III SA/Łd 544/10

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POSKIEJ Dnia 2 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę. III SA/Łd 544/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) – dalej Kpa.; art. 2, art. 4, art. 7 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 71 poz. 734 ze zm.); art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz.U. z 2010 r. Nr 79 poz. 856 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r., nr [...] orzekającą o odmowie przyznania R. S. dodatku mieszkaniowego. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: W dniu 17 lutego 2010 r. R. S. wystąpił z wnioskiem o przyznanie dodatku mieszkaniowego na lokal mieszkalny znajdujący się w P. przy ul. M. [...], w którym zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Ł. I Wydział Cywilny z dnia [...] r., sygn. akt [...], posiada do wyłącznej dyspozycji mały pokój. W złożonym oświadczeniu wnioskodawca wskazał, że pod powyższym adresem prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jego średni miesięczny dochód za ostatnie trzy miesiące poprzedzające dzień złożenia wniosku wynosił 221, 75 zł. W toku przeprowadzonego w dniu 3 marca 2010 r. wywiadu środowiskowego pod adresem P., ul. M. [...] ustalono, iż wnioskodawca w przedmiotowym lokalu przebywa kilka razy w miesiącu (około 5), nie opłaca należności za wodę i energię elektryczną, a przyznany mu na mocy wyroku sądu pokój nie wygląda na zamieszkiwany. Nie korzysta z kuchni oraz z łazienki. Jedynymi kosztami ponoszonymi przez stronę, związanymi z utrzymaniem przedmiotowego lokalu jest dopłata do czynszu w kwocie 32,95 zł. miesięcznie. W piśmie z dnia 3 marca 2010 r. stanowiącym załącznik do wywiadu środowiskowego T. S. – była żona wnioskodawcy oświadczyła, że R. S. nie przebywa pod wskazanym we wniosku adresem. Nie przebywał pod tym adresem jeszcze przed orzeczeniem rozwodu. Na stałe przebywa na terenie gminy C., w siedzibie byłej firmy PPHU "C". Powyższą okoliczność potwierdziły zeznania świadków (lokatorów budynku położonego w P. przy ul. M. [...]) złożone w dniu 20 kwietnia 2010 r., z których wynika, że wnioskodawca jest bardzo rzadko widywany pod wyżej wskazanym adresem i prawdopodobnie tam nie mieszka. Mając powyższe na uwadze Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] r. odmówił R. S. przyznania wnioskowanego dodatku mieszkaniowego. Uzasadniając stwierdził, iż przeprowadzone postępowanie wykazało nierzetelność zawartych we wniosku strony z dnia 17 lutego 2010 r. danych, bowiem strona nie zamieszkuje i nie prowadzi gospodarstwa domowego w lokalu przy ul. M. [...] w P. Jej centrum życiowe pozostaje poza tym lokalem. Powołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 606/06 organ pierwszej instancji wskazał, że dodatek mieszkaniowy przysługuje uprawnionej osobie, która nie tylko ma prawo do lokalu, lecz także stale w nim zamieszkuje. Świadczenia tego można odmówić, jeżeli wnioskodawca poda nierzetelne dane. Taka sytuacja, w ocenie Prezydenta Miasta P. wystąpiła w niniejszej sprawie. W odwołaniu z dnia 15 czerwca 2010 r. uzupełnionym pismem z dnia 22 czerwca 2010 r. R. S. w obszernym uzasadnieniu omówił przebieg postępowań sądowoadministracyjnych i administracyjnych dotyczących wniosków o przyznanie dodatku mieszkaniowego składanych przez niego w poprzednich latach. Odnosząc się do przeprowadzonego w dniu 3 marca 2010 r. wywiadu środowiskowego stwierdził, iż miał on na celu dowieść, że nie zamieszkuje przedmiotowym lokalu. Wywiad został przeprowadzony nierzetelnie w atmosferze kłótni i wyzwisk ze strony jego byłej żony. Ponadto w ocenie skarżącego organ pierwszej instancji dokonując kontroli na okoliczność jego faktycznego zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, podając jednocześnie, iż celem wywiadu jest ustalenie stanu majątkowego wnioskodawcy, przekroczył swoje uprawnienia. Odnosząc się do zawartego w uzasadnieniu decyzji stwierdzenia, że " lokal sprawia wrażenie niezamieszkałego" skarżący podniósł, iż jest to stwierdzenie ocenne i może być różnie interpretowane. Wskazał, że wyposażenie należącego do niego pokoju jest zależne od jego własnego upodobania. Natomiast co do kwestii niekorzystania z łazienki podniósł, iż jest to następstwem zdemontowania przez byłą żonę urządzeń sanitarnych. Odnosząc się do przywołanych przez organ zeznań świadków R. S. wskazał, iż są mu oni nieprzychylni. Liczą bowiem na powstanie dużego zadłużenia przedmiotowego lokalu, które doprowadziłoby do licytacji mieszkania, w której wzięliby udział. Skarżący wskazał ponadto, iż zajmowany przez niego lokal w C. jest lokalem użytkowym, a nie mieszkalnym. Znajdujące się w tym lokalu standardowe wyposażenie takie jak telewizor, tapczan czy kuchenka gazowa nie pozwala na jego zamieszkanie lecz jedynie na doraźne w nim kwaterowanie. Wyposażenie to nie przesądza o mieszkalnym charakterze tego lokalu. Wskazał również, że w lokalu tym nie jest zameldowany a jego centrum życiowe znajduje się w P., gdzie załatwia wszystkie sprawy życiowe (leczy się , głosuje, korzysta z opieki społecznej). Odnosząc się do kwestii ponoszenia opłat za lokal skarżący oświadczył, iż podstawowym kosztem utrzymania mieszkania jest czynsz. W tym zakresie łoży co miesiąc określoną kwotę pieniężną oraz ubiega się o przyznanie wnioskowanego świadczenia. Natomiast co do kwestii pozostałych opłat ( za wodę, energię elektryczną) wskazał, że z mediów tych w większej czyści korzysta jego była żona i jego syn. Ponadto oświadczył, iż z uwagi na fakt, że jest osobą bezrobotną nie ma środków na partycypowanie w tych kosztach. Skarżący podniósł nadto, iż nie rozumie postępowania organu, który pozytywnie rozpatrywał wcześniejsze jego wnioski i przyznawał mu dodatek mieszkaniowy, nie negując faktu jego zamieszkiwania w lokalu przy ul. M. [...] w P. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego polegające na uniemożliwieniu mu zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu administracji pierwszej instancji. Powołując treść art. 7 ust. 3 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych organ odwoławczy wskazał, że jedną z przesłanek odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego jest ustalenie w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, iż faktyczna liczba wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą jest mniejsza niż wykazana w deklaracji załączonej do wniosku. Kolegium podniosło, iż z zawartej w art. 4 ustawy definicji gospodarstwa domowego, wynika, że termin ten oznacza gospodarstwo domowe prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby. Natomiast przepis art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że dodatek mieszkaniowy przysługuje innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia. W toku przeprowadzonego postępowania w sposób bezsporny ustalono, iż wnioskodawca nie zamieszkuje na stałe i nie gospodaruje w lokalu położonym w P przy ul. M. [...]. Nie ponosi również wszystkich kosztów utrzymania przedmiotowego lokalu. W związku z powyższym nie zostały spełnione przesłanki stałego zamieszkiwania oraz ponoszenia wydatków związanych z zamieszkiwaniem w danym lokalu, o których mowa w wyżej powołanych przepisach ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Odnosząc się do zarzutów wnioskodawcy Kolegium wskazało, iż obowiązkiem organu rozpatrującego wniosek skarżącego z dnia 17 lutego 2010 r. było ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych niezbędnych do podjęcia rozstrzygnięcia. W związku z powyższym Prezydent Miasta P. był uprawniony do ustalenia w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego faktycznej liczby osób zamieszkujących i gospodarujących w lokalu mieszkalnym oraz do odmowy przyznania dodatku z uwagi na ustalenie, że jest ona mniejsza niż wykazana w załączonej do wniosku deklaracji. Natomiast co do kwestii pozytywnego rozpatrywania wcześniejszych wniosków skarżącego organ odwoławczy wskazał, iż każdy kolejny wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wszczyna odrębne postępowanie, a ocena przesłanek do uzyskania dodatku mieszkaniowego dokonywana jest w momencie przyznawania dodatku na dany sześciomiesięczny okres. Kolegium uznało również za niezasadny zarzut skarżącego naruszenia art. 10 Kpa. R. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Powołując się na argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał ponadto, iż z uwagi na fakt, że jego sytuacja prawna i faktyczna nie uległy zmianie nadal przebywa w C., gdzie znajduje się siedziba założonego i prowadzonego przez niego stowarzyszenia. Ograniczony kontakt z przedmiotowym lokalem wynika z odległości pomiędzy [...] a miejscowością C. (ok. 30 km) i koniecznością codziennej obecności w siedzibie stowarzyszenia. Ponadto jako osoba bezrobotna nie byłby w stanie ponosić kosztów dojazdów. Na powyższe wpływ ma również konflikt z byłą żoną. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego uzasadniającego jej uchylenie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 71 poz. 734 ze zm.). Stosownie do treści art. 3 ust. 1 powołanej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 tej ustawy, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Przyznanie przedmiotowego świadczenia uwarunkowane jest również wielkością zajmowanego mieszkania w stosunku do ilości osób (członków gospodarstwa domowego) zamieszkujących w danym lokalu mieszkalnym. W myśli art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal, albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby. Natomiast przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Organ, o którym mowa w ust. 1, odmawia przyznania dodatku mieszkaniowego, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ustali, że faktyczna liczba wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą jest mniejsza niż wykazana w deklaracji, o której mowa w ust. 1 (art. 7 ust. 3 pkt 2 ustawy). W przedmiotowej sprawie organy administracji publicznej rozpatrujące wniosek R. S. z dnia 17 lutego 2010 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego, w wyniku przeprowadzonego w dniu 3 marca 2010 r. wywiadu środowiskowego ustaliły, że skarżący faktycznie nie zamieszkuje w lokalu wskazanym w złożonym wniosku, to jest w P. przy ul. M. [...]. W związku powyższym organy administracji uznały, iż dane zawarte we wniosku z dnia 17 lutego 2010 r. są nierzetelne, a skarżący nie spełnia przesłanek uprawniających do uzyskania wnioskowanego świadczenia. W ocenie Sądu organy administracji zasadnie przyjęły, że R. S. nie spełnia przesłanek do przyznania dodatku mieszkaniowego. Zgodnie bowiem z powołanym wcześniej art. 4 ustawy przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby. Wskazać należy, iż głównym celem przyznawania dodatku mieszkaniowego jest zrekompensowanie osobom uzyskującym niskie dochody, które nie są w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania mieszkania, skutków większego obciążenia ich budżetów domowych, wynikających ze zwiększonych wydatków na mieszkanie i podwyżki czynszów. Świadczenie to ma zatem pomóc osobie znajdującej się w trudnej sytuacji materialnej a spełniającej wymogi ustawy w pokryciu kosztów utrzymania lokalu, w którym osoba ta zamieszkuje. Dodatek mieszkaniowy nie może natomiast służyć do pokrywania kosztów utrzymania lokalu, w którym osoba ubiegająca się o dodatek nie zamieszkuje. Jeżeli osoba uprawniona do zajmowania lokalu w lokalu tym faktycznie nie mieszka, to choćby spełniała ustawowe kryteria dotyczące wysokości dochodu oraz przysługującej powierzchni normatywnej, nie może skutecznie ubiegać się o dodatek mieszkaniowy. O stałym zamieszkiwaniu w lokalu można mówić tylko wtedy, gdy w tym właśnie lokalu skoncentrowane zostaną podstawowe sprawy osobiste i majątkowe wnioskodawcy. Kryteria ustawowe , od których uzależnione jest przyznanie dodatku mieszkaniowego są bezwzględne i nie pozwalają na uznaniowe rozstrzygnięcie sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie można uznać, iż skarżący stale zamieszkuje w lokalu położonym w P. przy ul. M. [...] i w tym lokalu prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Powyższa okoliczność bezspornie wynika ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, jak również z oświadczenia skarżącego, który w uzasadnieniu niniejszej skargi podnosi, iż nadal przebywa w C., gdzie znajduje się siedziba założonego i prowadzonego przez niego stowarzyszenia, a na ograniczony kontakt z lokalem w P. mają wpływ różne czynniki, tj. odległość, brak środków finansowych na dojazdy, jak również długotrwały konflikt z byłą żoną. Bez wpływu na wynik sprawy pozostają podnoszone przez skarżącego okoliczności: zameldowania na pobyt stały w przedmiotowym lokalu, ponoszenia części opłat z tytułu czynszu, korzystanie ze świadczeń opieki zdrowotnej i społecznej, czy też głosowania w miejscu zameldowania. Wskazać bowiem należy, że miejsce zameldowania wnioskodawcy nie zawsze stanowi dowód, że wnioskujący o przyznanie dodatku mieszkaniowego prowadzi gospodarstwo domowe w tym lokalu, w którym jest zameldowany. Również fakt, iż skarżący pokrywa częściowo koszty czynszu za mieszkanie nie świadczy o prowadzeniu gospodarstwa domowego w danym lokalu , lecz o tym, że skarżący ponosi koszt utrzymania części lokalu, która została mu przyznana do wyłącznej dyspozycji na mocy wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł. I Wydział Cywilny z dnia [...] r., sygn. akt [...], a ponadto wspiera w ten sposób gospodarstwo domowe prowadzone przez syna i byłą żonę. Za niezasadny należało również uznać zarzut skarżącego, dotyczący niekonsekwencji działania organów administracji, które jak wskazuje pozytywnie rozpatrywały jego wcześniejsze wnioski o przyznanie dodatku mieszkaniowego, nie negując faktu jego przebywania w lokalu przy ul. M. [...] w P. Słusznie bowiem wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że każdy kolejny wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wszczyna odrębne postępowanie, w którym każdorazowo dokonuje się oceny spełnienia przesłanek do uzyskania wnioskowanego świadczenia. Stąd bez wpływu na wynik sprawy pozostaje okoliczność pozytywnego rozpatrzenia wcześniejszych wniosków skarżącego i dokonana w tych postępowaniach ocena spełniania przez skarżącego kryteriów otrzymania dodatku mieszkaniowego. Strona w skardze powołuje się na zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dlatego należy odnieść się do zgłoszonego w odwołaniu zarzutu przekroczenia uprawnień organu poprzez badanie, czy strona faktycznie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Zdaniem skarżącego w myśl rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 grudnia 2001 r. " w sprawie sposobu przeprowadzania wywiadu środowiskowego, wzoru kwestionariusza wywiadu oraz oświadczenia o stanie majątkowym wnioskodawcy i innych członków gospodarstwa domowego, a także wzoru legitymacji pracownika upoważnionego do przeprowadzenia dowodu" ( Dz.U. Nr 156, poz. 1828) celem wywiadu jest ustalenie stanu majątkowego wnioskodawcy, jego dochodów itp. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 3 pkt 2) ustawy o dodatkach mieszkaniowych organ odmawia przyznania dodatku mieszkaniowego, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ustali, że faktyczna liczba wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą jest mniejsza niż wykazana w deklaracji. Przyjąć należy zatem, że uprawnienie organu do badania zgodności z prawdą wniosku, w tym czy osoby w nim wymienione faktycznie zamieszkują w mieszkaniu, wynika wprost z przepisu ustawy. Tym samym organ w niniejszej sprawie uprawniony był ustalać w drodze wywiadu środowiskowego, czy skarżący rzeczywiście zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ulicy M. [...] w P. Natomiast co do zarzutu naruszenia przepisów procedury administracyjnej poprzez uniemożliwienie skarżącemu zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji Sąd stwierdził, że ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału wynika, iż w toku postępowania przed organem pierwszej instancji skarżący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu. Strona była informowana o czynnościach procesowych oraz o przysługujących jej prawach i ciążących na niej obowiązkach. Skarżący zawiadomiony przez organ pierwszej instancji o miejscu i terminie przesłuchania świadków zrezygnował z udziału w przeprowadzeniu dowodu, składając w dniu 20 kwietnia 2010 r. oświadczenie, iż przesłuchanie jest zbędne(k. 18 akt administracyjnych). W dniu 10 maja 2010 r. zapoznał się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i zapowiedział złożenie ewentualnych wyjaśnień w sprawie do dnia 17 maja 2010 r. wyjaśnień tych jednak nie złożył. Z powyższych względów zarzut naruszenia przepisów postępowania przez organ pierwszej instancji uznać należy za bezzasadny. Sąd stwierdził, iż organ odwoławczy przed wydaniem decyzji nie powiadomił strony, w trybie art. 10 § 1 Kpa, o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszanych żądań. Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem organ odwoławczy nie prowadził postępowania dowodowego. Rozstrzygnięcie oparł na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. A. B.