dnia 2 lipca 2015r. zatytułowane "zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej", w którym zobowiązany powołując się na art. 33 ust. 1 u.p.e.a. podniósł, że postępowanie egzekucyjne stało się bezprzedmiotowe ze względu na częściowe umorzenie postępowania egzekucyjnego i wykonanie obowiązków egzekwowanych w pozostałej części. Wniósł o wystąpienie przez organ egzekucyjny do PINB o przesłanie akt postępowania administracyjnego dotyczącego tytułów wykonawczych o nr (...) i (...), a w szczególności postanowienia PINB nr (...) oraz postanowienia WINB nr (...) i załączenie powyższych dokumentów do akt niniejszego postępowania. Wyjaśnił, że tytuł wykonawczy o nr (...) związany jest z tytułem wykonawczym o nr (...) - dotyczącym obowiązku o charakterze niepieniężnym wydanym na podstawie postanowienia Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...), nr (...). Na podstawie ww. postanowienia nałożono na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązków określonych decyzją Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...), nr (...), którą zobowiązano skarżącego do: 1. zamknięcia i zabezpieczenia przed otworzeniem z zewnątrz sześciu wrót w elewacji południowej od strony ul. Ax, 2.zabezpieczenia w sposób trwały 16 otworów po wrotach i 4 drzwiach wejściowych, 3.zabezpieczenia w sposób trwały wszystkich otworów okiennych w hali, 4.zabezpieczenia w sposób trwały wszystkich otworów okiennych w części biurowo - socjalnej w poziomie parteru, 5. umieszczenia w widocznym miejscu na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz o zakazie wstępu na jego teren. Skarżący wskazał, że postępowanie egzekucyjne zostało w przeważającej części umorzone postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o nr (...). W wyniku umorzenia z ciążących na zobowiązanym obowiązków pozostały dwa, tj. zabezpieczenie w sposób trwały wszystkich otworów okiennych w części biurowo - socjalnej w poziomie parteru i umieszczenie w widocznym miejscu na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz o zakazie wstępu na jego teren. Ze względu jednak na częściowe umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz wykonanie obowiązku w pozostałym zakresie Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego był zobowiązany do uchylenia postanowienia o nałożeniu grzywny, albowiem grzywna stała się bezprzedmiotowa. Na dzień przekazania do Naczelnika Urzędu Skarbowego tytułu wykonawczego obejmującego grzywnę w celu przymuszenia nie było, w ocenie skarżącego, podstaw do jej nałożenia. Skarżący wskazał również, że zwrócił się do Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym w całości. Pismem z dnia (...) Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W. zwrócił się do wierzyciela - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z prośbą o zajęcie stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów, wskazując jednocześnie, że na poczet zaległości objętych przedmiotowym tytułem wykonawczym zawiadomieniem z dnia 23 czerwca 2015r. dokonano zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty podatku PPL za (...). Postanowieniem z dnia (...) Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. –W. zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu zajęcia stanowiska przez wierzyciela. Postanowienie zostało doręczone wierzycielowi oraz zobowiązanemu w dniu 22 lipca 2015r. W dniu 21 sierpnia 2015r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. wpłynęło postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia (...), nr (...) o niewyrażeniu zgody na umorzenie postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia (...), nr (...). Pismem z dnia 31 sierpnia 2015r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W. ponownie zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów. W dniu 19 października 2015r. do organu egzekucyjnego wpłynęło postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia (...), nr (...) o uznaniu zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów za nieuzasadnione. W dniu 23 listopada 2015r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – W. wpłynęło pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia (...) informujące, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia (...), nr (...) o uznaniu zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów za nieuzasadnione jest ostateczne. Postanowieniem z dnia (...) Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W. uznał zarzuty za nieuzasadnione. Na powyższe postanowienie R. B. złożył zażalenie, w którym wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia podniósł, że przedmiot zabezpieczenia budynku (dawna hala zajezdni), który stwarzał zagrożenie, został całkowicie rozebrany w 2012r. i już nie istnieje. Pozostały budynek przeznaczony jest do rozbiórki i nie stwarza zagrożenia, irracjonalnym jest natomiast w ocenie skarżącego pozbawianie go okien, skoro hala która miała być w ten sposób zabezpieczona, już od trzech lat nie istnieje. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy wskazał, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a organ egzekucyjny, tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. –W. jest bezwzględnie związany stanowiskiem wierzyciela, czyli w tym przypadku postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia (...), nr (...) i nie mógł wnikać w merytoryczną zasadność stanowiska. Wiążąca moc ostatecznego postanowienia wierzyciela odnosi się także do organu nadzoru nad organem egzekucyjnym. Organ nadzoru również nie może dokonywać merytorycznej oceny stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., a ostateczne postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela jest dla niego wiążące. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący, podtrzymując argumentację przedstawioną w zażaleniu, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż zostały w niej podniesione. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 145 p.p.s.a. sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem kontroli sądu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia (...) o uznaniu za nieuzasadniony zgłoszony przez skarżącego zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia (...) obejmującego grzywnę w celu przymuszenia. Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z dnia (...) wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – W. wydał w dniu (...) postanowienie o uznaniu zgłoszonego zarzutu za nieuzasadniony, podczas gdy wcześniej, postanowieniem z dnia (...) zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia (...), nr (...). Wskazać należy, że zgodnie z art. 56 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Mając na uwadze powyższą regulację w pierwszej kolejności zauważyć należy, że wydanie przez organ egzekucyjny postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego w przypadku wystąpienia podstawy zawieszenia jest obligatoryjne. Wniosek taki płynie bezpośrednio z art. 56 § 3 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Dotyczy to także sytuacji, gdy podstawa zawieszenia postępowania wynika z innego aktu prawnego niż ustawa o postępowaniu egzekucyjnym. Nawet zawieszenie postępowania egzekucyjnego, które następuje z mocy prawa, wymaga wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w tym przedmiocie. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego z mocy prawa oznacza, że sam ustawodawca decyduje wprost o zawieszeniu, przez co takie zawieszenie nie jest czynnością organu egzekucyjnego, co w konsekwencji oznacza, iż postanowienie takie miałoby charakter deklaratoryjny. Niemniej jednak jego wydanie jest nieodzowne, gdyż doręczenie postanowienia zapewnia możliwość weryfikacji poprzez wniesienie zażalenia i ewentualnie skargi do sądu administracyjnego. Podkreślić przy tym trzeba, że celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków, wynikających z przepisów prawa, czy też ostatecznej decyzji administracyjnej. Zawieszenie postępowania jest to taki jego stan, w którym trwa nadal stan zawisłości sprawy (lis pendent), w którym nadal istnieją powstałe w nim stosunki prawnoprocesowe, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu, sprawa "spoczywa" bez biegu i w zasadzie żadne czynności nie są podejmowane. W okresie zawieszenia postępowania żadne terminy w zasadzie nie biegną, zaś po ustaniu przyczyn zawieszone postępowanie zostaje podjęte na nowo (podobnie NSA w wyroku z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt II FSK 211/10). Okoliczności, które stanowią podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego maja charakter przejściowy, a co za tym idzie, po ich ustąpieniu konieczne jest podjęcie postępowania egzekucyjnego (patrz: D. Jankowiak, ("Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji", Komentarz 2008", Unimex, s. 838). Jakkolwiek w postępowaniu egzekucyjnym co do zasady nie stosuje się ogólnej procedury administracyjnej o zawieszeniu postępowania, zwłaszcza przepisów określających przesłanki takiego zawieszenia, to niewątpliwie istota zawieszenia we wszystkich postępowaniach, w tym w postępowaniu egzekucyjnym, jest taka sama, a mianowicie w trakcie zawieszenia organ administracji nie może podejmować żadnych czynności poza enumeratywnie wskazanymi w ustawie. Przez pojęcie postępowania egzekucyjnego rozumiemy uregulowany prawem procesowym egzekucyjnym ciąg czynności podejmowanych przez organy egzekucyjne i inne podmioty postępowania egzekucyjnego w celu wykonania, przez zastosowanie środków przymusu państwowego, obowiązków wynikających z aktów poddanych egzekucji administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie zawieszenie postępowania nastąpiło na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a., w myśl którego zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Z kolei art. 57 § 1 u.p.e.a. zawiera zapis, zgodnie z którym organ egzekucyjny podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne po ustaniu przyczyny zawieszenia, zawiadamiając o tym zobowiązanego. Artykuł 57 u.p.e.a. reguluje więc zasady podjęcia zawieszonego postępowania. Czynność ta ma charakter obligatoryjny i zasadniczo jest konsekwencją ustania przyczyn zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Stroną uprawnioną do żądania podjęcia zawieszonego postępowania jest wierzyciel. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 57 § 1 u.p.e.a. podejmując zawieszone postępowanie, organ egzekucyjny zawiadamia o tym zobowiązanego, jednocześnie przystępując do czynności egzekucyjnych. Ustawa wprost nie określa czasu, w jakim postępowanie egzekucyjne może pozostawać w zawieszeniu. Jednakże z art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a. wynika, że postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli postępowanie to, zawieszone na żądanie wierzyciela, nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania. Ustawa egzekucyjna w art. 57 nie określa wprost wszystkich okoliczności powodujących ustanie przyczyn zawieszenia postępowania i nie odnosi się do przesłanek zawieszenia postępowania wymienionych w art. 56 § 1 u.p.e.a. W tym zakresie należy kierować się generalną dyrektywą, zgodnie z którą podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego następuje po ustaniu przyczyny zawieszenia. Wyjątkowo w art. 57 § 2 i 3 u.p.e.a. reguluje podjęcie zawieszonego postępowania w związku ze śmiercią zobowiązanego (art. 56 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Wskazana powyżej konstrukcja nakłada konieczność określenia przesłanki podjęcia postępowania indywidualnie w odniesieniu do każdej podstawy zawieszenia. Z zestawienia art. 17 § 1, art. 57 § 1 oraz art. 56 § 3 u.p.e.a. wynika, że podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie. Ustawa wyraźnie wskazała zaskarżalność tylko postanowienia organu egzekucyjnego o zawieszeniu postępowania lub o odmowie zawieszenia tego postępowania (art. 56 § 4 u.p.e.a.) – (por. Piotr Pietrasz, Komentarz do art. 57 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, LEX 2010). Obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania powstaje nie tylko wówczas, gdy ustępuje przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania, ale także w chwili stwierdzenia przez organ braku przyczyny uzasadniającej zawieszenie postępowania, czyli w sytuacji, gdy przyczyna taka w ogóle nie istnieje. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie postanowieniem z dnia (...) Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – W. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone w stosunku do skarżącego, postępowanie to winno być podjęte. Natomiast jak wynika z akt sprawy postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania nie zostało wydane. Podkreślić należy, że ustanie przyczyny zawieszenia nie powoduje podjęcia zawieszonego postępowania ani z mocy prawa, ani poprzez czynności konkludentne. Taka wykładnia narusza bowiem zakaz podejmowania przez organ działań w czasie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych. Do takiego wniosku prowadzi wnioskowanie a contrario z przepisów art. 57 § 1a oraz art. 58 § 1 i 2 u.p.e.a. Gdyby rzeczywiście przez czynność organu dochodziło do podjęcia postępowania, to zakaz podejmowania takich czynności w czasie zawieszenia postępowania byłby niezrozumiały i zbędny. Tymczasem ustawodawca tylko wyjątkowo dopuścił możliwość działania organu w czasie zawieszenia postępowania, które bądź to wprost wynikają z określonych przepisów, bądź są uzasadnione określoną czynnością procesową, przy czym w grupie czynności procesowych dopuszczalnych w okresie zawieszenia postępowania administracyjnego, uzasadnionych ich celem, mogą się mieścić czynności wszystkich podmiotów postępowania (zob. M. Król, Glosa do wyroku NSA z dnia 30 sierpnia 2011 r., II GSK 783/10, Lex/El. 2013). Nie istnieją też zasadniczo ograniczenia co do charakteru czynności – mogą to być zarówno czynności procesowe orzecznicze (np. wydanie postanowienia), jak i czynności techniczno-procesowe (np. udostępnianie akt sprawy). Żaden przepis u.p.e.a., czy też odpowiednio stosowane przepisy K.p.a., nie przewidują podjęcia zawieszonego postępowania bez wydania postanowienia w tym przedmiocie. Należy rozróżnić ustanie z mocy prawa przyczyny zawieszenia od dokonania procesowej czynności w postaci wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, o którym obowiązany jest zawiadomić zobowiązanego. (art. 57 § 1 K.p.a.). Naruszenie obowiązku zawiadomienia zobowiązanego ma znaczenie o tyle istotne, że nie można przecież wykluczyć, że strona po powzięciu wiadomości o kontynuacji egzekucji podjęłaby działania, które pozwoliłyby jej na uniknięcie zastosowania kolejnego środka egzekucyjnego. Mogłoby to wpłynąć na realizację zasady szybkości postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 613/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że zostało wydane postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego, co ma ten skutek, że nie jest możliwe prowadzenie tego postępowania bez uprzedniego wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1074/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W sytuacji bowiem, gdy ustała przyczyna zawieszenia postępowania egzekucyjnego, ze względu na którą organ egzekucyjny zawiesił przedmiotowe postępowanie egzekucyjne, stosownie do przywołanego wyżej unormowania zawartego w art. 57 § 1 u.p.e.a., powinien podjąć zawieszone postępowanie egzekucyjne. Wobec powyższego stwierdzić należy, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – W. z dnia (...) oraz postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia (...) wydane zostały w czasie, gdy postępowanie egzekucyjne było zawieszone, a co do zasady postanowienia tego rodzaju mogą zostać wydane tylko w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym. Skoro Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – W. nie podjął zawieszonego postępowania (uczynił to dopiero postanowieniem z dnia (...)), a wydał postanowienie z dnia (...) dotyczące zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, to naruszył art. 57 § 1 u.p.e.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Również Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymując zaskarżone postanowienie organu I instancji w mocy naruszył art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. B.K.